χιλιάδες μύγες πάνω από το κεφάλι μας....ΗΜΑΡΤΟΝ!!!!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 12 Ιουνίου 2010
Έλεος με τις Vuvuzeles σας...
χιλιάδες μύγες πάνω από το κεφάλι μας....ΗΜΑΡΤΟΝ!!!!
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
Μπράβο κ. Μπιτσαξή και μια παρένθεση
[Για το βάναυσο περιστατικό στα Πατήσια, νοιώθω τόσα πολλά (όπως οι περισσότεροι από εσάς) που δεν έχω να πω τίποτε. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν δεκάδες ληστείες, τραυματισμοί, θανατικά ανυποψίαστων και αθώων ανθρώπων που η βία τσάκισε ξαφνικά τη ζωή τους. Ο χθεσινός πρωτοσέλιδος τίτλος της «Κ», «Έλεος…», νομίζω ότι εκφράζει τον κάθε κάτοικο αυτής της χώρας που ένοιωσε και πάλι ξαφνικά να τον κυριεύει ο φόβος, το συναίσθημα που συντηρεί τις έκνομες εξουσίες. Ένοιωσε ότι τώρα που είναι άνοιξη και Πάσχα Ελλήνων και «το πράσινο ασελγεί» (Κική Δημουλά), κάποιοι βάλθηκαν να διαλύσουν την Ελλάδα, να διαλύσουν τις ζωές μας. Το «Μη παρακαλώ σας, μη», ξανά επίκαιρο…]
Χρόνια είχαμε να ακούσουμε μια τόσο σωστή και σκληρή κουβέντα, όπως αυτή που ακούσαμε από τα χείλη του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού Π. Μπιτσαξή: «Η βία δεν μπορεί να χρηματοδοτείται με χρήματα τα οποία πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος». Ακολούθησε μια κορυφαία πράξη, εδώ και χρόνια αυτονόητη για την πλειοψηφία, πιστεύω, των πολιτών: ανακοινώθηκε η διακοπή της χρηματοδότησης του ποδοσφαίρου -πλην της Εθνικής ομάδας- με κρατικά κονδύλια μέχρι να διαμορφωθούν οι συνθήκες διεξαγωγής πρωταθλημάτων «που δεν θα προάγουν τη βία». Επιτέλους, κάποιος υπολόγισε σωστά το πολιτικό κόστος και έκρινε ότι ο τόπος, το κόμμα του αλλά και η κυβέρνηση όχι μόνο δεν θα χάσουν αλλά θα κερδίσουν πάψουν να υποθάλπουν τη βία και την ανοησία. Τα ίδια ισχύουν και για τη ΝΔ και για τα άλλα κόμματα (θυμάστε τον πάτο που έπιασε στις εκλογές ο ΣΥΝ των «κοινωνικών» τάχα κινημάτων). Ας ελπίσουμε ότι είναι μια καλή αρχή που θα έχει συνέχεια. Παράπλευρες πτυχές μπορεί να υπάρχουν και να αδικούν τις ομάδες της περιφέρειας, αλλά κάθε μεγάλη αλλαγή έχει και τις αναταράξεις της.
Υ.Γ. Από τη Μεγάλη Δευτέρα ψάχνω να βρω την απάντηση στην ερώτηση «Σε τι διαφέρει ένας 15χρονος Αφγανός δολοφονημένος από βόμβα τρομοκράτη από έναν 15χρονο Έλληνα δολοφονημένο από έναν αστυνομικό;»…
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 31/3/2010.
Σάββατο 13 Μαρτίου 2010
"Έφυγε" ο Σταύρος Φιλοξενίδης
Από το http://www.paokmania.gr/el/component/content/article/43-mme/4406-filoksenidis.html
| " Έφυγε" ο Σταύρος Φιλοξενίδης |  |  |
| Συντάχθηκε απο τον/την sentragoal |
| Σάββατο, 13 Μάρτιος 2010 12:02 |
| Στα "ψιλά" των ΜΜΕ πέρασε η παρακάτω είδηση: Κηδεύτηκε χθες στην Θεσσαλονίκη ο παλαίμαχος παράγων του Π.Α.Ο.Κ Σταύρος Φιλοξενίδης, σε ηλικία 76 ετών, μετά από σύντομη μάχη με την ανίατη ασθένεια. Ο εκλιπών είχε υπηρετήσει από την θέση του εφόρου ποδοσφαιρικού τμήματος την ομάδα στα χρόνια της δεκαετίας του ΄70 και ήταν συνεργάτης του αείμνηστου Γιώργου Παντελάκη στην διοίκηση του τελευταίου. Στην κηδεία του παρέστησαν εκπρόσωποι της ΠΑΕ και των βετεράνων του Π.Α.Ο.Κ. από τους οποίους κατατέθηκαν και στεφάνια κατά την νεκρώσιμη ακολουθία.Ευχάριστες αναμνήσεις  Στην παραπάνω foto που μας έστειλε ο Praktorinos, εικονίζεται η οικογένεια τού Π.Α.Ο.Κ. που γιορτάζει την 50η μας επέτειο παράλληλα με την κατάκτηση τού πρώτου πρωταθλήματος. Παναγιώτης Κερμανίδης (τρίτος από αριστερά), Χρήστος Τερζανίδης (έκτος) και Κώστας Ιωσηφίδης (τρίτος από δεξιά) ποζάρουν με φίλους του συλλόγου. Ακριβώς στο κέντρο (κάτω από τον αριθμό "7" της ολάνθιστης δημιουργίας) ο εκλιπών Φιλοξενίδης, ένας αγνός ΠΑΟΚτσής, που παράλληλα με την επιχείρησή του (supermarket στην Ίωνος Δραγούμη) αφιέρωνε τη δημιουργικότητά του υπηρετώντας την ομάδα που αγαπούμε. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του. |
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2009
Με αφορμή τον αγώνα Ολυμπιακού - ΠΑΟΚ
ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ http://gkessopoulos.blogspot.com/2009/01/blog-post.html
Τρίτη 3 Μαρτίου 2009
«Δεν ήταν αρπαγή η κάθοδος στο Πασαλιμάνι»
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΔΑΣ ΜΙΛΑ ΣΤΟ «ΚΕΝΤΡΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥΣΥΖΗΤΗΜΕΝΗ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΥ ΣΤΕΡΩΜΑΤΟΣ
Κούδας – ΠΑΟΚ σημειώσατε «Χ» και ο «Μεγαλέξανδρος» του ελληνικού ποδοσφαίρου σχολιάζει πως από την κυριαρχία του ΠΟΚ φτάσαμε στην «επανάσταση» της Τούμπας
Εκεί που μιλούσαμε, εγώ μπρος κι εκείνος πίσω από το γραφείο του, σηκώνεται από την καρέκλα του, κάνει μια τον ώμο του δεξιά, δίνει μια κεφαλιά και κοντρολάρει με το πόδι. Χωρίς μπάλα. Μια παντομίμα της μεγάλης του τέχνης. Με σκέρτσο περίσσιο, όπως τότε στα γήπεδα, όπως τώρα ονομάζεται η εταιρία του. Ο Γιώργος Κούδας μίλησε στο «Κεντρί» και γύρισε πίσω στο 1958, στα χρόνια της Λαχαναγοράς, στη «γωνιά της προπόνησης» στην Αγιά Βαρβάρα, για να μου δείξει πως 12χρονος τότε πιτσιρικάς στόπαρε τη μπάλα με το στήθος όταν του την πέταξε ο Αυστριακός Βίλι Σέφσκι, καθώς τον τεστάριζε για να τον πάρει στον ΠΑΟΚ. Λίγη ώρα αργότερα υπέγραφε το πρώτο του δελτίο στον Δικέφαλο του Βορρά. Γύρισε πίσω, εκεί που ο χρόνος τον έχρισε Μεγαλέξανδρο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Εκεί που ξεκινούσε η ποδοσφαιρική «επανάσταση» της ελληνικής περιφέρειας έναντι του ακαταμάχητου τότε ΠΟΚ. Άνοιξε το προσωπικό του αρχείο και μας παραχώρησε αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη ζωή του.
