Οι χαρτοπετσέτες του κ. Χόλμπρουκ

Δημοσιεύθηκε στην Karfitsa στις 15/12/2010

Της Μένης Λυσαρίδου

Πολλά θα είχαν να διηγηθούν οι σερβιτόροι στις συναντήσεις των ηγετών του κόσμου, όπου συζητούνται συνήθως ζητήματα λαών και συνόρων, αν είχε καθιερωθεί η χρήση της χάρτινης αντί της λινής πετσέτας κατά την διάρκεια των γευμάτων.

Η συγγραφέας Έλενα Αρτζανίδου στην "Karfitsa"

Η συγγραφέας Έλενα Αρτζανίδου στη Ρόδο

http://ardjanidou.psichogios.gr/2010/08/blog-post_15.html

Πέθανε ο νομπελίστας Ζοζέ Σαραμάγκο

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟ ΣΤΟΝ Γ.Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟ http://gkessopoulos.blogspot.com/search?q=%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CE%B3%CE%BA%CE%BF

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΩΣΤΙΚΑ!

Personalize funny videos and birthday eCards at JibJab!

Να ήταν οι αριστεροί σαν το Μ. Γλέζο...

Συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη


Την ώρα που έμπαινα στο σπίτι, ηΤζώρτζια, η γυναίκα του, του έβαζεκολλύριο στα μάτια. Δεν ήταν βέβαιαστο κρεβάτι αλλά καθόταν με το σακάκιτου στο μεγάλο τραπέζι με το κόκκινοτραπεζομάντιλο που χρησιμοποιεί ωςγραφείο. Πίσω του, δίπλα του, παντούστοίβες από βιβλία. Για την Αντίσταση,τη Σοβιετική Ένωση, τη γλώσσα, τη Νάξο, τη δόξα των αρχαίων. Ο Μανώλης Γλέζος δεν είναι ένας. Κάποιες στιγμές νομίζεις ότι ακούς έναν καθαρόαιμο κομμουνιστή και κάποιες άλλες έναν αποστασιοποιημένο από τα εφήμερα Νέστορα. Αυτή είναι ίσως και η ομορφιά του 88χρονου συνομιλητή μου(«βαδίζω στα 89» με διορθώνει). Και την ημέρα που δέχθηκε το δακρυγόνο στοπρόσωπο, αντί να θυμώσει, αναρωτιόταν «ποιο ήταν το παιδί που μου το έριξε». Αυτή ήταν η απορία που εξέφρασε και στον Σπύρο Βούγια όταν του τηλεφώνησε. Με τον Βούγια έχει θάρρος. Τον στήριξε όταν κατέβηκε υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και έχουν πάντα να θυμούνται ότι ο Αλέξανδρος Βούγιας- ο πατέρας του υφυπουργού- ήταν μαζί του στη Μακρόνησο στον δεύτερο εμφύλιο το 1948. 
«Θέλω να δω το παιδί» είπε στον υφυπουργό και πράγματι το πρωί της Τετάρτης ο Μανώλης Γλέζος δέχθηκε στο σπίτι του, στο Νέο Ψυχικό, τον ΜΑΤατζή που τον ψέκασε στο πρόσωπο. Παρόντες, η γυναίκα του βέβαια, αλλά και ο επικεφαλής των ΜΑΤ, ταξίαρχος Σπύρος Παπασπύρου. Καφές, γλυκό, αμηχανία και «άπειρες συγγνώμες» από την πλευρά του νεαρού αστυνομικού. Εδώ σας επισκέφθηκε ο αστυνομικός; 
Ναι. Εγώ ήθελα να τον ρωτήσω γιατί το έκανε, εκείνος ήρθε για να μου ζητήσει συγγνώμη. Πώς σας δικαιολογήθηκε;
Μου είπε ότι ενώ έχουν εντολή να στοχεύουν προς τα κάτω, ο διπλανός του χτύπησε κατά λάθος με την ασπίδα του τη φυσούνα και έτσι έριξε το αέριο στο πρόσωπό μου. Οι φίλοι μου λένε το αντίθετο, ότι σκόπευε ακριβώς στο πρόσωπό μου. Εγώ όμως θέλω να πιστέψω το παιδί. Εσείς έχετε καλή ή κακή γνώμη για την Αστυνομία; 
Ας μου επιτραπεί να εκφράσω τη δική μου φιλοσοφία. Υπάρχει ένας ορμαθός λέξεων με μορφολογική αλληλουχία. Πόλις, πολίτης, πολιτική, πολιτισμός. Όταν μία πόλις συγκροτείται από πολίτες που ασκούν οι ίδιοι πολιτικοί, το αποτέλεσμα είναι ο πολιτισμός. Τα πήρε αυτά η Δύση και είπε να προσφέρει κάτι και αυτή σε αυτόν τον ορμαθό των λέξεων. Και πρόσθεσε την police. Δηλαδή το όργανο καταστολής των διαδηλώσεων των πολιτών. Τίποτα άλλο δεν μας προσέφεραν οι δυτικοί. Μόνο police. Τους κεράσατε γλυκό λοιπόν;
Ναι, γιατί να μην τους κεράσω; Και εγώ και η γυναίκα μου τους κεράσαμε την αγάπη μας. Υπάρχουν όρια για έναν που διαδηλώνει; 
Όχι. Μπορείς να διαδηλώνεις με κάθε τρόπο εκτός από τη βία. Όχι σπασίματα δηλαδή.
Όχι, σε καμία περίπτωση. Το θεωρώ αστείο. Καταλήψεις;
Καταλήψεις μπορεί να γίνουν. Αν και είμαι εναντίον των παγιωμένων μορφών αγώνων και πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει ευλυγισία από την πλευρά των αγωνιστών ώστε να βρίσκουν κάθε φορά την πιο σωστή μορφή αγώνα. Τα ΜΑΤ φοράνε κράνη,εμείς κουκούλες, λένε κάποιοι. 
Οι κουκουλοφόροι δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά. Δεν αποκλείω βέβαια να παρασυρθεί κάποιο παιδί και να φορέσει μια κουκούλα, αλλά η οργάνωση δεν είναι από εμάς. Εμείς δείχνουμε το πρόσωπό μας. Όπως στην Κατοχή, έτσι και τώρα. Είμαστε συνέχεια εκείνων των αγωνιστών. Δεν μπορεί να είμαστε κουκουλοφόροι. Κάποιοι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή έχουν καταλάβει το Γενικό Λογιστήριο και ταυτόχρονα έκλεισαν για μία εβδομάδα την Πανεπιστημίου. Εσείς συμφωνείτε; 
Θα σου αντιστρέψω το ερώτημα. Το κράτος δικαιούται να καταστρέψει τις οικογένειές τους και δεν δικαιούται ο άλλος να σταματήσει την κυκλοφορία στην Πανεπιστημίου; Δεν μπορείς από την Πανεπιστημίου, πήγαινε από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, δεν χάλασε ο κόσμος δηλαδή. Την ημέρα που σας ψέκασαν στο πρόσωπο είχαμε και την επίθεση στον Παναγόπουλο,τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ. 
Με ρωτάς αν το καταδίκασα ή όχι; Είναι ολοφάνερο ότι δεν έχουμε σχέση με αυτά τα γεγονότα. Άκουγα όμως τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να κατηγορεί για την επίθεση στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ μία από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος ο Παναγόπουλος το είπε. 
Άσε τι λέει ο Παναγόπουλος. Εγώ λέω τι λέει η κυβέρνηση. Λέει «έχουμε στοιχεία». Η ίδια η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδος λέει ότι η επίθεση δεν έγινε από τις γραμμές μας. Αφού έχουν στοιχεία γιατί δεν τα λένε; Γιατί συκοφαντούν; Γι΄ αυτό λέω ότι η κυβέρνηση πρέπει να φύγει, γιατί είναι επικίνδυνη για τον τόπο. Στην πολιτική όμως δεν υπάρχει αυτό που θέλουμε, υπάρχει αυτό που έχουμε. Εάνφύγει αυτή η κυβέρνηση ποιος να ΄ρθει; Μια μεγάλη Αριστερά; 
Όχι δεν με ενδιαφέρει η μεγάλη Αριστερά. Με ενδιαφέρει να αποφασίζει ο ίδιος ο πολίτης. Η άμεση δημοκρατία την οποία εφάρμοσα στο χωριό μου. Μπορεί η χώρα να κυβερνηθεί με άμεση δημοκρατία όπως η Απείρανθος; 
Πώς κυβερνιόταν η Ελλάδα την περίοδο που δημιούργησε τον αρχαίο πολιτισμό; Ποιος ήταν πρωθυπουργός στην Επανάσταση του ΄21; Πρόσεξε, για αιώνες οι ακυβέρνητες πολιτείες, δηλαδή των Ελλήνων οι κοινότητες, πλάθανε την εθνική συνείδηση, γιατί όχι και τώρα. Μα πώς θα κυβερνηθεί η χώρα; Ποιος θα αποφασίζει για τους μισθούς; 
Έχεις υπόψη σου για τους μανδαρίνους των υπουργείων; Ακυβέρνητο κράτος δεν πρόκειται να υπάρξει όσο υπάρχουν οι μανδαρίνοι. Αλλά πέρα από αυτό, εγώ λέω να φτιαχτεί μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας και να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Όλων των κομμάτων;
Όλων. Μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας. Ποια είναι η ερώτηση που σας κάνουν συχνότερα όταν σας γνωρίζουν; 
Στα σχολεία κυρίως τα παιδιά με ρωτάνε «ποια σημαία θα κατεβάζατε σήμερα;». Και απαντώ, γιατί πρέπει εγώ ντε και καλά να κατεβάσω σημαία και όχι εσείς; Εγώ, με ξέρεις και από άλλες φορές, πιστεύω μόνο στη δύναμη του ανθρώπου. Και όχι στις πρωτοπορίες;
Το πας τώρα στην Αριστερά. Θα σου πω. Στη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχαν προβλήματα μόρφωσης, δεν υπήρχαν προβλήματα υγείας, δεν υπήρχαν προβλήματα δουλειάς, όμως υπήρχε ένα αξεπέραστο πρόβλημα. Ο Μεγάλος Λένιν είχε υποσχεθεί «όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» και τελικά την έδωσε στο κόμμα. Εμένα πάντοτε, ακόμη και όταν ήμουν στο ΚΚΕ, δεν μου άρεσε η λέξη καθοδηγητής, διότι είναι σαν να λέμε «οι κάτω και οι πάνω». Τα ιερά τέρατα. Για ποιον λόγο; Είναι μια διαστροφή. Τι απαντάτε σε αυτούς που είπαν ότι «ο Γλέζος είναι πολύ μεγάλος για διαδηλώσεις»; 
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια καταπληκτική λέξη, ο άπολις. Ο πολίτης που δεν συμμετείχε στα κοινά. Και ο Σόλωνας πρώτος προσδιόρισε ότι ο άπολις πρέπει να εξορίζεται. Μαθαίνω ότι με αφορμή το περιστατικό που συνέβη σας κάλεσαν στην Αστυνομία να τους μιλήσετε. 
Ναι. Στις 24 Μαρτίου. Ο Βούγιας το πέτυχε. Θα πάω να μιλήσω για την Εθνική Αντίσταση και τον ρόλο της Αστυνομίας στην κατοχή. Πώς θέλετε να σας προσφωνούν; 
Αυτό που λένε στο χωριό μου, «ο άνθρωπός μας». Μερικοί με θέλουν κομματικό σύμβολο, άλλοι εθνικό σύμβολο, για τον λαό είμαι ο άνθρωπός τους. Τι θέλετε, δηλαδή, να γραφτεί κάποια στιγμή κάτω από το όνομά σας; 
Τίποτα δεν θέλω. Έχω αφήσει παραγγελιά, δεν θέλω μνημεία. Δηλαδή, περιμένεις να δεις έναν ανδριάντα για να θυμηθείς τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τους προσωκρατικούς φιλοσόφους; Περιμένεις να δεις κανένα άγαλμά τους; Έχεις τα έργα τους.