Στη συνάντησή μας, με το «καλημέρα» ο Γ. Κούδας μπήκε στο ψητό, άρχισε να μιλάει για τις προσπάθειες των βετεράνων να βοηθήσουν τον ΠΑΟΚ. Πάθος γαρ. Και καημός. Γρήγορα έβαλε μπροστά τη μηχανή του χρόνου. Άλλωστε δεν ήταν ούτε δύσκολο ούτε ανιαρό, σαρανταοκτώ χρόνια ζωή ταυτισμένη με τον Δικέφαλο Αετό είναι αυτή. Εξάλλου, όταν ο Κούδας μιλάει για τον ΠΑΟΚ, είναι σα να περιαυτολογεί…
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΛΤΙΟ
Ήταν 23 Νοεμβρίου 1946. Ο σερβιτόρος Γιάννης Κούδας και η σύζυγός του Ελευθερία, έφερναν στον κόσμο το δεύτερό τους γιο. Ο Θανάσης γεννήθηκε το 1942 και τώρα ο Γιώργος σ’ ένα φτωχικό πίσω από το δημοτικό νοσοκομείο, στον Άγιο Παύλο. Ο πατέρας του Γιώργου, γεννημένος στον Άγιο Παύλο Καλλικράτειας, ήταν υιοθετημένος από τον Κούδα, που είχε τον «Κόκκινο Φούρνο» στο Κουλέ Καφέ. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κοντογιάννης («Πέρασαν περίπου πενήντα χρόνια για να ξανασμίξει με τ' αδέρφια του, τότε μέναμε στην οδό Φιλίππου»).
Λίγο αργότερα, το 1954, ο Γιώργος είχε ήδη αρχίσει τις ντρίπλες στην πλατεία της Παλιάς Λαχαναγοράς όταν γεννήθηκε η αδελφή του η Ευδοξία.
Τα νυχτερινά ματς εκείνων των χρόνων στα μάρμαρα της πλατείας Διοικητηρίου, στην πλατεία όπου εδώ και 15 χρόνια τη «χάλασαν» οι αρχαιότητες, έγραψαν ιστορία για τους πιτσιρικάδες της εποχής. «Με ποιους παίζατε μπάλα εκείνα τα χρόνια;» ρωτήσαμε τον Γ. Κούδα. «Άμα σου πω ονόματα… Κλεάνθης Γρίβας, Ψωμιάδηδες, Λυσσαρίδης, Κωστάκης Παπαϊωάννου, Γρηγόρης Ζαφειρίδης, Σταύρος Μαρτάκης, Ψωμάς… Πολλά ταλέντα! Κι εδώ άρχισαν οι συγκρούσεις με τον πατέρα μου που μου ‘λεγε ότι από το ποδόσφαιρο δεν είδε κανείς χαΐρι. Πολλοί παράτησαν τη μπάλα για να σπουδάσουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γιώργος ο Λυσαρίδης, ο οποίος αν και ήταν πολύ μεγάλο ταλέντο, πήγε πανεπιστήμιο κι έγινε καθηγητής».
«Κάποια μέρα, λοιπόν, στην πλατεία της Παλιάς Λαχαναγοράς με είδε ο κυρ Πρόδρομος, ένας Πόντιος που δεν ζει πια, και με πήγε στον ΠΑΟΚ, στο γήπεδο της Τούμπας που τότε θεμελιωνόταν. Την πρώτη φορά ο Σέφσκι δεν με διάλεξε. Εγώ στεναχωρέθηκα. Ξέρετε, για να πας έπρεπε να πληρώσεις το εισιτήριο του λεωφορείου, περίπου 70 λεπτά.
»Την άλλη μέρα ο κυρ Πρόδρομος με ξαναπήγε στην Τούμπα. Η προπόνηση γινόταν σ’ ένα χώρο δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας. Θυμάμαι ότι εκείνη την ημέρα φορούσα ένα παπούτσι ελβιέλα αρκετά μεγαλύτερο από το νούμερό μου -είχα και μικρό πόδι! Ο Σέφσκι με επέλεξε. Μετά την επιλογή μας έκανε δύο ομάδες και παίξαμε δίτερμα. Ύστερα ήρθε ο φωτογράφος, έστησε τον τρίποδα, έβγαλε φωτογραφία και ο συγχωρεμένος Βασίλης Σιδηρόπουλος που ήταν το κουμάντο στα γραφεία του ΠΑΟΚ («γενικών καθηκόντων»), μου λέει: «Σπάσε μια υπογραφούλα». Εγώ βάζω την υπογραφή και μου λέει «καπάντζα!», που σήμαινε παγίδα. Έτσι πιάστηκε ο Κούδας στην φάκα του ΠΑΟΚ»! Έτσι ξεκίνησε και ο θρύλος του Μεγαλέξανδρου του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το παρατσούκλι του βασιλιά της αρχαίας Μακεδονίας «κόλλησε» στον Κούδα άγνωστο από ποιον. Ο ίδιος εκτιμά ότι παρομοίαζαν τις εκστρατείες εκπολιτισμού του Μεγαλέξανδρου «με την δική μας επανάσταση που έφερε έναν νέο πολιτισμό στο ποδόσφαιρο».
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1959 εγκαινιάζεται το γήπεδο της Τούμπας από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. «Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Τούμπα» έλεγε η χαρακτηριστική διαφήμιση των ζαχαροπλαστείων Φλόκα που είχαν αναλάβει το κυλικείο του γηπέδου. Το 1963, στα 17 του χρόνια, ο Κούδας παίζει πια στην Α’ Εθνική Κατηγορία.
Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ
Μια ματιά στα διαδικτυακά blogs δείχνει ότι η υπόθεση της μεταγραφής στον Ολυμπιακό ακόμη απασχολεί έντονα τους φιλάθλους, αν και έχουν περάσει 40 χρόνια! Ήταν, βεβαίως, η απαρχή της κόντρας μεταξύ των δύο προσφυγικών σωματείων αλλά και η αφετηρία της κόντρας Θεσσαλονίκης – Αθήνας σε γενικότερο επίπεδο…
«Κοίταξε… Σε κάποιες στιγμές οι φίλαθλοι θέλουν να χρησιμοποιούν το γεγονός» υποστηρίζει ο Κούδας. «Έτσι μιλούν π.χ. για αρπαγή ενώ δεν ήταν αρπαγή. Ήταν δικό μου το λάθος διότι ενώ δεν υπήρχε περίπτωση μεταγραφής σηκώθηκα και πήγα στον Πειραιά. Όσο για την κόντρα, ε, δεν είναι δυνατόν να δέρνονται ακόμα για εκείνο το γεγονός!»
Οι εφημερίδες της εποχής μιλούσαν για οικονομικό όφελος του Κούδα, για «αθλητικό πραξικόπημα», για παρέμβαση της Χούντας ώστε να γυρίσετε στον ΠΑΟΚ…
Όχι, όχι. Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε τη Χούντα αλλά μόνος μου πήγα και μόνος μου γύρισα. Κι επειδή προέρχομαι από μια οικογένεια λαϊκή, φτωχή και αριστερή, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι παντού υπάρχουν οι σωστοί άνθρωποι. Ένας τέτοιος υπήρξε κάποιος ονόματι Παπαποστόλου, άνθρωπος της Χούντας που ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος στον Ολυμπιακό, ο οποίος γύρισε και μου είπε κάποια στιγμή: «Δεν πρόκειται να παίξεις στον Ολυμπιακό ενώ ανήκεις στον ΠΑΟΚ. Δεν μπορεί να γίνει πραξικόπημα. Φύγε και πάνε στον ΠΑΟΚ γιατί εγώ θέλω να σε βλέπω να παίζεις μπάλα»!
Ήσασταν μόλις 20 χρόνων αλλά διαβάζω σε εφημερίδα της εποχής να δηλώνετε (σε συνέντευξη στον Νικήτα Γαβαλά) για σας και την οικογένειά σας «Είμαστε Ολυμπιακοί και θα πεθάνουμε Ολυμπιακοί»…
Πως μπορεί να είσαι Ολυμπιακός ενώ έχεις γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη κι έχεις πάει 11,5 χρονών στον ΠΑΟΚ; Μπορεί να θαυμάζεις κάτι, όπως την ομάδα που διέθετε τότε ο Ολυμπιακός, αλλά δεν μπορείς να είσαι Ολυμπιακός. Αυτά είναι παιχνίδια των δημοσιογράφων και της τότε κατάστασης…
Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ
Η επιστροφή του Γιώργου Κούδα από το Μεγάλο Λιμάνι στον Θερμαϊκό, την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου του 1968, δεν συνοδεύτηκε από έκτροπα. Η μεταγραφή στον Ολυμπιακό που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε αποτέλεσε και τη «Αγία Λαύρα» για την επανάσταση που ακολούθησε. Ο φίλος του και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ Κούλης Αποστολίδης δήλωσε πρόσφατα ότι «μπορεί ο Γιώργος Κούδας να μην ήταν ο Κένεντι ή ο Κάστρο που άλλαξαν την παγκόσμια ιστορία, αλλά σίγουρα κατάφερε να αλλάξει το ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι εκείνης της εποχής».
«Ο στόχος τέθηκε μετά την περιπέτεια του ’66, ύστερα από ενάμιση χρόνο έξω από την ενεργό δράση. Όταν ξαναγύρισα στον ΠΑΟΚ είπα ότι είναι ώρα να αλλάξουμε την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου».
Από το 1963 και μέχρι το 1966, οπότε έγινε η ιστορία με τον Ολυμπιακό, ο ΠΑΟΚ βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ο Κούδας και η παρέα του πέρασαν το μήνυμα ότι «μπορούμε να τα καταφέρουμε, παρά την κυριαρχία του ΠΟΚ και τις άδικες διαιτησίες. Το 1970 φέραμε με τον Άρη τον πρώτο τελικό στο Καυταντζόγλειο, ο ΠΑΟΚ έγινε πρώτη ομάδα μέχρι το 1978, πήραμε κύπελλα και πρωταθλήματα, ο Ηρακλής και ο Άρης πήραν κύπελλο αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι η περιφέρεια έβγαλε ομάδες: την Καστοριά, τα Γιάννενα, τη Δόξα Δράμας, τον Πανσερραϊκό, την Καβάλα, τη Βέροια, τον Πιερικό. Αυτό ήταν για μένα η αληθινή επανάσταση».
Ωστόσο, υπάρχει η αίσθηση ότι ξαναγύρισαν η κυριαρχία του ΠΟΚ και οι ομάδες της περιφέρειας δυσκολεύονται. «Κι εμείς όταν δημιουργούσαμε την καινούρια ομάδα, μέχρι το ’68-’69, ψάχναμε να βρούμε δικαιολογίες για τις ήττες μας. Όταν κάποια στιγμή μάζευα τους συμπαίκτες μου στα αποδυτήρια και τους έβγαζα όλους αφήνοντας μέσα μόνο τον αγαπημένο μου Νικηφόρο Τσαρπανά, τον φροντιστή μας, τους έλεγα: «Θα μας… μπιπ, αλλά εμείς θα παλεύουμε μέχρι το τελευταίο λεπτό, θα παλεύουμε με τη διαιτησία, θα παλεύουμε με τους αντιπάλους που μας παίζουν σκληρά, θα παλεύαμε με το κατεστημένο. Αλλιώς δεν γίνεται». Αν πεις μοιρολατρικά ότι «εντάξει, χάσαμε γιατί μας αδίκησαν», δεν γίνεται. Και έβλεπες ότι είτε εντός είτε εκτός έδρας παίζαμε, είχαμε αυτήν τη νοοτροπία και κατορθώσαμε το θαύμα!»
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ
«Μικρός έπαιζα μπάλα, δούλευα και πήγαινα νυχτερινό σχολείο. Μου ‘λεγε ο πατέρας μου ‘‘τρία καρπούζια σε δυο μασχάλες δεν χωράνε’’». Ο Κούδας όμως επέμεινε και κέρδισε. Οι διαφωνίες κάποτε είχαν και ιδεολογικό περιεχόμενο. Ο Γιωργάκης που μεγάλωσε σε αριστερό περιβάλλον στα 15 του άρχισε τα ταξίδια με την ομάδα. «Όταν πήγαινα Βουλγαρία, Ρουμανία, Σοβιετική Ένωση έβλεπα κάποια πράγματα, ενώ είχα γαλουχηθεί με κάποιες ιδέες. Του έλεγα ‘‘είναι δυνατόν πατέρα να στέκονται οι άνθρωποι στη γραμμή για μια ασπιρίνη ή ένα ψωμί, 20 χρόνια μετά τον πόλεμο;’’. Δίναμε μια τσίχλα ή ένα καλσόν και κάνανε σαν τρελοί, ή βγάζαμε ένα ρούχο μας και τους το δίναμε γιατί το ‘χαν ανάγκη… Μου απαντούσε, λοιπόν, ο πατέρας μου ότι ‘‘ξέρεις, παιδί μου, πάνω από την ιδεολογία είναι ο παράγοντας άνθρωπος’’».
Εκτός από μπάλα ο Κούδας δούλευε από μικρό παιδί. Δούλεψε στο ξενοδοχείο Νεφέλη μέχρι το 1966. Το 1966 όταν εγκατέλειψε τον ΠΑΟΚ για να εγκατασταθεί στο Πασαλιμάνι, ήταν μόλις είκοσι χρόνων. Γνωρίστηκε με τη δεκαεννιάχρονη χορεύτρια και εκκολαπτόμενη τραγουδίστρια Μαρία Μπόνου ή Μαρί Μπονέ, όπως ήταν το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο. Το 1968 παντρεύτηκαν στη Μητρόπολη της Θεσσαλονίκης με κουμπάρο τον τότε πρόεδρο του ΠΑΟΚ Γιώργο Παντελάκη. Ο γάμος διαλύθηκε το 1976 «λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων».
Το 1972 έκανε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων στη Βασιλίσσης Όλγας με τον Σαρακάκη και τους αδελφούς Κουλούρη. «Διαφωνήσαμε, όμως, σε κάποια πράγματα με τον συνεταίρο και συμπαίκτη μου Αρίσταρχο Φουντουκίδη κι έτσι το 1975 έφυγα κι άνοιξα μόνος μου ένα σούπερ μάρκετ. Θυμάμαι είχα προτείνει στους συμπαίκτες μου να το ανοίξουμε από κοινού αλλά δεν συμφωνήσαμε. Το 1979 το έκλεισα».
Εκείνα τα χρόνια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ιδρύει το κόμμα των Φιλελευθέρων και οι σειρήνες καλούν τον Κούδα στο τεραίν της πολιτικής. «Αντιπρόεδρός μας στον ΠΑΟΚ ήταν ο Γιώργος Μαμιδάκης, πολύ φίλος του Μητσοτάκη. Του απάντησα ‘‘εγώ με την πολιτική ποτέ!’’. Ακόμη και σήμερα που μιλάμε, ο φίλος μου ο Γιώργος Λιάνης μου τηλεφωνεί συχνά…»
Το 1980 ο Μανώλης Ρασούλης εμπνέεται το τραγούδι «Πότε Βούδας, πότε Κούδας» που με τη φωνή του Νίκου Παπάζογλου γίνεται μια επιτυχία διαχρονική. «Τον Ρασούλη τον γνώρισα το 1980, αφού είχε ήδη γράψει το τραγούδι. Μου λέει ‘‘εγώ είμαι ΟΦΗ αλλά πήγαινα στο γήπεδο και σε παρακολουθούσα’’. Παρακολουθούσε εμένα μες στο γήπεδο, τις εκδηλώσεις του κόσμου και του ήρθε έμπνευση».
Το 1982 παντρεύεται τη σύζυγό του Μαρίζα Ευστρατίου. Το 1986 ο Γιώργος Κούδας ανοίγει τη βιοτεχνία ενδυμάτων Scherzo με τα διακριτικά “GK”, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. «Είχαν προηγηθεί δύο χρόνια μαθητείας κοντά στον Τάκη Πανελούδη και συμβουλές από τους Θωμά Βουλινό και Στέφανο Κατέρογλου. Είναι δύσκολο να περάσεις από το πετσί στο πανί» υποστηρίζει δίνοντας και το στίγμα ενός χαρακτήρα που δεν άφηνε τίποτε στην τύχη του.