Θα μπορούσε να ήταν παππούς μου»O Δημήτρης, ο άνδρας των ΜΑΤ που έριξε δακρυγόνο στον Μανώλη Γλέζο, δεν περίμενε ποτέ ότι θα γίνει πρωτοσέλιδο. Η συνάντηση στο Νέο Ψυχικό ζήτησε να γίνει «χωρίς δημοσιογράφους και χωρίς κάμερες». Αμέσως συμφώνησε και ο Γλέζος, ο οποίος δεν ήθελε να κάνει σίριαλ την περιπέτειά του. Στη συζήτησή μας λοιπόν ο νεαρός αστυνομικός ήταν διστακτικός. «22 χρόνων παιδί είναι» μου δικαιολογήθηκε ο διοικητής του, ο ταξίαρχος Σπύρος Παπασπύρου. «Γι΄ αυτό πήγαμε μαζί στο σπίτι του Μανώλη Γλέζου». «Πώς σας φάνηκε λοιπόν ο κ. Γλέζος;» βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα τον ανώτατο αξιωματικό της ΕΛΑΣ. «Ο άνθρωπος είναι αντάξιος της φήμης του» μου απάντησε. Σε αντίθεση με τον κ. Παπασπύρου που είναι «ποταμός», ο Δημήτρης απαντάει σχεδόν μονολεκτικά στις πρώτες μου ερωτήσεις. Περνάμε πολλή ώρα μέχρι να αισθανθεί άνετα και να αρχίσει να μιλάει. «Δεν θέλω δημοσιότητα» μου επαναλαμβάνει συχνά. Άλλωστε τα 18 από τα 22 χρόνια του τα έχει περάσει σε ένα χωριό έξω από την Καβάλα. Πώς πήγε η συνάντηση με τον κ. Γλέζο; 
Μας δέχτηκε με χαρά. Εντάξει, είναι πολύ καλός άνθρωπος. Του εξήγησα τι ακριβώς είχε συμβεί, του ζήτησα ταπεινά συγγνώμη και νομίζω ότι το θέμα έληξε. Έτσι μου είπε τουλάχιστον. Τι ακριβώς είχε συμβεί λοιπόν;
Κατ΄ αρχήν δεν υπήρχε πρόθεση. Ναι, αλλά γιατί έριξες δακρυγόνο στα πρόσωπα των διαδηλωτών;
Λίγο πριν γίνει το περιστατικό είχε γίνει σύλληψη ενός ατόμου το οποίο μας επιτίθετο με ένα καδρόνι. Και ενώ ήταν ακινητοποιημένο, μια ομάδα άλλων διαδηλωτών άρχισε να φωνάζει. Διαμαρτυρήθηκαν γιατί όπως είπαν τον είχατε με τις χειροπέδες στο έδαφος. 
Μας το είπε και ο κ. Γλέζος. Όμως η σύλληψη έγινε κάτω, η ακινητοποίηση. Του φορέσαμε τις χειροπέδες και στη συνέχεια τον σηκώσαμε. Δεν του βάλαμε πρώτα τις χειροπέδες και μετά τον ρίξαμε κάτω. Δεν μου εξηγείς όμως γιατί εσύ έριξες το δακρυγόνο; 
Μόλις έγινε η σύλληψη, άλλα άτομα αποπειράθηκαν να απελευθερώσουν τον συλληφθέντα. Ενστικτωδώς λοιπόν έσπευσα να υπερασπιστώ τους συναδέλφους μου. Λειτούργησε περισσότερο το υποσυνείδητο παρά η λογική. Αυτός με το καδρόνι είχε χτυπήσει αστυνομικό; 
Ναι. Φορούσε κουκούλα;
Όχι. Τελικά τον αφήσατε ελεύθερο;
Νομίζω ότι παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη και σχηματίστηκε δικογραφία εις βάρος του. Πόσο καιρό είσαι στα ΜΑΤ;
- Δύο χρόνια. Στο δεύτερο δηλαδή. Αυτό ήθελες από μικρός;
- Ναι, Αστυνομία είχα δηλώσει. Εσύ τον Γλέζο δεν τον ήξερες;
Δεν τον γνώριζα, όχι. Του ζήτησα ταπεινά συγγνώμη γι΄ αυτό που έγινε και τη δέχτηκε. Θα μπορούσε να ήταν παππούς μου ο άνθρωπος. Ούτε σαν όνομα;
Σαν όνομα τον ήξερα, αλλά δεν γνώριζα πώς είναι. Του εξήγησα όμως ότι στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Οποιοσδήποτε ηλικιωμένος και να ήταν στη θέση του θα ήμουν πολύ στενοχωρημένος. Δεν είχες δει ότι μπροστά από τους συναδέλφους σου ήταν ένας ηλικιωμένοςάνθρωπος; 
Όχι, αυτό σας λέω. Εγώ ήρθα από πίσω και δεν πρόλαβα να δω ποιοι ήταν αυτοί που έσπρωχναν τους συναδέλφους. Πήγα για να προστατέψω τους συναδέλφους μου, καθαρά και μόνο. Είχε συμβεί και η επίθεση με τα καδρόνια και υπήρχε ένταση. Πότε έμαθες ότι αυτός που έφαγε το δακρυγόνο ήταν ο Γλέζος; 
Άκουσα τον κόσμο να το φωνάζει. Κάποιοι λένε ότι αυτά που ρίχνετε είναι απαγορευμένα. 
Δεν ξέρω. Αν δεν ήταν τα δακρυγόνα όμως, θα χυνόταν πολύ αίμα. Θα είχαμε συνέχεια μάχες σώμα με σώμα. Εδώ τώρα και έχουμε κάθε φορά 20 συναδέλφους τραυματίες, σκεφθείτε να μην υπήρχαν και τα δακρυγόνα. Πότε ήρθες για πρώτη φορά στην Αθήνα; 
Όταν έγινα αστυνομικός. Τι όνειρο έχεις;
Να έχω μια ήσυχη επαγγελματική ζωή, αυτό τίποτε άλλο. 