Τι σημαίνει ο ΠΑΟΚ σήμερα για τον Γιώργο Κούδα; Είναι ένα πάθος, ένα συμφέρον, ένας ομφάλιος λώρος;
Είναι ένας ομφάλιος λώρος. Όταν από τα 62 μου χρόνια τα 50 τα έχω περάσει με τον ΠΑΟΚ τι άλλο μπορεί να είναι;
Κούδας – ΠΑΟΚ σημειώσατε «Χ» και ο «Μεγαλέξανδρος» του ελληνικού ποδοσφαίρου σχολιάζει πως από την κυριαρχία του ΠΟΚ φτάσαμε στην «επανάσταση» της Τούμπας
Εκεί που μιλούσαμε, εγώ μπρος κι εκείνος πίσω από το γραφείο του, σηκώνεται από την καρέκλα του, κάνει μια τον ώμο του δεξιά, δίνει μια κεφαλιά και κοντρολάρει με το πόδι. Χωρίς μπάλα. Μια παντομίμα της μεγάλης του τέχνης. Με σκέρτσο περίσσιο, όπως τότε στα γήπεδα, όπως τώρα ονομάζεται η εταιρία του. Ο Γιώργος Κούδας μίλησε στο «Κεντρί» και γύρισε πίσω στο 1958, στα χρόνια της Λαχαναγοράς, στη «γωνιά της προπόνησης» στην Αγιά Βαρβάρα, για να μου δείξει πως 12χρονος τότε πιτσιρικάς στόπαρε τη μπάλα με το στήθος όταν του την πέταξε ο Αυστριακός Βίλι Σέφσκι, καθώς τον τεστάριζε για να τον πάρει στον ΠΑΟΚ. Λίγη ώρα αργότερα υπέγραφε το πρώτο του δελτίο στον Δικέφαλο του Βορρά. Γύρισε πίσω, εκεί που ο χρόνος τον έχρισε Μεγαλέξανδρο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Εκεί που ξεκινούσε η ποδοσφαιρική «επανάσταση» της ελληνικής περιφέρειας έναντι του ακαταμάχητου τότε ΠΟΚ. Άνοιξε το προσωπικό του αρχείο και μας παραχώρησε αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη ζωή του.
Στη συνάντησή μας, με το «καλημέρα» ο Γ. Κούδας μπήκε στο ψητό, άρχισε να μιλάει για τις προσπάθειες των βετεράνων να βοηθήσουν τον ΠΑΟΚ. Πάθος γαρ. Και καημός. Γρήγορα έβαλε μπροστά τη μηχανή του χρόνου. Άλλωστε δεν ήταν ούτε δύσκολο ούτε ανιαρό, σαρανταοκτώ χρόνια ζωή ταυτισμένη με τον Δικέφαλο Αετό είναι αυτή. Εξάλλου, όταν ο Κούδας μιλάει για τον ΠΑΟΚ, είναι σα να περιαυτολογεί…
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΛΤΙΟ
Ήταν 23 Νοεμβρίου 1946. Ο σερβιτόρος Γιάννης Κούδας και η σύζυγός του Ελευθερία, έφερναν στον κόσμο το δεύτερό τους γιο. Ο Θανάσης γεννήθηκε το 1942 και τώρα ο Γιώργος σ’ ένα φτωχικό πίσω από το δημοτικό νοσοκομείο, στον Άγιο Παύλο. Ο πατέρας του Γιώργου, γεννημένος στον Άγιο Παύλο Καλλικράτειας, ήταν υιοθετημένος από τον Κούδα, που είχε τον «Κόκκινο Φούρνο» στο Κουλέ Καφέ. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κοντογιάννης («Πέρασαν περίπου πενήντα χρόνια για να ξανασμίξει με τ' αδέρφια του, τότε μέναμε στην οδό Φιλίππου»).
Λίγο αργότερα, το 1954, ο Γιώργος είχε ήδη αρχίσει τις ντρίπλες στην πλατεία της Παλιάς Λαχαναγοράς όταν γεννήθηκε η αδελφή του η Ευδοξία.
Τα νυχτερινά ματς εκείνων των χρόνων στα μάρμαρα της πλατείας Διοικητηρίου, στην πλατεία όπου εδώ και 15 χρόνια τη «χάλασαν» οι αρχαιότητες, έγραψαν ιστορία για τους πιτσιρικάδες της εποχής. «Με ποιους παίζατε μπάλα εκείνα τα χρόνια;» ρωτήσαμε τον Γ. Κούδα. «Άμα σου πω ονόματα… Κλεάνθης Γρίβας, Ψωμιάδηδες, Λυσσαρίδης, Κωστάκης Παπαϊωάννου, Γρηγόρης Ζαφειρίδης, Σταύρος Μαρτάκης, Ψωμάς… Πολλά ταλέντα! Κι εδώ άρχισαν οι συγκρούσεις με τον πατέρα μου που μου ‘λεγε ότι από το ποδόσφαιρο δεν είδε κανείς χαΐρι. Πολλοί παράτησαν τη μπάλα για να σπουδάσουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γιώργος ο Λυσαρίδης, ο οποίος αν και ήταν πολύ μεγάλο ταλέντο, πήγε πανεπιστήμιο κι έγινε καθηγητής».
«Κάποια μέρα, λοιπόν, στην πλατεία της Παλιάς Λαχαναγοράς με είδε ο κυρ Πρόδρομος, ένας Πόντιος που δεν ζει πια, και με πήγε στον ΠΑΟΚ, στο γήπεδο της Τούμπας που τότε θεμελιωνόταν. Την πρώτη φορά ο Σέφσκι δεν με διάλεξε. Εγώ στεναχωρέθηκα. Ξέρετε, για να πας έπρεπε να πληρώσεις το εισιτήριο του λεωφορείου, περίπου 70 λεπτά.
»Την άλλη μέρα ο κυρ Πρόδρομος με ξαναπήγε στην Τούμπα. Η προπόνηση γινόταν σ’ ένα χώρο δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας. Θυμάμαι ότι εκείνη την ημέρα φορούσα ένα παπούτσι ελβιέλα αρκετά μεγαλύτερο από το νούμερό μου -είχα και μικρό πόδι! Ο Σέφσκι με επέλεξε. Μετά την επιλογή μας έκανε δύο ομάδες και παίξαμε δίτερμα. Ύστερα ήρθε ο φωτογράφος, έστησε τον τρίποδα, έβγαλε φωτογραφία και ο συγχωρεμένος Βασίλης Σιδηρόπουλος που ήταν το κουμάντο στα γραφεία του ΠΑΟΚ («γενικών καθηκόντων»), μου λέει: «Σπάσε μια υπογραφούλα». Εγώ βάζω την υπογραφή και μου λέει «καπάντζα!», που σήμαινε παγίδα. Έτσι πιάστηκε ο Κούδας στην φάκα του ΠΑΟΚ»! Έτσι ξεκίνησε και ο θρύλος του Μεγαλέξανδρου του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το παρατσούκλι του βασιλιά της αρχαίας Μακεδονίας «κόλλησε» στον Κούδα άγνωστο από ποιον. Ο ίδιος εκτιμά ότι παρομοίαζαν τις εκστρατείες εκπολιτισμού του Μεγαλέξανδρου «με την δική μας επανάσταση που έφερε έναν νέο πολιτισμό στο ποδόσφαιρο».
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1959 εγκαινιάζεται το γήπεδο της Τούμπας από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. «Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Τούμπα» έλεγε η χαρακτηριστική διαφήμιση των ζαχαροπλαστείων Φλόκα που είχαν αναλάβει το κυλικείο του γηπέδου. Το 1963, στα 17 του χρόνια, ο Κούδας παίζει πια στην Α’ Εθνική Κατηγορία.
Η ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ
Μια ματιά στα διαδικτυακά blogs δείχνει ότι η υπόθεση της μεταγραφής στον Ολυμπιακό ακόμη απασχολεί έντονα τους φιλάθλους, αν και έχουν περάσει 40 χρόνια! Ήταν, βεβαίως, η απαρχή της κόντρας μεταξύ των δύο προσφυγικών σωματείων αλλά και η αφετηρία της κόντρας Θεσσαλονίκης – Αθήνας σε γενικότερο επίπεδο…
«Κοίταξε… Σε κάποιες στιγμές οι φίλαθλοι θέλουν να χρησιμοποιούν το γεγονός» υποστηρίζει ο Κούδας. «Έτσι μιλούν π.χ. για αρπαγή ενώ δεν ήταν αρπαγή. Ήταν δικό μου το λάθος διότι ενώ δεν υπήρχε περίπτωση μεταγραφής σηκώθηκα και πήγα στον Πειραιά. Όσο για την κόντρα, ε, δεν είναι δυνατόν να δέρνονται ακόμα για εκείνο το γεγονός!»
Οι εφημερίδες της εποχής μιλούσαν για οικονομικό όφελος του Κούδα, για «αθλητικό πραξικόπημα», για παρέμβαση της Χούντας ώστε να γυρίσετε στον ΠΑΟΚ…
Όχι, όχι. Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε τη Χούντα αλλά μόνος μου πήγα και μόνος μου γύρισα. Κι επειδή προέρχομαι από μια οικογένεια λαϊκή, φτωχή και αριστερή, μπορώ να σας βεβαιώσω ότι παντού υπάρχουν οι σωστοί άνθρωποι. Ένας τέτοιος υπήρξε κάποιος ονόματι Παπαποστόλου, άνθρωπος της Χούντας που ήταν κυβερνητικός εκπρόσωπος στον Ολυμπιακό, ο οποίος γύρισε και μου είπε κάποια στιγμή: «Δεν πρόκειται να παίξεις στον Ολυμπιακό ενώ ανήκεις στον ΠΑΟΚ. Δεν μπορεί να γίνει πραξικόπημα. Φύγε και πάνε στον ΠΑΟΚ γιατί εγώ θέλω να σε βλέπω να παίζεις μπάλα»!
Ήσασταν μόλις 20 χρόνων αλλά διαβάζω σε εφημερίδα της εποχής να δηλώνετε (σε συνέντευξη στον Νικήτα Γαβαλά) για σας και την οικογένειά σας «Είμαστε Ολυμπιακοί και θα πεθάνουμε Ολυμπιακοί»…
Πως μπορεί να είσαι Ολυμπιακός ενώ έχεις γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη κι έχεις πάει 11,5 χρονών στον ΠΑΟΚ; Μπορεί να θαυμάζεις κάτι, όπως την ομάδα που διέθετε τότε ο Ολυμπιακός, αλλά δεν μπορείς να είσαι Ολυμπιακός. Αυτά είναι παιχνίδια των δημοσιογράφων και της τότε κατάστασης…
Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ
Η επιστροφή του Γιώργου Κούδα από το Μεγάλο Λιμάνι στον Θερμαϊκό, την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου του 1968, δεν συνοδεύτηκε από έκτροπα. Η μεταγραφή στον Ολυμπιακό που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε αποτέλεσε και τη «Αγία Λαύρα» για την επανάσταση που ακολούθησε. Ο φίλος του και παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ Κούλης Αποστολίδης δήλωσε πρόσφατα ότι «μπορεί ο Γιώργος Κούδας να μην ήταν ο Κένεντι ή ο Κάστρο που άλλαξαν την παγκόσμια ιστορία, αλλά σίγουρα κατάφερε να αλλάξει το ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι εκείνης της εποχής».
«Ο στόχος τέθηκε μετά την περιπέτεια του ’66, ύστερα από ενάμιση χρόνο έξω από την ενεργό δράση. Όταν ξαναγύρισα στον ΠΑΟΚ είπα ότι είναι ώρα να αλλάξουμε την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου».
Από το 1963 και μέχρι το 1966, οπότε έγινε η ιστορία με τον Ολυμπιακό, ο ΠΑΟΚ βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ο Κούδας και η παρέα του πέρασαν το μήνυμα ότι «μπορούμε να τα καταφέρουμε, παρά την κυριαρχία του ΠΟΚ και τις άδικες διαιτησίες. Το 1970 φέραμε με τον Άρη τον πρώτο τελικό στο Καυταντζόγλειο, ο ΠΑΟΚ έγινε πρώτη ομάδα μέχρι το 1978, πήραμε κύπελλα και πρωταθλήματα, ο Ηρακλής και ο Άρης πήραν κύπελλο αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι η περιφέρεια έβγαλε ομάδες: την Καστοριά, τα Γιάννενα, τη Δόξα Δράμας, τον Πανσερραϊκό, την Καβάλα, τη Βέροια, τον Πιερικό. Αυτό ήταν για μένα η αληθινή επανάσταση».
Ωστόσο, υπάρχει η αίσθηση ότι ξαναγύρισαν η κυριαρχία του ΠΟΚ και οι ομάδες της περιφέρειας δυσκολεύονται. «Κι εμείς όταν δημιουργούσαμε την καινούρια ομάδα, μέχρι το ’68-’69, ψάχναμε να βρούμε δικαιολογίες για τις ήττες μας. Όταν κάποια στιγμή μάζευα τους συμπαίκτες μου στα αποδυτήρια και τους έβγαζα όλους αφήνοντας μέσα μόνο τον αγαπημένο μου Νικηφόρο Τσαρπανά, τον φροντιστή μας, τους έλεγα: «Θα μας… μπιπ, αλλά εμείς θα παλεύουμε μέχρι το τελευταίο λεπτό, θα παλεύουμε με τη διαιτησία, θα παλεύουμε με τους αντιπάλους που μας παίζουν σκληρά, θα παλεύαμε με το κατεστημένο. Αλλιώς δεν γίνεται». Αν πεις μοιρολατρικά ότι «εντάξει, χάσαμε γιατί μας αδίκησαν», δεν γίνεται. Και έβλεπες ότι είτε εντός είτε εκτός έδρας παίζαμε, είχαμε αυτήν τη νοοτροπία και κατορθώσαμε το θαύμα!»
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ
«Μικρός έπαιζα μπάλα, δούλευα και πήγαινα νυχτερινό σχολείο. Μου ‘λεγε ο πατέρας μου ‘‘τρία καρπούζια σε δυο μασχάλες δεν χωράνε’’». Ο Κούδας όμως επέμεινε και κέρδισε. Οι διαφωνίες κάποτε είχαν και ιδεολογικό περιεχόμενο. Ο Γιωργάκης που μεγάλωσε σε αριστερό περιβάλλον στα 15 του άρχισε τα ταξίδια με την ομάδα. «Όταν πήγαινα Βουλγαρία, Ρουμανία, Σοβιετική Ένωση έβλεπα κάποια πράγματα, ενώ είχα γαλουχηθεί με κάποιες ιδέες. Του έλεγα ‘‘είναι δυνατόν πατέρα να στέκονται οι άνθρωποι στη γραμμή για μια ασπιρίνη ή ένα ψωμί, 20 χρόνια μετά τον πόλεμο;’’. Δίναμε μια τσίχλα ή ένα καλσόν και κάνανε σαν τρελοί, ή βγάζαμε ένα ρούχο μας και τους το δίναμε γιατί το ‘χαν ανάγκη… Μου απαντούσε, λοιπόν, ο πατέρας μου ότι ‘‘ξέρεις, παιδί μου, πάνω από την ιδεολογία είναι ο παράγοντας άνθρωπος’’».
Εκτός από μπάλα ο Κούδας δούλευε από μικρό παιδί. Δούλεψε στο ξενοδοχείο Νεφέλη μέχρι το 1966. Το 1966 όταν εγκατέλειψε τον ΠΑΟΚ για να εγκατασταθεί στο Πασαλιμάνι, ήταν μόλις είκοσι χρόνων. Γνωρίστηκε με τη δεκαεννιάχρονη χορεύτρια και εκκολαπτόμενη τραγουδίστρια Μαρία Μπόνου ή Μαρί Μπονέ, όπως ήταν το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο. Το 1968 παντρεύτηκαν στη Μητρόπολη της Θεσσαλονίκης με κουμπάρο τον τότε πρόεδρο του ΠΑΟΚ Γιώργο Παντελάκη. Ο γάμος διαλύθηκε το 1976 «λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων».
Το 1972 έκανε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων στη Βασιλίσσης Όλγας με τον Σαρακάκη και τους αδελφούς Κουλούρη. «Διαφωνήσαμε, όμως, σε κάποια πράγματα με τον συνεταίρο και συμπαίκτη μου Αρίσταρχο Φουντουκίδη κι έτσι το 1975 έφυγα κι άνοιξα μόνος μου ένα σούπερ μάρκετ. Θυμάμαι είχα προτείνει στους συμπαίκτες μου να το ανοίξουμε από κοινού αλλά δεν συμφωνήσαμε. Το 1979 το έκλεισα».