"Έφυγε" ο Σταύρος Φιλοξενίδης

Από το http://www.paokmania.gr/el/component/content/article/43-mme/4406-filoksenidis.html

" Έφυγε" ο Σταύρος Φιλοξενίδης

Συντάχθηκε απο τον/την sentragoal

Σάββατο, 13 Μάρτιος 2010 12:02

Στα "ψιλά" των ΜΜΕ πέρασε η παρακάτω είδηση: Κηδεύτηκε χθες στην Θεσσαλονίκη ο παλαίμαχος παράγων του Π.Α.Ο.Κ  Σταύρος Φιλοξενίδης, σε ηλικία 76 ετών, μετά από σύντομη μάχη με την ανίατη ασθένεια. Ο εκλιπών είχε υπηρετήσει από την θέση του εφόρου ποδοσφαιρικού τμήματος την ομάδα στα χρόνια της δεκαετίας του ΄70 και ήταν συνεργάτης του αείμνηστου Γιώργου Παντελάκη στην διοίκηση του τελευταίου. Στην κηδεία του παρέστησαν εκπρόσωποι της ΠΑΕ και των βετεράνων του Π.Α.Ο.Κ. από τους οποίους κατατέθηκαν και στεφάνια κατά την νεκρώσιμη ακολουθία.Ευχάριστες αναμνήσεις Στην παραπάνω foto που μας έστειλε ο Praktorinos, εικονίζεται η οικογένεια τού Π.Α.Ο.Κ. που γιορτάζει την 50η μας επέτειο παράλληλα με την κατάκτηση τού πρώτου πρωταθλήματος. Παναγιώτης Κερμανίδης (τρίτος από αριστερά), Χρήστος Τερζανίδης (έκτος) και Κώστας Ιωσηφίδης (τρίτος από δεξιά) ποζάρουν με φίλους του συλλόγου. Ακριβώς στο κέντρο (κάτω από τον αριθμό "7" της ολάνθιστης δημιουργίας) ο εκλιπών Φιλοξενίδης, ένας αγνός ΠΑΟΚτσής, που παράλληλα με την επιχείρησή του (supermarket στην Ίωνος Δραγούμη) αφιέρωνε τη δημιουργικότητά του υπηρετώντας την ομάδα που αγαπούμε. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του.

Το blog του ζωγράφου Γιάννη Σταύρου

ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ yiannisstavrou.blogspot.com

Μια τολμηρή συνέντευξη Γαλαμάτη!

http://galamatis.wordpress.com/2009/10/01/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%B1%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%85%CF%80-%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85-2/#more-762

Ποιος είπε ότι οι πολιτικοί πρέπει να είναι ανεπάγγελτοι;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ Γ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ - Γ. ΚΑΛΑΪΤΖΟΓΛΟΥ ΣΤΟ "ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ Με τη μοριοδότηση βρήκε δουλειά κτηνιάτρου ο Δ. Γαλαμάτης, ο οποίος θα επιχειρήσει να εκλεγεί στις προσεχείς εκλογές.
Από τα έδρανα στη... βιοπάλη

Mε τι ασχολήθηκαν επαγγελματικά δέκα βουλευτές - υπουργοί οι οποίοι δεν εξελέγησαν στις εκλογές του 2004 και του 2007

Δεκάδες βουλευτές φαίνεται ότι θα αλλάξουν συνήθειες μετά την 4η Οκτωβρίου, αναγκασμένοι να προσαρμοστούν στη ζωή εκτός Βουλής... Από τα νομοσχέδια, τις επιτροπές και τα παράθυρα της τηλεόρασης, θα βρεθούν στο κυνήγι για τον επιούσιο.

Για πολλούς πρώην βουλευτές η προσγείωση στην πραγματικότητα αποδεικνύεται δύσκολη, κάποιοι αναγκάζονται να κυνηγήσουν το μεροκάματο, άλλοι επιστρέφουν στον πρότερο επαγγελματικό βίο, ενώ οι πλέον τυχεροί αποτυχόντες βρίσκουν καταφύγιο ως πρόεδροι σε φορείς και οργανισμούς του Δημοσίου βεβαίως - βεβαίως...

«Θύματα» της ανανέωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι δεκάδες βουλευτές αποστρέφονταν μετά βδελυγμίας τις πρόωρες εκλογές, καθώς χάνονται δικαιώματα, προνόμια, μισθοί, οδηγοί και... παρατρεχάμενοι. Ιδιαίτερα έντονες ήταν οι αντιδράσεις στη ΝΔ, καθώς αναμένεται ότι από τους 152 νυν βουλευτές περισσότεροι από το 1/3 δεν θα επανεκλεγούν.

Σε χαμηλότερους τόνους, κάτι ανάλογο ισχύει και στο ΠΑΣΟΚ, καθώς παρά την προβλεπόμενη εκλογική νίκη, πολλά παλαιά στελέχη αισθάνονται την καρέκλα να τρίζει από επερχόμενες νέες δυνάμεις. Δεν είναι, άλλωστε, λίγες οι περιπτώσεις πρώην υπουργών που, όταν δεν εξελέγησαν το 2004 ή το 2007, άρχισαν να παλεύουν για τον επιούσιο. Τώρα πολλοί ήδη ετοιμάζονται για τον Οκτώβριο με την ελπίδα της επανεκλογής.

Δ. ΓAΛAMATHΣ
Mέσω του AΣEΠ βρήκα δουλειά κτηνιάτρου στη Nομαρχία Πιερίας

«Εναν μήνα μετά τις εκλογές είδα τις ανακοινώσεις του ΑΣΕΠ για θέσεις κτηνιάτρου και έκανα τα χαρτιά μου», λέει ο πρώην βουλευτής ΝΔ στη Θεσσαλονίκη. «Τελικά μετά 1,5 χρόνο βγήκαν τα αποτελέσματα και πέρασα σε φορείς 6-7 νομαρχιών με μοριοδότηση. Εν τω μεταξύ, όλο αυτό το διάστημα η κατάσταση δεν ήταν εύκολη. Εργάστηκα ως ελεύθερος επαγγελματίας με αντικείμενο τα παραγωγικά ζώα, ενώ δίδασκα στα ΤΕΙ Θεσσαλονίκης ως εξωτερικός συνεργάτης. Τον Φεβρουάριο του 2009 ορκίστηκα στη Νομαρχία Πιερίας για να εργαστώ ως κτηνίατρος. Αρχικά δεν σκέφτηκα κάποια υψηλή θέση σε δημόσιο οργανισμό, καθώς μπήκα στην πολιτική για να υπηρετήσω και όχι για να πάρω μια θέση στο κράτος. Λίγο μετά τον διορισμό μου, ο υπουργός Παιδείας μου ανέθεσε καθήκοντα αντιπροέδρου στον Οργανισμό Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης και έκανα παύση της οργανικής θέσης στη νομαρχία. Στην πορεία ήρθαν και άλλα αποτελέσματα, όπου πέρασα στον Ελληνικό Οργανισμό Γάλακτος και Κρέατος. Παραιτήθηκα από τη νομαρχία και επέλεξα ως οργανική θέση τον ΕΟΓΚ, απ’ όπου έχω κάνει παύση όσο βρίσκομαι στον ΟΕΕΚ», λέει αποφασισμένος να ξαναδοκιμάσει την τύχη του ως υποχρέωση προς τους 23.000 ψηφοφόρους του, ενώ διατηρεί γραφείο με χαμηλό ενοίκιο που λειτουργεί με εθελοντές.

ΕΛΔΥΚ '74: Ελλάδα, συγγνώμη, αν θες ν’ αλλάξω γνώμη…

ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΘΝΟΣ" ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 2006. ΑΠΟ ΤΟΤΕ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ...

Τρεις συγκλονιστικές μαρτυρίες πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ ‘74

Ο αγώνας δεν σταμάτησε. Οι αρτιμελείς δεν έπαψαν ποτέ να αγωνίζονται για τους τραυματισμένους προκειμένου να φροντίσει η πολιτεία έστω όσους έμειναν τελείως ανήμποροι μετά τον πόλεμο στην Κύπρο.