Εκείνα τα χρόνια ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ιδρύει το κόμμα των Φιλελευθέρων και οι σειρήνες καλούν τον Κούδα στο τεραίν της πολιτικής. «Αντιπρόεδρός μας στον ΠΑΟΚ ήταν ο Γιώργος Μαμιδάκης, πολύ φίλος του Μητσοτάκη. Του απάντησα ‘‘εγώ με την πολιτική ποτέ!’’. Ακόμη και σήμερα που μιλάμε, ο φίλος μου ο Γιώργος Λιάνης μου τηλεφωνεί συχνά…»
Το 1980 ο Μανώλης Ρασούλης εμπνέεται το τραγούδι «Πότε Βούδας, πότε Κούδας» που με τη φωνή του Νίκου Παπάζογλου γίνεται μια επιτυχία διαχρονική. «Τον Ρασούλη τον γνώρισα το 1980, αφού είχε ήδη γράψει το τραγούδι. Μου λέει ‘‘εγώ είμαι ΟΦΗ αλλά πήγαινα στο γήπεδο και σε παρακολουθούσα’’. Παρακολουθούσε εμένα μες στο γήπεδο, τις εκδηλώσεις του κόσμου και του ήρθε έμπνευση».
Το 1982 παντρεύεται τη σύζυγό του Μαρίζα Ευστρατίου. Το 1986 ο Γιώργος Κούδας ανοίγει τη βιοτεχνία ενδυμάτων Scherzo με τα διακριτικά “GK”, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. «Είχαν προηγηθεί δύο χρόνια μαθητείας κοντά στον Τάκη Πανελούδη και συμβουλές από τους Θωμά Βουλινό και Στέφανο Κατέρογλου. Είναι δύσκολο να περάσεις από το πετσί στο πανί» υποστηρίζει δίνοντας και το στίγμα ενός χαρακτήρα που δεν άφηνε τίποτε στην τύχη του.
Τι σημαίνει ο ΠΑΟΚ σήμερα για τον Γιώργο Κούδα; Είναι ένα πάθος, ένα συμφέρον, ένας ομφάλιος λώρος;
Είναι ένας ομφάλιος λώρος. Όταν από τα 62 μου χρόνια τα 50 τα έχω περάσει με τον ΠΑΟΚ τι άλλο μπορεί να είναι;
Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009
Σάββατο 9 Αυγούστου 2008
Σκηνή από την λαμπρή τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου...
Η Γεωργία εισέβαλε στη Νότια Οσετία. Απάντησε με βομβαρδισμούς και τεθωρακισμένα η Ρωσία. Χιλιάδες νεκροί και τραυματίες. Το είπαμε. Οι πιο θλιβεροί Ολυμπιακοί Αγώνες στην ιστορία. Όχι μόνο για τους λόγους που αναφέραμε...FOTO: Associated Press
Κυριακή 3 Αυγούστου 2008
Η πιο θλιβερή Ολυμπιάδα
Αν ήμουν ο «κομιουνικέισιον μάνατζερ» των χωρών που αποφάσισαν να κάνουν εμπάργκο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, θα χαρακτήριζα τη διοργάνωση της Κίνας με μια φράση: «Οι πιο θλιβεροί Αγώνες στην Ιστορία των Ολυμπιακών». Μετά δε την Αθήνα, όπου οι Ολυμπιακοί έκαναν ένα βήμα προς την αυθεντικότητα, έστω πλησιάζοντας χιλιομετρικά προς το αρχαίο πνεύμα τ’ αθάνατο, η θλίψη γιγαντώνεται.
Η ανάθεση της διοργάνωσης στο Πεκίνο έδωσε την ευκαιρία στον υπόλοιπο κόσμο να γνωρίσει το κλειστό σύστημα της αχανούς χώρας. Αυτό σε συνδυασμό με την εξωστρέφεια που επέδειξε η Κίνα ως χώρα, είχε ως αποτέλεσμα «θλιβερές» αποκαλύψεις.
Μάθαμε ότι τα μπλουζάκια αλλά και πάρα πολλά πλέον προϊόντα παντός είδους παρασκευάζονται στην Κίνα, σε καθεστώς απόλυτης εργασιακής εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Ξαναθυμηθήκαμε την απάνθρωπη απαγόρευση της τεκνοποίησης στη χώρα του κόκκινου δράκου. Συνειδητοποιήσαμε ότι στη χώρα του Μάο δεν υπάρχει απλώς έλλειμμα δημοκρατίας, αλλά ότι πολύ απλά δεν υπάρχει δημοκρατία.
Στο «Κ» της Καθημερινής της Κυριακής 27 Ιουλίου ο Γερμανός «Τέλλολου» Χάγιο Ζέπελτ μιλά με ντοκιμαντέρ του για γενετικό ντόπινγκ (!!!) που του πρότειναν Κινέζοι έναντι 24.000 δολαρίων με θεραπεία 2 εβδομάδων!!! Ανατριχιαστικό, σε απευθείας μετάδοση από τη χώρα των Ολυμπιακών Αγώνων!
Στους καιρούς που διανύουμε, ωστόσο, η επιλογή των αθανάτων μοιάζει απόλυτα συμβατή με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Κανείς δεν ενοχλείται από τα παραπάνω και πώς να ενοχληθεί όταν η υπερδύναμη και τα παρελκόμενά της έχουν αιματοκυλήσει για πλάκα («κατάληψη αγορών») 4-5 χώρες χωρίς τα αναγκαία ηθικά ερείσματα; Ποιος να ενοχληθεί όταν η αυτοαποκαλούμενη «διεθνής κοινότητα» επιχαίρει για τη «σύλληψη» - δόσιμο του Κάρατζιτς, αναγορεύοντας σε πρωθυπουργό του… Κοσσόβου τον Θάτσι; Τι να περιμένουμε από τους πατερούληδες των εθνικιστών κορασίδων των Σκοπίων, από αυτούς που επιλέγουν συνειδητά να συνομιλούν στην επίσημη διπλωματία με μεταλλαγμένες χούντες και στρατούς κατοχής; Και τι να πρωτοπεί κανείς…
Η Κίνα τους έκατσε γάντι όλους αυτούς. Είναι η χώρα που τους ταιριάζει για να κρατήσει δήθεν αναμμένη την Ολυμπιακή δάδα. Και είναι τέτοια η ξιπασιά και η αλαζονεία τους που όταν η δάδα αυτή τους τσουρουφλίζει, αυτοί νομίζουν ότι κρατά απλώς αναμμένο το ολυμπιακό πνεύμα…
29Ιουλ2008
Η ανάθεση της διοργάνωσης στο Πεκίνο έδωσε την ευκαιρία στον υπόλοιπο κόσμο να γνωρίσει το κλειστό σύστημα της αχανούς χώρας. Αυτό σε συνδυασμό με την εξωστρέφεια που επέδειξε η Κίνα ως χώρα, είχε ως αποτέλεσμα «θλιβερές» αποκαλύψεις.
Μάθαμε ότι τα μπλουζάκια αλλά και πάρα πολλά πλέον προϊόντα παντός είδους παρασκευάζονται στην Κίνα, σε καθεστώς απόλυτης εργασιακής εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Ξαναθυμηθήκαμε την απάνθρωπη απαγόρευση της τεκνοποίησης στη χώρα του κόκκινου δράκου. Συνειδητοποιήσαμε ότι στη χώρα του Μάο δεν υπάρχει απλώς έλλειμμα δημοκρατίας, αλλά ότι πολύ απλά δεν υπάρχει δημοκρατία.
Στο «Κ» της Καθημερινής της Κυριακής 27 Ιουλίου ο Γερμανός «Τέλλολου» Χάγιο Ζέπελτ μιλά με ντοκιμαντέρ του για γενετικό ντόπινγκ (!!!) που του πρότειναν Κινέζοι έναντι 24.000 δολαρίων με θεραπεία 2 εβδομάδων!!! Ανατριχιαστικό, σε απευθείας μετάδοση από τη χώρα των Ολυμπιακών Αγώνων!