-----------------

“Μέσα από αυτά τα γεγονότα εγώ σα νέος δεν έζησα. Αναγκάστηκα να σκέφτομαι σαν πενηντάρης, να ζω με ορισμένα πράγματα που ήταν μόνο για τον εαυτό μου, δεν μπορούσα να τα εξωτερικεύσω τότε διότι κανείς δεν θα με καταλάβαινε”. Αυτή ήταν η κατακλείδα της συγκλονιστικής αφήγησης του Γιάννη Χατζηπαρασκευαΐδη, δεκανέα της 105 σειράς, στο 2ο Λόχο της ΕΛΔΥΚ, που πολέμησε στην πρώτη γραμμή κατά τη δεύτερη κυρίως φάση της τουρκικής εισβολής στη «γη της λεμονιάς, της ελιάς», στην Κύπρο το 1974.
Το να ακούς έναν από τους τελευταίους Έλληνες που έδωσαν τον εαυτό τους για την πατρίδα να μιλά γι’ αυτό που έζησε, είναι ούτως ή άλλως μοναδική εμπειρία. Ιδίως όταν πρόκειται για ανθρώπους παραμελημένους από πατρίδα - πολιτεία – κράτος, για ιστορίες θαμμένες χάριν σκοπιμότητας στα συρτάρια της συλλογικής μνήμης, όταν πίσω από την πίκρα κρύβονται μεταπολεμικά ανθρώπινα δράματα.
Όταν γύρισαν στην Ελλάδα οι Ελλαδίτες πολεμιστές, έχοντας γράψει ηρωικές στιγμές αυτοθυσίας αποκλειστικά για ανιδιοτελή “ιδανικά”, εννιά μήνες μετά το μακελειό της 16ης Αυγούστου, αντί για τιμές και δόξες αποβιβάσθηκαν στο Λουτράκι ενώπιον… τελωνειακών υπαλλήλων που βρέθηκαν εκεί για να τους ελέγξουν! Το γεγονός προδιέγραφε και τη συνέχεια. Έπρεπε να περάσουν 24 χρόνια για να άρει η επίσημη Ελλάδα τη ρετσινιά του “πραξικοπηματία” από πάνω τους και να αναγνωρίσει ρηματικά (χωρίς κανένα προνόμιο ή δικαίωμα) το αυτονόητο –την ίδια την Ιστορία: ότι συμμετείχαν “από 20-7-1974 έως 20-8-1974 στη ζώνη πολεμικών επιχειρήσεων το 1974 στην Κύπρο”. Χάρη στον Σύνδεσμο Βορειοελλαδιτών Πολεμιστών ΕΛΔΥΚ ’74 και στον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Άκη Τσοχατζόπουλο, ο οποίος “πέρασε” από τη Βουλή το νόμο 2641/1998.
Ο αγώνας δεν σταμάτησε. Οι αρτιμελείς δεν έπαψαν ποτέ να αγωνίζονται για τους τραυματισμένους προκειμένου να φροντίσει η πολιτεία έστω όσους έμειναν τελείως ανήμποροι μετά τον πόλεμο στην Κύπρο. Κάπου φαίνεται να δικαιώνονται. Ήδη δικαιούνται, κατ’ εξαίρεση και κατά προτίμηση, διορισμό στο Δημόσιο για τους ίδιους ή ένα ενήλικο μέλος της στενής τους οικογένειας, ενώ στις 10 Οκτωβρίου αναμένεται να τους αποδοθούν μετάλια από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Επίσης, πριν από λίγους μήνες κατοχύρωσαν ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη από τα στρατιωτικά νοσοκομεία της χώρας όσοι παραμένουν ανασφάλιστοι. Ωστόσο, θα συνεχίσουν να διεκδικούν όλα τα ευεργετήματα που ορίζουν οι σχετικοί νόμοι περί συμμετεχόντων στη ζώνη των πολεμικών επιχειρήσεων, ανεξαρτήτως χρονικού περιορισμού.
Περί τους πενήντα, αισθανόμενοι δικαίως αδικαίωτοι, ήδη προχώρησαν σε αγωγές με αίτημα να τους καταβληθεί αποζημίωση για ηθική βλάβη, καθώς 32 χρόνια μετά το 1974 η πολιτεία εξακολουθεί να τους αγνοεί. Το δρόμο άνοιξε απόφαση του πρωτοδικείου Αθηνών, που δικαίωσε καταδρομέα καλώντας το Δημόσιο να του καταβάλει αποζημίωση 100.000 ευρώ. "…Η συμπεριφορά των οργάνων της ελληνικής πολιτείας απέναντί τους (…) ήταν κατάφωρα αντίθετη προς τις συνταγματικές εκείνες διατάξεις που επιβάλλουν το σεβασμό της αξίας του ανθρώπου", αναφέρεται στην απόφαση. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την απόλυσή τους από το στρατό, τα πιστοποιητικά της στρατολογίας δεν ανέφεραν το παραμικρό "για την πολεμική τους δράση και την παρουσία τους στην Κύπρο, αντιθέτως προέκυπτε ότι υπηρέτησαν και απολύθηκαν από το στρατό ολοκληρώνοντας αδιαλείπτως τη στρατιωτική τους θητεία ειρηνικά στην Ελλάδα"!

Οι μαρτυρίες
Τρεις σειρές ενεπλάκησαν στα γεγονότα: η 103 που αναχώρησε «οριστικά» για την Ελλάδα στις 19 Ιουλίου και αναγκάστηκε να επιστρέψει την 21η Ιουλίου, η 105 που έφτασε εκεί τον Ιανουάριο του ’74 και η 107 που κατέφθασε στη Μεγαλόνησο ως «απαλλαγή» της 103 στις 19 Ιουλίου το μεσημέρι και το ξημέρωμα της επομένης μπήκε στον πόλεμο. Σύνολο 1.168 «αγνώστων στρατιωτών» της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου και 150 περίπου αξιωματικών.
Οι πρωταγωνιστές των γεγονότων της 20-22 Ιουλίου και 14-16 Αυγούστου 1974, του Αττίλα 1 και του Αττίλα 2, χρησιμοποιούν ακόμη στρατιωτική ορολογία, διατηρούν πλήρως την αίσθηση του καθήκοντος κι όταν πηγαίνουν στην Κύπρο βλέπουν ακόμη «το στρατόπεδο, το ΚΨΜ, τον Αϊγιώργη»… Τρεις από αυτούς έδωσαν πληροφορίες στο «Έθνος», θυμήθηκαν ονόματα και γεγονότα, ανέσυραν από τα συρτάρια τους σπάνιες φωτογραφίες.

Ο Γιάννης Χατζηπαρασκευαΐδης, 55 ετών σήμερα, είναι επιχειρηματίας, παντρεμένος με δύο παιδιά. Δεκανέας της 105 σειράς έφτασε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 1974. Έχοντας την ειδικότητα του σιτιστή, τοποθετήθηκε στο 2ο Λόχο της ΕΛΔΥΚ ως συσσιτιάρχης. Συμμετείχε σε όλες σε όλες τις μάχες που έγιναν μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Οι δικοί του έμαθαν ότι ζει στις 21 Αυγούστου, όταν έδωσε συνέντευξη στο ΡΙΚ. Λόγω ενός οικογενειακού προβλήματος υγείας, αναχώρησε με άδεια στις 19 Ιουλίου για την Ελλάδα μαζί με την 103 σειρά.
«Αποβιβαστήκαμε στην Πάφο κατά τις 3.30’ το μεσημέρι της 20ής Ιουλίου. Από κει αναχωρήσαμε τη νύχτα και στις 21 Ιουλίου βρεθήκαμε στο στρατόπεδο, αργά το βράδυ. Στις 12 τα μεσάνυχτα μας δώσανε κάτι όπλα, τα FN για πρώτη φορά, όμως δεν υπήρχαν κράνη… Αλλά δεν γράφονται αυτά…
-Κάποια στιγμή συνάντησα τον αρχιλοχία Μπενάκη αλλά δεν έμεινα κοντά του. Εάν έμενα εκεί… Δυο παιδιά έμειναν δίπλα του και την άλλη μέρα έπεσε μια ναπάλμ και τους έκαψε…
-Στις 22 Ιουλίου, γύρω στις 10.30’, ήρθε ένα σήμα ότι χτυπήθηκαν δυο παιδιά της 107 από τη Δεσκάτη Γρεβενών, ο Παπατσάνης Αθανάσιος και ο Χαλατσής. Πίσω από τα ορύγματα υπήρχε μια λάκα κι εκεί μέσα είχε πέσει ένας όλμος και τους είχε πετσοκόψει. Αυτό που είδα δεν περιγράφεται, δεν θα επεκταθώ περισσότερο γιατί αυτό που ζω από τότε όντως είναι κάτι πολύ ειδικό.
-Αυτό που έγινε στις 14, 15 και 16 Αυγούστου δεν περιγράφεται. Με βρήκε μέσα στο στρατόπεδο. Ήμασταν μόνο δυο λόχοι, ο 2ος και ο 4ος λόχος και ο Λόχος Διοικήσεως λίγο έξω από το στρατόπεδο. Ήμασταν οι προκεχωρημένοι.
Ήταν 13 το βράδυ – 14 το πρωί, έκανα έφοδο γύρω στις 4.30’ το πρωί. Τότε είδαμε τα πρώτα αναγνωριστικά αεροπλάνα. Δεν είχαμε επικοινωνία με τα άλλα ορύγματα. Δεν θέλω να σου πω πως επικοινωνούσαμε. Ντρέπομαι. Ειλικρινά στο λέω. Είναι ντροπή για το ελληνικό κράτος. Αλλά αυτή είναι και η πραγματικότητα. Επειδή δεν ήταν συνεχόμενα τα ορύγματα, επικοινωνούσαμε με ένα σύρμα και με έναν τενεκέ. Αλλά αυτό κάποια στιγμή μας πρόδωσε. Γιατί από τους βομβαρδισμούς καταστράφηκαν τα σύρματα και αν δεν βρισκόταν ο δεκανέας Θανόπουλος Νικόλαος να μας ειδοποιήσει -εμένα και τον δεκανέα Βιτζηλαίο Μιχάλη- ότι υποχωρούμε δεν θα γλιτώναμε με τίποτα.
-15 Αυγούστου, στο διπλανό πολυβολείο, ο Μπαγιώργος Παναγιώτης. Τελείωσε η αρμάθα, σηκώνεται να πάρει καινούρια και του ‘ρχεται η σφαίρα στο μέτωπο…
-Όταν στις 16 του μηνός κάναμε αναφορά και είδαμε τις απώλειες υπήρχαν δυο παιδιά που δεν γνωρίζαμε αν σκοτώθηκαν ή ήταν αγνοούμενοι. Τι έγινε μ’ αυτούς; Στην προσπάθειά τους να πάρουν το πολυβόλο ήρθαν οι Τούρκοι και αυτοί κάνανε τους νεκρούς. Μετά τις 12 το βράδυ πέρασαν τις γραμμές τους και επέστρεψαν σε μας! Τα ονόματά τους ήταν Αθανασιάς Παναγιώτης, λοχίας από την Λάρισα, και Γυφτάκης Αναστάσιος.
-Στις 16 Αυγούστου, υποχωρώντας φτάσαμε στην πύλη του Συντάγματος όπου συναντήσαμε έναν ολόκληρο λόχο. Φορούσαμε αμερικάνικες στολές, όπως και οι Τούρκοι, κι ο υπολοχαγός Κόλιας, που ήταν επικεφαλής του συγκεντρωμένου λόχου, για να μπερδέψει τους Τούρκους έκανε νόημα ότι καταλάβαμε το στρατόπεδο. Έτσι σωθήκαμε. Θέλω να πω ότι ο Γιάννης Κόλιας ήταν από τους αξιωματικούς που πολέμησαν αλλά στη συνέχεια αδικήθηκαν».

Ο λοχίας Θανάσης Στάικος από τη Βέροια, στα 21 του χρόνια, αφίχθηκε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 1974 με την 105 σειρά. Είχε καθήκοντα επιλοχία στον 4ο Λόχο και συμμετείχε σε όλες της μάχες της ΕΛΔΥΚ. Σήμερα είναι πρόεδρος του Συνδέσμου Βορειοελλαδιτών Πολεμιστών της ΕΛΔΥΚ ’74. Είδε πολλούς συντρόφους του να πέφτουν στο πεδίο της μάχης, όπως για παράδειγμα τον λοχία Τσιπινιά από την Παναγιά Χαλκιδικής «που ήρθε στις 19 Ιουλίου στην Κύπρο, με την 107 σειρά, και στις 20 το βράδυ σκοτώθηκε δίπλα μου». Για το νεαρό αυτό παιδί, στις 13 του προσεχούς Αυγούστου, θα στηθεί στο χωριό του, μια τιμητική αναθηματική στήλη, έργο του Συνδέσμου με την υποστήριξη του κυπριακού προξενείου της Θεσσαλονίκης και του τοπικού δήμου ως ελάχιστη δικαίωση για τους πεσόντες. Ο Στάικος θυμάται τους συμπολεμιστές του…
“Πιστεύω ότι ο Κουτρούλης Στέφανος από το Νέο Μαρμαρά Χαλκιδικής με τον δεκανέα Ξένο Θεόδωρο, που θεωρούνται αγνοούμενοι, σκοτώθηκαν στις 16 Αυγούστου όταν μια βόμβα έπεσε στην αποθήκη πυρομαχικών. Την ίδια μέρα, ο αρχιλοχίας Σκαμπαρδώνης και ο Κελέσης Παύλος έχασαν τη ζωή τους ενώ βρισκόταν στο παρατηρητήριο, κατά την σφοδρή επίθεση των Τούρκων. Επίσης, ο Κωνσταντίνος Κέντρας από το Άργος Ορεστικό έπεσε το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου κάτω από τις ερπύστριες”. Και ο Στάικος έχει την άποψη ότι δεν υπάρχουν ζωντανοί αγνοούμενοι ΕΛΔΥΚάριοι: “Οι δικοί μας στρατιώτες είναι νεκροί μη αναγνωρισθέντες. Παραδώσανε οι Τούρκοι νεκρούς αλλά δεν έγινε αναγνώριση”.
Ο πόλεμος, όπως κάθε δύσκολη στιγμή, γεννά μια αμυντική ευδιαθεσία με αποτέλεσμα ιστορίες που ακόμη και τώρα τις θυμούνται, με γέλια και κλάματα. “Ο Βενιανάκης Γιώργος από την Κρήτη, ο Κωστακόπουλος Χαράλαμπος από τη Λιβαδειά κι άλλος ένας που δεν θυμάμαι τα’ όνομά του, στις 15 Αυγούστου βρισκόταν στο διπλανό από το δικό μου πολυβολείο. Κάποια στιγμή έπεσαν όλμοι και βλήματα πυροβολικού επάνω στο πολυβολείο του και το χώμα, τα θραύσματα και τα συντρίμια τους σκέπασαν τραυματισμένους. Κι όμως με γέλια μου φώναζε “Επιλοχία, έλα να με βγάλεις!”. Και τους έβγαλα με γέλια, αν το πιστεύεις… Εμείς που πήραμε τον πόλεμο στην πλάκα, τελικά γλιτώσαμε τα ψυχολογικά”.
Τραγική η ιστορία του υπολοχαγού Σωτήρη Τσώνου. “Στην επίθεση που κάναμε το ξημέρωμα της 21ης Ιουλίου στο Κιόνελι, μια ριπή θέρισε τον υπολοχαγό Τσώνο στην κοιλιά. Αργότερα, ο διοικητής Ανδρουτσόπουλος με έστειλε με τον οδηγό Σωτήρη Βήτα από την Καρδίτσα να γυρίσω όλα τα νοσοκομεία και τις κλινικές της Λευκωσίας για να δω την κατάσταση των τραυματιών μας. Σ’ ένα δωμάτιο μεγάλο είδα τον Τσώνο για τελευταία φορά. Μιλήσαμε, μου είπε “όλα καλά”. Λίγο αργότερα έμαθα ότι πέθανε. Ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος που τον είδε. Εάν υπήρχε σωστή ιατρική περίθαλψη, ο Τσώνος θα γλίτωνε”.

Ο Δημήτρης Βλάχος σήμερα είναι 55 ετών. Αφίχθηκε στην Κύπρο τον Ιανουάριο του 1974 με την 105 σειρά. Στα 23 του χρόνια κατατάχθηκε εξ αναβολής, λόγω φοίτησης στον Ευκλείδη –σπούδαζε χημικός. Έχοντας την ειδικότητα του πυροτεχνουργού, τοποθετήθηκε στο Λόχο Διοικήσεως της ΕΛΔΥΚ ως αποθηκάριος.
«Είχαμε χρεωμένα σε μια αποθήκη χίλια FN762, τα οποία ήταν της Εθνοφρουράς, και τέσσερις όλμους 4 και 2 ιντσών, αλλά δεν είχαμε βλήματα γι’ αυτούς τους όλμους. Το μεσημέρι της 20ής Ιουλίου άνοιξε η πόρτα της αποθήκης ξαφνικά. Ποιος την άνοιξε δεν ξέρω, μπράβο του όμως. Και πήραμε όπλα και τα χορηγήσαμε στην 103 σειρά. Δεν ήξερε, όμως, κανείς να χειριστεί το FN. Το ήξερα μόνο εγώ λόγω ειδικότητας. Τους μάζεψα εκεί μπροστά στη Διαχείριση και τους έδειξα πως λειτουργεί, πως ξεμπλοκάρει κλπ.
-Την Τετάρτη 14 Αυγούστου το πρωί οι Τούρκοι ξαναχτύπησαν. Στο στρατόπεδο είχαν μείνει μόνο ο 2ος και ο 4ος λόχος και ο Λόχος Διοικήσεως στο Ύψωμα Α’ έξω από το στρατόπεδο, αλλά στην πρώτη γραμμή. Η διοίκηση είχε φύγει και οι άλλοι λόχοι διασκορπίστηκαν αλλού. Από 1.000 και πλέον που ήμασταν στην α’ φάση τώρα ήμασταν περίπου 400. Οι Τούρκοι κάνανε πάρα πολλές επιθέσεις τις οποίες αποκρούαμε και είχαν πολλά θύματα. Κι εμείς είχαμε αρκετά θύματα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί άφησαν έναν Λόχο Διοικήσεως στην πρώτη γραμμή…
-Την Πέμπτη ήταν της Παναγίας. Είχαν κοπάσει λίγο τα πράγματα, ακούγαμε ότι θα έρθουν ελληνικά αεροπλάνα να μας βοηθήσουν αλλά… τίποτα… διαδόσεις.
-Την Παρασκευή 16 Αυγούστου έγινε ο χαμός. Εγώ ήμουν κοντά στον διοικητή του Λόχου Διοικήσεως τον Δελή και καθώς τα άρματα είχαν φτάσει στα 200 μέτρα από μας, έδωσε διαταγή να φύγουμε. Αλλά την διαταγή αυτή όσοι την άκουσαν την άκουσαν γιατί δεν υπήρχε επικοινωνία μεταξύ μας… Όταν υποχωρούσαμε οι όλμοι πέφτανε βροχή. Κι εκεί σκοτωθήκανε πολλά παιδιά, όπως ο Κρητικός Μάριος Βολανάκης και ο ΚΨΜτζής Σίμιτας που ήταν κινηματογραφιστής.
-Αυτούς που σκότωσαν οι Τούρκοι στη β’ φάση τους μαζέψανε στο στρατόπεδο και μετά από 5-6 μέρες ειδοποίησαν για αναγνώριση. Με 45-50 βαθμούς Κελσίου, μετά από τόσες μέρες και κάποιος που δεν ήξερε τα παιδιά πως να τους αναγνωρίσει; Αναγνώριση δεν έγινε, τους φορτώσανε με μπουλντόζα, τους ρίξανε σε φορτηγά και τους θάψανε ομαδικά.
-Στις 15 Αυγούστου το βράδυ, μόλις είχε σουρουπώσει, κι εκεί στα ορύγματα κάναμε καλαμπούρια, εγώ τους έλεγα «δεν σκοτώνομαι». Τους λέω «να πιαστώ αιχμάλωτος στους Τούρκους αποκλείεται. Θα κρατήσω μια σφαίρα για τον εαυτό μου, ή θα γυρίσω το αυτόματο πάνω τους και θα με καθαρίσουν». Δώσαμε, λοιπόν, όρκο εκείνο το βράδυ στις 15, της Παναγίας, ότι δεν θα πιαστούμε αιχμάλωτοι. Και πιστεύω ότι όπως εγώ θα τον τηρούσα, τον τήρησαν και τα παιδιά. Και όλοι αυτοί που νομίζουν, όπως οι συγγενείς του Γιάννη του Ξυδιά από την Καλαμάτα, ότι είναι αγνοούμενοι δε νομίζω… θα τους βρούνε με το DNA”.