Στους καιρούς που διανύουμε, ωστόσο, η επιλογή των αθανάτων μοιάζει απόλυτα συμβατή με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Κανείς δεν ενοχλείται από τα παραπάνω και πώς να ενοχληθεί όταν η υπερδύναμη και τα παρελκόμενά της έχουν αιματοκυλήσει για πλάκα («κατάληψη αγορών») 4-5 χώρες χωρίς τα αναγκαία ηθικά ερείσματα; Ποιος να ενοχληθεί όταν η αυτοαποκαλούμενη «διεθνής κοινότητα» επιχαίρει για τη «σύλληψη» - δόσιμο του Κάρατζιτς, αναγορεύοντας σε πρωθυπουργό του… Κοσσόβου τον Θάτσι; Τι να περιμένουμε από τους πατερούληδες των εθνικιστών κορασίδων των Σκοπίων, από αυτούς που επιλέγουν συνειδητά να συνομιλούν στην επίσημη διπλωματία με μεταλλαγμένες χούντες και στρατούς κατοχής; Και τι να πρωτοπεί κανείς…
Η Κίνα τους έκατσε γάντι όλους αυτούς. Είναι η χώρα που τους ταιριάζει για να κρατήσει δήθεν αναμμένη την Ολυμπιακή δάδα. Και είναι τέτοια η ξιπασιά και η αλαζονεία τους που όταν η δάδα αυτή τους τσουρουφλίζει, αυτοί νομίζουν ότι κρατά απλώς αναμμένο το ολυμπιακό πνεύμα…
29Ιουλ2008
Δευτέρα 23 Ιουνίου 2008
Euroμόναχο!
Αεροδρόμιο Μονάχου, 9.30 τοπική ώρα. Terminal 2, ο καινούριος σταθμός. Ειρήνη Τ., Σερραία της Διασποράς. Εργάζεται στο αεροδρόμιο. Μου έκανε check in. Μόλις διάβασε ελληνικό όνομα άνοιξε η καρδιά της. «Δέκα Σερραίους έκανα check in για Ελλάδα σήμερα!» μου λέει χαρούμενη. «Εγώ πάω κάθε Δεκαπενταύγουστο στη γιαγιά μου, στο Στρυμονικό» μου είπε. «Στο Χείμαρρο κάνουν τα καλύτερα πανηγύρια», αλλά δεν θυμάμαι γιατί μου το ‘πε.Το Μόναχο χόρευε στους ρυθμούς του Euro και ακόμη πανηγύριζε το γκολ του Μπάλακ που έδωσε τη νίκη – πρόκριση κατά της Αυστρίας. Η Ζιντόϊτσε Τσάιτουνγκ έπαιζε πρωτοσέλιδο μια καταπληκτική φωτογραφία της Μέρκελ να πανηγυρίζει… θηλυκά το γκολ του αρχηγού. Το Kiker, το μεγαλύτερο γερμανικό αθλητικό περιοδικό, κυκλοφόρησε με εξτρά ιλουστρασιόν σελίδες για το Euro 2008 τη Δευτέρα αλλά φυσικά δεν πρόλαβε το γκολ – πρόκριση (έπαιζε εξώφυλλο το ματς ως πρόγνωση και αγωνία!). Μια σελίδα του είναι αφιερωμένη στους Βραζιλιάνους του Euro, τον Μεχμέτ Αουρέλιο της Τουρκίας και τον Γκερέιρο της Πολωνίας. Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το γεγονός ότι πρόκειται το πλέον (το πρώτο) παγκοσμιοποιημένο μεγάλο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό τουρνουά εθνικών ομάδων. Οι Σουηδοί καλά, ανέκαθεν είχαν στην ομάδα… μαύρους Βίκινγκς αλλά τώρα και Ιμπραήμοβιτς; Οι Γερμανοί όμως να ‘χουνε Γκόμεζ;
Εντύπωση μου προκαλεί η USA Today. Ούτε αράδα για το Euro, δηλονότι ζούμε στον κόσμο μας. Και συνάμα απόδειξη ότι δεν υπάρχει μόνο ένας κόσμος, ούτε μια πραγματικότητα. Η Herald Tribune που επίσης διανέμεται δωρεάν, ακολουθεί –σ’ ένα μάλλον εξωτικό θέμα- τα βήματα των Γερμανών αποικιοκρατών (colonizers τους λέει) στην αφρικανική Ναμίμπια!
17Ιουν2008
FOTO: @ Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Γκόοοοοοολ", 17-6-2008
Τρίτη 10 Ιουνίου 2008
"Κάποια στιγμή πρέπει να επιτεθούμε κι εμείς"
Εντάξει. Τα θαύματα δεν γίνονται κάθε μέρα. Ούτε το Euro το κερδίζεις δυο φορές απανωτά. Αλλά χθες χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία. Ευκαιρία να υπερασπιστούμε τον τίτλο μας, το γόητρό μας. Η Σουηδία δεν ήταν και ο πιο δύσκολος αντίπαλος και αυτό φάνηκε πολύ νωρίς.Κακώς άλλαξε τον Γκέκα με το Σαμαρά. Η μεσαία γραμμή ήταν το πρόβλημα. Έπρεπε να βγάλει τον κουρασμένο Καραγκούνη και πάντως να αφήσει μέσα δύο επιθετικούς. Ο Κυργιάκος και ο Χαριστέας διασώθηκαν. Ο Νικοπολίδης φέρει πολύ μεγάλη ευθύνη και για τα δύο τέρματα. Είναι ο μεγάλος τυχερός του 2004, αλλά τα μεγάλα ψέμματα δεν κρατάνε για πάντα.
Γερμανοτραφής ο Γιάννης Αμανατίδης είπε την αλήθεια: «Δεν πρέπει να παίζουμε πάντα τόσο αμυντικά και με γιόμες προς την αντίπαλη εστία. Κάποια στιγμή πρέπει να επιτεθούμε κι εμείς. Δεν μπορείς να αλλάζεις 50 πάσες στην άμυνα, αλλά να κοιτάζεις και λίγο την επίθεση. Παίξαμε φοβισμένα ποδόσφαιρο και σίγουρα με αυτό τον τρόπο δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Πρέπει να αλλάξουμε τρόπο παιχνιδιού, αλλιώς θα μείνουμε έξω».
Η ομάδα μπορεί να παίξει πολύ καλύτερα, να κερδίσει και να προκριθεί. Το απέδειξε στα προκριματικά. Χθες είχε άγχος, το Σάββατο μάλλον θα έχει πάθος. Αν έχει και μυαλό...
Καλή επιτυχία!
Καλή επιτυχία!
11Ιουν2008
FOTO: REUTERS/Christian Charisius (AUSTRIA)
Τετάρτη 28 Μαΐου 2008
"Σαψαλώθηκα με τον Πανσερραϊκό"
" Φόρτσα Σέρρες και θα γίνει το μεγάλο πήδημα / Α' Εθνική και Σέρρες είν' αδέλφια δίδυμα!" φωνάζαμε με όλη μας τη δύναμη και τη χαρά όταν ο Πανσερραϊκός ανέβαινε στην Α' Εθνική τη δεκαετία του '80. Τώρα, μετά από 15 χρόνια στη Β' Εθνική, ανεβαίνει και πάλι, και το σύνθημα είναι "Σαψαλώθηκα με τον Πανσερραϊκό" .Ήταν η ομάδα του Λούκοβιτς (αργότερα του Σέχιτς), του Αριτζή, του Ταράση (μετά στον Παναθηναϊκό που έφτασε τετράδα στο Πρωταθλητριών), του Πάντσιου και του Αϊβαζίδη, του Μπάτη, του Πανταζή, του Αναστασιάδη (μετά στον Ηρακλή), του Δημητρίου (ένα φεγγάρι στην ΑΕΚ), του Βάβαλη. Ήταν τα χρόνια που οι τζαμπατζήδες μπαίναν στο γήπεδο με κάτι επικίνδυνες αναρριχήσεις στα δέντρα του γειτονικού σχολείου. Θυμάμαι έναν αγώνα με την Καβάλα στο Δημοτικό Γήπεδο Σερρών που ο Λούκοβιτς έπιασε πέναλτι στο 91', αλλά και μια τεσσάρα κατά του Εδεσσαϊκού σε ένα άδειο και κρύο γήπεδο. Ίσως ήταν το τελευταίο ματς του Πανσερραϊκού που παρακολούθησα. Μετά φοιτητής, Θεσσαλονίκη, Ηρακλής - Ολυμπιακός με γιούχα στον Κοσκωτά κλπ.