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Ο αιώνιος δεύτερος

Πως από το ΚΚΕ και τη ΝΔ, έφτασε να αγωνίζεται με το Παμμακεδονικό Μέτωπο- Ο ΠΑΟΚ, η Ρεπούση, η «Μακεδονία» και η δίκη των τρομοκρατών της 17 Νοέμβρη


Με την έντονη ρητορική του έχει κατορθώσει να κατακτήσει το δικό του ακροατήριο, τους οπαδούς τους, ανθρώπους που γεμίζουν… χαλαρά κάθε αίθουσα όπου μιλάει ο Ζουράρις

Οι επικριτές του, πάντως, τον χαρακτηρίζουν ως looser και «αιώνιο δεύτερο» αφού ποτέ δεν κατάφερε να εκλεγεί σε κάποια από τις εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες συμμετείχε



Σαν τον Μάρτη που δεν λείπει από τη Σαρακοστή, ο Κώστας Ζουράρις δεν θα μπορούσε να λείπει από τις ευρωεκλογές του 2009. Κατ’ εξοχήν «πολιτικό ζώον», πάντα βρίσκει έναν τρόπο να τρυπώνει στις εκλογικές αναμετρήσεις, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Αυτή τη φορά κατέβηκε με το Παμμακεδονικό Μέτωπο και τον Στέλιο Παπαθεμελή επικεφαλής. Όσοι γνωρίζουν τον Ζουράρι διαρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι αυτός είναι ο εμπνευστής τόσο του διακριτικού τίτλου της νεότευκτης παράταξης όσο και του κεντρικού σλόγκαν.
Το πρώτο προσπαθεί να «κλέψει» ή να «λοιδορήσει» κάτι από την συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ, το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο – ΠΑΜΕ. Εξάλλου με όποιο κόμμα και αν πολιτεύτηκε κατά καιρούς, από το ένα άκρο ως το άλλο, ο Ζουράρις ποτέ δεν πέταξε από πάνω του τον τίτλο του κομμουνιστή.
Το κεντρικό σλόγκαν του ΠΑΜΜΕ, το «κλείδωμα» του ονόματος της Μακεδονίας ως ελληνικό στην Ευρωβουλή, προφανώς επιχείρησε να ξορκίσει τον Κώστα Σημίτη, για το πρόσωπο του οποίου ο Ζουράρις τρέφει μεγάλη… εκτίμηση –χάρη σ’ εκείνον εμπνεύστηκε τον χαρακτηρισμό «ευρωλιγούρηδες» με τον οποίο πορεύτηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90. Τότε ήταν που ο Σημίτης χρησιμοποίησε πρώτος επικοινωνιακά το «κλείδωμα» της υποψηφιότητας της χώρας μας για την ένταξη στην ευρωζώνη.

Αγωνιστής ή καιροσκόπος;
Ο Ζουράρις έχει πάρα πολλούς φίλους και πάρα πολλούς «εχθρούς». Με την έντονη ρητορική του έχει κατορθώσει να κατακτήσει το δικό του ακροατήριο, τους οπαδούς τους, ανθρώπους που γεμίζουν… χαλαρά κάθε αίθουσα όπου μιλάει ο Ζουράρις. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1940 από πατέρα Βραχασιώτη και περίφημο γιατρό – σεξολόγο της εποχής, ειδικότητα εξαιρετικά σπάνια για τα χρόνια του μεσοπολέμου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Σύμφωνα με το βιογραφικό του, από το 1969 διδάσκει πολιτικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο Vincennes-Paris στο Παρίσι, στοιχείο που πολλοί αμφισβητούν...
Οι φίλοι του, λοιπόν, τον θεωρούν αγωνιστή, «προμαχώνα» των ελληνικών δικαίων, τολμηρό κριτή και επικριτή της κάθε λογής εξουσίας.
Οι επικριτές του από την άλλη του προσάπτουν καιροσκοπισμό, έλλειψη βάθους επιχειρημάτων, πολιτικό τυχοδιωκτισμό.
Στα χιτ του Ζουράρι είναι και το αθηνοκεντρικό κράτος, που βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρό του, συνήθως με βαρείς χαρακτηρισμούς. Πριν από έναν περίπου χρόνο, μίλησε για «ολιγαρχικό τετρακομματικό σύστημα του ψευδοκράτους της Αθήνας» και «αθηναϊκή χωματερή», φράση προκάλεσε την αντίδραση του Π. Ψωμιάδη και επικρίθηκε από πολλούς ως ακραία.

Ο έρωτας με το ΚΚΕ
Οι επικριτές του, πάντως, τον χαρακτηρίζουν ως looser και «αιώνιο δεύτερο» αφού ποτέ δεν κατάφερε να εκλεγεί σε κάποια από τις εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες συμμετείχε. Για παράδειγμα, το 1999 κατέβηκε ως υποψήφιος με το ΚΚΕ στις ευρωεκλογές, αλλά δεν εξελέγη, όπως και στις βουλευτικές εκλογές του 2000 όπου ήταν υποψήφιος στην Α’ Θεσσαλονίκης, όμως απέτυχε να εκλεγεί. Πρώτος εξελέγη ο καθηγητής Γιώργος Χουρμουζιάδης, που τον «κάρφωσε»: «Παρουσιάστηκε ως ΠΑΟΚτζής και κυκλοφόρησε με φόρμα του ΠΑΟΚ. Εγώ είμαι πιο παλιός ΠΑΟΚτζής από τον κ. Ζουράρι αλλά δεν το έδειξα»! Το οριστικό «διαζύγιο» ήρθε λίγο αργότερα με πρωτοβουλία του Περισσού και μια λιτή δήλωση: «Είναι δικαίωμα του καθενός να "διατίθεται" όπως του γουστάρει. Εμείς δεν πρόκειται να ασχοληθούμε ξανά με τις απόψεις του κ. Ζουράρι». Τα συναισθήματα των συντρόφων του ΚΚΕ προς εκείνονκατά πολλούς περιγράφονται σε μια δήλωση του αείμνηστου Μήτσου Κωστόπουλου, που μιλούσε για «χρυσοστόλιστους αγύρτες, τρόφιμους διαφόρων παραθρησκευτικών οργανώσεων και σκοτεινών "δικτύων", αποκοιμιστές συνειδήσεων, κούφιους, φλύαρους, τηβεννοφόρους».

Ο αγώνας για το Βραχάσι
Στις νομαρχιακές εκλογές του 2002 πήρε εκδίκηση από την παλιά του σχέση κι έκανε το άλμα στην άλλη πλευρά της πολιτικής σκηνής της χώρας, κατεβαίνοντας υποψήφιος νομάρχης Λασιθίου με τη… ΝΔ! Την εποχή εκείνη είχε «στοχοποιήσει» το Βραχάσι, ένα μικρό χωριό που κινδύνευε να χάσει την… ανεξαρτησία του λόγω του «Καποδίστρια 1» υπαγόμενο στο Δήμο Νεάπολης. Νομάρχης δεν εξελέγη ωστόσο κάνοντας μέχρι και… απεργία πείνας και με τη βοήθεια της νύφης του που το 2004 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ, της Χρυσής Καρύδη (εκδότρια του «Ίκαρου»), κατάφερε να… σώσει το Βραχάσι, που εξαιρέθηκε από τις συνενώσεις!

Στον ΠΑΟΚ και τη «Μακεδονία»
Στο μεταξύ, το 2005-2006 επιχείρησε να αναμιχθεί στα του ΠΑΟΚ δημιουργώντας Εταιρεία Λαϊκής Βάσης για να πάρει τον ερασιτέχνη, όμως πάλι βγήκε δεύτερος μετά την υποψηφιότητα Κατσαρή. Αμέσως δήλωσε δημόσια ότι το μέλλον του ΠΑΟΚ περνά μέσα από την Δ’ Εθνική προκαλώντας τη μήνι των οπαδών και το τέλος του από τον ΠΑΟΚ. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο είχε βάλει ταφόπλακα στην ανάμιξή του με το ΚΚΕ, λέγοντας ότι το μέλλον του κόμματος περνά μέσα από την αυτοδιάλυσή του…
Επίσης, την ίδια περίοδο ανέλαβε εκδότης – διευθυντής του ιστορικού συγκροτήματος του Βελιδέικου («Μακεδονία» - «Θεσσαλονίκη»), δηλώνοντας ότι αναλαμβάνει αν και «δεν έχει ιδέα από εφημερίδες». Η αλήθεια είναι ότι η επιστολογραφία προς την εφημερίδα αυξήθηκε ραγδαία, όμως η παραδοσιακά κεντρώα «Μακεδονία» επλήγη κυκλοφοριακά υιοθετώντας την αριστερή στροφή Ζουράρι που υπερασπιζόταν από τη Μακεδονία μέχρι τους κουκουλοφόρους…

Η Ρεπούση, ο Γιωτόπουλος και ο Καραϊσκάκης
Την ίδια χρονική περίοδο ξεσπά η υπόθεση του βιβλίου Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού. Ο Ζουράρις μέσα από την πολυτονική αρθρογραφία του και τα τηλεοπτικά παράθυρα αναδεικνύεται ως ένας από τους πρωταγωνιστές – πολέμιους της ομάδας Ρεπούση και των απόψεων που αυτή εκφράζει. Νωρίτερα, το 2003 είχε δώσει μια μνημειώδη κατάθεση στη δίκη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, υπερασπιζόμενος την αθωότητα του φερόμενου ως «εγκέφαλου» της οργάνωσης Αλέκου Γιωτόπουλου. «Δεν ξέρω, εάν πρέπει να είναι ο ίδιος ευγνώμων προς την χούντα που τον διέγραψε από τον Δικηγορικό Σύλλογο, ή το δικηγορικό σώμα ευγνώμων προς την χούντα που δεν έχει τον κ. Ζουράρι στις τάξεις του» του είπε κάποιος δικαστής από έδρας όταν εκείνος αναφέρθηκε στο αντιστασιακό του παρελθόν. Όσοι παρακολούθησαν εκείνη τη δίκη, δεν θα ξεχάσουν ποτέ ότι ο Ζουράρις δεν δίστασε να ταυτίσει το Νικηταρά, τον Καραϊσκάκη και τους άλλους ήρωες της εθνικής παλιγγενεσίας με τον Κουφοντίνα που λήστευε τράπεζες για να χρηματοδοτεί τις «απαλλοτριώσεις» της 17 Νοέμβρη!

Το μοντέλο Ζουράρι και τα μοντέλα Μπερλουσκόνι
«Γεννήθηκα κομμουνιστής όπως άλλοι γεννιούνται κωφάλαλοι» του αρέσει να λέει για τον εαυτό του. Το πιο γνωστό γιλέκο της χώρας δεν κατάφερε να περάσει το κατώφλι των Βρυξελλών, βγήκε πάλι δεύτερο. Εάν το «ΠΑΜΜΕ Ευρώπη» από σύνθημα πετύχαινε να γίνει κίνημα τότε σίγουρα το μοντέλο Ζουράρι θα συζητιόταν περισσότερο κι από τα μοντέλα του Μπερλουσκόνι…

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΗΓΑΣ: «Τα ουσιαστικά είναι που φέρνουν τις μεγάλες συγκρούσεις»

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΗΓΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟ «ΔΩΡΟ» ΚΑΙ ΜΙΛΑ ΣΤΟ «ΚΕΝΤΡΙ»

ΜΟΤΟ
«Πρέπει να είμαι αντίθετος από σένα για να καταλάβω τι είμαι εγώ. Πρέπει να είσαι πολύ ΠΑΣΟΚ για να καταλάβω εγώ ότι είμαι πολύ δεξιός»

«Δε νομίζω ότι καμιά κοινωνία θα γίνει καλύτερη αν συλλάβεις 2-3.000 άτομα και τα φυλακίσεις…»


Όταν συζητάς από κοντά με τον Αλέξανδρο Ρήγα απλά επιβεβαιώνεις αυτό που μπορείς να αντιληφθείς παρακολουθώντας τα τηλεοπτικά ή τα θεατρικά του έργα: ότι είναι ένας ευφυέστατος άνθρωπος. Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Αθηνών και της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, συγγραφέας και ηθοποιός ο ίδιος, πρωταγωνιστεί στο «Δώρο» που παίζεται στο θέατρο Εγνατία από την Κυριακή του Πάσχα. Ένα έργο που φέρει την υπογραφή ενός από τα πιο επιτυχημένα συγγραφικά δίδυμα των τελευταίων 10-15 χρόνων: Ρήγα – Αποστόλου. Τη δική του δηλαδή και του συνεργάτη του Δημήτρη Αποστόλου, με τον οποίο έκαναν μαζί τη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία «Δύο ξένοι» (1999) αλλά και το πιο πρόσφατο «Κόκκινο Δωμάτιο» (2005-2007).
Η ερώτηση «Τι δώρο θα πάρουμε στο γάμο του Σωτήρη;» αρκεί για τους δύο συγγραφείς να πλέξουν μια ιστορία για τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις, για τις πραγματικές αιτίες των ρήξεων πέραν των αφορμών. Μαζί με τους Γιάννη Μποσταντζόγλου, Ελένη Καστάνη, Βασιλική Ανδρίτσου, Πέννυ Σταθάκη και Βασίλη Ξυραφόπουλο καταθέτουν μια σύγχρονη και… μαχητική ηθογραφία.

Αλέξανδρε Ρήγα, το μήνυμα του έργου ποιο είναι;
Καταρχάς διαφωνώ με τη λέξη μήνυμα. Δεν πιστεύω πως ό,τι γράφουμε πρέπει να έχει μηνύματα, πιστεύω ότι πρέπει να απευθύνεται στις αισθήσεις και στα συναισθήματά μας.

«Το Δώρο» δίνει απαντήσεις ή θέτει ερωτήσεις;
Δεν ξέρω κατά πόσο η τέχνη πρέπει να δίνει απαντήσεις. Αν το κάνει είναι λάθος. Τις απαντήσεις πρέπει να τις δίνουμε εμείς στην επαφή μας με την τέχνη. Ας είναι και λάθος. Αξίζει που μπαίνουμε στη διαδικασία.

Η αφορμή ποια ήταν για το Δώρο;
Τα πράγματα πολλές φορές προϋπάρχουν μέσα μας. Όταν κάτι σου βγαίνει και θέλεις να το πεις η αφορμή μπορεί να είναι κάτι πολύ ασήμαντο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο έργο με το δώρο γάμου. Η αφορμή ήταν ένα αγαπημένο μου έργο, το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Έντουαρντ Άλμπι, ένα έργο που μιλά για την αμερικάνικη κοινωνία της δεκαετίας του ’50.

Διανύουμε μια εποχή ιδιαίτερη, όπου αντί να ηρεμούμε τσιτωνόμαστε. Είναι για σας σημείο έμπνευσης;
Εμείς προσπαθούμε να γράψουμε για κάτι που μας προβληματίζει, που μας κάνει να λυπόμαστε… Οτιδήποτε επηρεάζει τον ψυχισμό ενός ανθρώπου, οτιδήποτε τον κάνει να μη νοιώθει ισορροπημένος, είτε λέγεται οικονομία, είτε λέγεται πολιτική, οποιοδήποτε σύστημα βγάζει τον άνθρωπο από την ισορροπία και τη γαλήνη του, επηρεάζει τον ψυχισμό του άρα επηρεάζει και τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους. Για τη δυνατότητά του να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Πως θα βγούμε από την καταπίεση; Πως δεν θα μαλώνουμε για ένα δώρο γάμου;
Δεν μαλώνουμε στο έργο για ένα δώρο γάμου. Τα άλλα, τα ουσιαστικά είναι που φέρνουν τις μεγάλες συγκρούσεις, όσο κι αν η αφορμή είναι πάρα πολύ ασήμαντη. Είναι η αλήθεια, η εμπιστοσύνη, το πόσο ζωντανή είναι μια ερωτική σχέση, το ψέμα και το πόσο έχουμε αποδεχθεί να λέμε ψέματα, το πως είμαστε ικανοί να τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Δεν έχω απάντηση στο ερώτημα…

«Αναγκαίοι οι δύο πόλοι»
Ο ένας από τους ήρωες, ο Γιώργος που ερμηνεύει ο Αλ. Ρήγας είναι ένα ενεργό κατώτατο στέλεχος του κινήματος, που έχει επαφές με κορυφαία κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ενώ η σύζυγος βρίσκεται προ των θυρών της ένταξής της στη ΝΔ. «Είναι δύο πόλοι μέσα στην οικογένεια. Πάντα υπήρχαν πόλοι στην Ελλάδα, όπως αρσενικό – θηλυκό, Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, Βουγιουκλάκη – Καρέζη, Χατζιδάκις – Θεοδωράκης, έτσι υπάρχει και ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Δεν ξέρουμε πόσο είναι αντίθετα, φαινομενικά είναι αντίθετα, για να μπορούν να γίνονται οι ενώσεις, εκ των ενώσεων να παράγονται συγκρούσεις, εκ των συγκρούσεων να παράγονται πάλι ενώσεις κ.ο.κ. Γιατί ο κόσμος μπορεί να έχει ανάγκη να είναι διχασμένος, διχασμένος με πολύ ελαφρά εισαγωγικά. Να έχει κάτι να αντιπαλεύει για να μπορεί και να αυτοπροσδιοριστεί. Πρέπει να είμαι αντίθετος από σένα για να καταλάβω τι είμαι εγώ. Πρέπει να είσαι πολύ ΠΑΣΟΚ για να καταλάβω εγώ ότι είμαι πολύ δεξιός» λέει στο «Κεντρί».


Με την ιδιότητα σου, λοιπόν, ως… μέλος του κινήματος ρωτώ: Η κουκούλα είναι της μόδας είτε ως ταραχή είτε ως κουκούλωμα προβλημάτων. Μπορεί βγαίνοντας από το «Δώρο» να δούμε αναλογίες με τα γεγονότα του τελευταίου εξαμήνου;
Το κέντρο μας είναι η σχέση των ζευγαριών, όλα τα υπόλοιπα είναι στις παρυφές.