Το κυριακάτικο ματς στα χρόνια της εφηβείας ήταν μια παρηγοριά, τώρα ούτε που διανοούμαι οποιαδήποτε εξάρτηση από το ποδόσφαιρο -μόνο απόλαυση κατά απόλυτη βούληση. Κέρδιζε ο Πανσερραϊκός; Χαιρόμασταν. Έχανε; Φεύγαμε λυπημένοι από το γήπεδο, με ένα φάσμα αδιεξόδου στην ψυχή και στο μυαλό μας. Έφταιγε και η επαρχία που ειδικά τότε Κυριακές μεσημέρι ήταν νέκρα. Μόνο οι ιαχές στο γήπεδο ακουγόταν σε όλη την πόλη.
Κι όταν παίζαμε Α' Εθνική, όλες οι μεγάλες ομάδες υπέφεραν, είτε κέρδιζαν είτε έχαναν. Είδαμε μεγάλους παίκτες σε κείνο το γήπεδο. Μέχρι και τον Κρητικόπουλο θυμάμαι. Εκείνα τα χρόνια όταν παίζαμε ποδόσφαιρο, χυδαϊστί μπάλα, με την παρέα, λέγαμε Έλκιερ, Μπράνκο, Ζοσιμάρ, Λίνεκερ, Ρόσσι και Ταρντέλι, αλλά εμείς οι Σερραίοι λέγαμε (παριστάναμε δήθεν) και τον Πανταζή, τον Αναστασιάδη, τον Άιβα, τον Ταράση.
Όπως θυμάμαι και την απορία του Αλέκου: "Κόκκινοι Δαίμονες σου λένε. Μωρέ πέφτουν οι κόκκινοι αν είναι δαίμονες;"
Σάββατο 17 Μαΐου 2008
Κρίμα στον Άρη
Κρίμα για τον Άρη. Στο πρώτο ημίχρονο στάθηκε αξιοπρεπώς, παρά το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός ήταν πιο ουσιαστικός και επικίνδυνος. Στο δεύτερο και μέχρι το δεύτερο γκολ ήταν ομάδα Γ' Εθνικής. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν πειράζει. Να σταματήσουμε τους βραχυπρόθεσμους στόχους. Όχι απογοήτευση. Δουλειά και στόχοι. Ο Άρης είναι δύναμη!
Δευτέρα 7 Απριλίου 2008
Βέτο στη ντόπα!
ΠΡΟΤΙΜΑΣ ΔΥΟ ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΑΝΩ Ή.... ΜΙΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΚΑΤΩ; Μεγάλη η ντροπή για τους αρσιβαρίστες μας, αλλά το πρόβλημα δεν αφορά μόνο 11 ανθρώπους και δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Αφορά όλον τον πρωτ-αθλητισμό, στην χώρα μας και στο εξωτερικό. Είναι προφανές αυτό, με όσα έχουμε μυριστεί όλοι οι πολίτες τα τελευταία χρόνια. Το ζήτημα είναι τι αποδεχόμαστε και τι όχι.
Π.χ. έχουμε όλοι αποδεχθεί ότι το πέρασμα από τον αθλητισμό στον πρωταθλητισμό προϋποθέτει λήψη ουσιών. Καλών ή κακών, περισσότερο ή λιγότερο επιβλαβών, που περιλαμβάνονται στη λίστα της WADA ή όχι, πάντως ουσιών. Από τη στιγμή, λοιπόν, που αποδεχόμαστε κάτι τέτοιο ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη διεκδίκηση μεταλλίου, ας μην εκπλησσόμαστε για το «πρώτο δείγμα που είναι θετικό».
Όποιος πάλι, δεν αποδεχθεί την λήψη ουσιών, τότε αυτο-αποκλείεται από οποιαδήποτε προοπτική «προόδου». Είναι βέβαιο ότι εκατομμύρια νέοι άνθρωποι αποχωρούν από τους ποικιλώνυμους στίβους νωρίς, επειδή δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την υγεία τους για κάλπικα ρεκόρ.
Η συζήτηση, επομένως, δεν πρέπει να μένει στο αν η ουσία ήταν βλαβερή και πόσο αλλά να πηγαίνει και στο αν αποδεχόμαστε λιγότερο επιβλαβείς ουσίες, ουσίες που μπορούν να ξεφύγουν από τους ελέγχους των αρχών, που δεν περιλαμβάνονται στη λίστα των απαγορευμένων. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε σε λίγο θα πάψουμε να μιλάμε για τον αθλητισμό και ο πρωταθλητισμός θα αρχίζει από τη… νηπιακή ηλικία. Με απλά λόγια, να βάλουμε βέτο στη ντόπα (σήμερα το πρωί μάθαμε ότι πέθανε ο 17χρονος που βρέθηκε ντοπαρισμένος σε μαθητικούς αγώνες πριν από λίγες μέρες...).
Το θλιβερό γεγονός της εθνικής άρσης βαρών ίσως θα μπορούσε να γίνει αφορμή ώστε η Ελλάδα να επαναφέρει την πρόταση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή για μόνιμη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα, ελαφρώς τροποποιημένη: να διοργανώνει η Ελλάδα κάθε τέσσερα χρόνια Ολυμπιακούς Αγώνες ερασιτεχνικού αθλητισμού! Αγώνες όπου θα συμμετέχουν αθλητές οι οποίοι δεν παίρνουν καμία ουσία, ούτε αυτές που σήμερα επιτρέπονται στον επαγγελματικό αθλητισμό.
Μόνο έτσι θα σωθεί το αθλητικό ιδεώδες. Και θα πάψει η δάδα να μεταφέρει από χώρα σε χώρα ψευδεπίγραφα ιδεώδη.
Π.χ. έχουμε όλοι αποδεχθεί ότι το πέρασμα από τον αθλητισμό στον πρωταθλητισμό προϋποθέτει λήψη ουσιών. Καλών ή κακών, περισσότερο ή λιγότερο επιβλαβών, που περιλαμβάνονται στη λίστα της WADA ή όχι, πάντως ουσιών. Από τη στιγμή, λοιπόν, που αποδεχόμαστε κάτι τέτοιο ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη διεκδίκηση μεταλλίου, ας μην εκπλησσόμαστε για το «πρώτο δείγμα που είναι θετικό».
Όποιος πάλι, δεν αποδεχθεί την λήψη ουσιών, τότε αυτο-αποκλείεται από οποιαδήποτε προοπτική «προόδου». Είναι βέβαιο ότι εκατομμύρια νέοι άνθρωποι αποχωρούν από τους ποικιλώνυμους στίβους νωρίς, επειδή δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν την υγεία τους για κάλπικα ρεκόρ.
Η συζήτηση, επομένως, δεν πρέπει να μένει στο αν η ουσία ήταν βλαβερή και πόσο αλλά να πηγαίνει και στο αν αποδεχόμαστε λιγότερο επιβλαβείς ουσίες, ουσίες που μπορούν να ξεφύγουν από τους ελέγχους των αρχών, που δεν περιλαμβάνονται στη λίστα των απαγορευμένων. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε σε λίγο θα πάψουμε να μιλάμε για τον αθλητισμό και ο πρωταθλητισμός θα αρχίζει από τη… νηπιακή ηλικία. Με απλά λόγια, να βάλουμε βέτο στη ντόπα (σήμερα το πρωί μάθαμε ότι πέθανε ο 17χρονος που βρέθηκε ντοπαρισμένος σε μαθητικούς αγώνες πριν από λίγες μέρες...).
Το θλιβερό γεγονός της εθνικής άρσης βαρών ίσως θα μπορούσε να γίνει αφορμή ώστε η Ελλάδα να επαναφέρει την πρόταση του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή για μόνιμη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα, ελαφρώς τροποποιημένη: να διοργανώνει η Ελλάδα κάθε τέσσερα χρόνια Ολυμπιακούς Αγώνες ερασιτεχνικού αθλητισμού! Αγώνες όπου θα συμμετέχουν αθλητές οι οποίοι δεν παίρνουν καμία ουσία, ούτε αυτές που σήμερα επιτρέπονται στον επαγγελματικό αθλητισμό.
Μόνο έτσι θα σωθεί το αθλητικό ιδεώδες. Και θα πάψει η δάδα να μεταφέρει από χώρα σε χώρα ψευδεπίγραφα ιδεώδη.
8Απρ2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)