Η ένταση στην κοινωνία ανεβαίνει τελευταία όπως ανεβαίνει στα ζευγάρια του έργου;
Πιστεύω ότι η ένταση στην κοινωνία είναι κατασκευασμένη. Μέσα μου είναι πολύ προφανείς οι λόγοι. Κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε όλοι μας τις σχέσεις μας με το σύστημα. Και σε οικονομικό, εργασιακό, σε επίπεδο πλαστών ή μη αναγκών. Πατώντας στο γνωστό μύθο του Χότζα που διαμαρτυρόταν για τα τέσσερα άτομα που είχε στο δωμάτιο, του έβαλαν οκτώ και αφαιρώντας σιγά σιγά το όγδοο, το έβδομο, το έκτο, το πέμπτο αυτός ένοιωθε πανευτυχής που έμεινε με τα τέσσερα.
Το θέατρο «Αθηνά», που φιλοξενούσε την παράσταση στην Αθήνα, στο προηγούμενο της σεζόν, χτυπήθηκε αρκετές φορές στα επεισόδια του Δεκεμβρίου. «Ασχέτως αν εγώ ήμουν μέσα στα γεγονότα εργαζόμενος στην περιοχή των επεισοδίων και υπέστην ζημιές, σημασία έχει ι δυναμική είχαν τα πράγματα και τι αποτέλεσμα μπορούν να φέρουν. Δεν μπορώ να απαντήσω που μπορεί να καταλήξει αυτό. Έχω την αίσθηση ότι υπάρχει ένα γενικότερο μούδιασμα σε όλους μας. Κάποια στιγμή που εμείς δεν θα ζούμε θα εκραγεί. Τέτοιου είδους κοινωνικές εκρήξεις, δεν θεωρώ ότι έχουν πολύ μεγάλη δυναμική έτσι ώστε να φτάσουν σε ένα κοινωνικό big bang που θα ανατρέψει το σύστημα. Δεν νομίζω ότι έχουμε φτάσει στο όριο των μεγάλων αλλαγών» σχολιάζει.
Ο ίδιος δεν παραπονιέται για τις ζημιές που υπέστη, ενώ θεωρεί φυσιολογικό το ξέσπασμα διαδηλωτών και εναντίον χώρων πολιτισμού. «Η έννοια του κοινωνικού ξεσπάσματος έχει μέσα της την απόλυτη δόση της αναρχίας. Δεν μπορεί να λες ότι βγαίνω και ξεσπάω και θα σεβαστώ αυτό. Τίποτα δεν σέβεσαι» λέει. «Από τη στιγμή που θεωρείς ότι η κυρίαρχη ιδεολογία είναι προϊόν της κυρίαρχης αστικής τάξης ή του κυρίαρχου συστήματος, δεν σε αφορά ούτε η τέχνη που προκύπτει από αυτόν τον πολιτισμό τον οποίο αρνείσαι. Θέλω να πω ότι δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς μας σεβασμό. Με ποια λογική ένας νεαρός που θα βγει να μιλήσει με την αδρεναλίνη του και θα δώσει γροθιές και κουτουλιές στο σύστημα θα σεβαστεί το θέατρο Αθηνά; Γιατί να το σεβαστεί; Δεν τον αφορά…
Από την άλλη αν γινόταν ποτέ πραγματική συζήτηση γι’ αυτά τα πράγματα, το θέμα δεν είναι να κοιτάς να κουκουλώσεις την ασθένεια αλλά τι οδηγεί κάποιους ανθρώπους εκεί. Αυτό που κάνουν έχει επιπτώσεις σε σένα και σε μένα, αλλά δε νομίζω ότι καμιά κοινωνία θα γίνει καλύτερη αν συλλάβεις 2-3.000 άτομα και τα φυλακίσεις…» καταλήγει ο Αλέξανδρος Ρήγας.

*«Το Δώρο», Θέατρο Εγνατία (Πατριάρχου Ιωακείμ 1, τηλ. 2310-225172), παραστάσεις κάθε Παρασκευή στις 9.30 μ.μ. και τα Σαββατοκύριακα στις 6.30 και στις 9.30 μ.μ.

Ντ. Χριστιανόπουλος: «Μεταξύ μας, ήμουν λίγο κουμασάκι…»

Τα ποιήματα, η αθυροστομία, η εξωστρέφεια, οι «βρώμικες» λέξεις, η ευθύτητα, οι «αγιογραφίες», η δηκτικότητα, ο έρωτας με τη Θεσσαλονίκη

«Ο Χριστιανόπουλος όσο είναι… μάστορας στις ‘‘αγιογραφίες’’ τόσο δεν διστάζει να πει αλήθειες κι αυτό ενοχλεί σεμνότυφους, βολεμένους και καθωσπρέπει»

«Ήμουν εμπαθής, σκαιός, μαλλιοτραβιόμουνα με τον οποιονδήποτε και, γενικά, όσο κι αν φαινόμουνα ένα καλό αγγελούδι, ήμουν λίγο κουμασάκι, μεταξύ μας…»

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος είναι βασικά ποιητής. Ένας από τους δύο τελευταίους μιας γενιάς, με εξαιρετική και γενικώς αποδεκτή παρακαταθήκη. Ο άλλος είναι ο Τάκης Βαρβιτσιώτης, σε απέναντι όχθες ποιητικές ο καθένας. Ο Ντίνος, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι κι οι γνωστοί του, εκτός από την αγάπη του κόσμου, εδώ και λίγα χρόνια έχει γίνει ο αγαπημένος και των αθηναϊκών ΜΜΕ. Η ευθύτητα και η αθυροστομία που χαρακτηρίζουν τον δημόσιο λόγο του, του έχουν χαρίσει αυτή την «τιμή». Ο ίδιος προσπαθεί, συνήθως με αυταρέσκεια, να αποφεύγει τις πολλές παρτίδες με τους δημοσιογράφους, ανταποκρινόμενος θετικά ιδίως σε φίλους και «συστημένους». «Νομίζω ότι ορισμένοι θέλουν να εκμεταλλευτούν την πνευματική μου μαγιά. Εξάλλου σε σχέση με τα ποιήματά μου οι συνεντεύξεις μου είναι είκοσι φορές πιο κάτω» συνηθίζει να λέει. Οπότε λέω να σταματήσω. Αν με αγαπάς κι αν με πιστεύεις, μη θέλεις συνέντευξη. Θα μου κάνεις πολύ καλό» συνηθίζει να απαντά στις αιτήσεις για συνέντευξη.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΡΟΣ
Το πραγματικό του επώνυμο είναι Δημητριάδης, όμως έμεινε γνωστός με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο που χρησιμοποίησε όταν ήταν 14 ετών κι έγραφε σε περιοδικά του κατηχητικού. Από την πρώτη του ποιητική συλλογή, την «Εποχή των ισχνών αγελάδων», μίλησε ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία προκαλώντας την αντίδραση «των συγγενών, του πανεπιστημίου, των κατηχητικών, των δημοσιογράφων και των λογοτεχνών». Η αργόσυρτη φωνή του με τη συνεχόμενη συχνά χωρίς παύσεις έκφραση είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική. Ακόμη και στις καθημερινές προσφωνήσεις του δεν διστάζει να αστειεύεται με όσους τον χαιρετούν, χρησιμοποιώντας «βρώμικες» λέξεις… ποιητική αδεία! Η πολίτικη καταγωγή του δεν κρύβεται (οι γονείς του ήρθαν ως ανταλλάξιμοι), όπως και οι σπουδές της κλασικής φιλολογίας καθώς και εξωστρεφής είναι και άριστος χειριστής της ελληνικής γλώσσας.
Κάποιοι θεωρούν ότι δεν είναι άλλο από ένας «στριμμένος γέρος» που έχει πολλά κρατημένα για τους συναδέλφους της γενιάς του και ενίοτε «παίρνει την εκδίκησή του», όμως η αλήθεια είναι απλώς ότι ο Χριστιανόπουλος όσο είναι… μάστορας στις «αγιογραφίες» τόσο δεν διστάζει να πει αλήθειες κι αυτό ενοχλεί σεμνότυφους, βολεμένους και καθωσπρέπει, ενοχλεί όσους έχουν μάθει στις κολακείες –και είναι πολλοί σ’ αυτήν την πόλη. Για παράδειγμα, μιλώντας για τη Νέα Πορεία αναφέρθηκε στον τότε διευθυντή του περιοδικού Χρήστο Ντάλια. «Ο Ντάλιας ήταν συμπαθέστατος, μετριότατος ποιητής, ανίκανος να οργανώσει μια εκδοτική προσπάθεια και είναι να απορεί κανείς πως! Αλλά όποιος ξέρει δεν είναι να απορεί. Ιθύνων νους ήταν ο Αλαβέρας. Ο Αλαβέρας πράγματι έπαιξε το ρόλο του αυτό μέχρι το τέλος που πέθανε ο Ντάλιας και τον έπαιξε σεμνά, ευγενικά. Εγώ λόγου χάρη ο οποίος ήμουν και άθλιος μερικές φορές είχα δημοσιεύσει στη Νέα Αλήθεια κριτική εναντίον του Ντάλια και του Κατσόγιαννη που τους έκανα με τα κρεμμυδάκια! Βέβαια μετά μετάνοιωσα, ήταν πάρα πολύ προκλητικό είχα γενικά μια έπαρση που δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο! Μετάνοιωσα αλλά το κακό είχε γίνει» είπε.

ΕΠΙΚΡΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΡΙΝΕΤΑΙ
Την προηγούμενη εβδομάδα έκανε μια ιστορική για τα λογοτεχνικά πράγματα της πόλης ομιλία, στο πατάρι του Ιανού, αποκαλύπτοντας άγνωστες λεπτομέρειες για τις σχέσεις των λογοτεχνών της πόλης. Θέμα της εκδήλωσης το περιοδικό «Νέα Πορεία». Ο Χριστιανόπουλος ήταν κεντρικός ομιλητής παρόλο που με τον εκδότη του περιοδικού αείμνηστο Τηλέμαχο Αλαβέρα ήταν μαλωμένος σχεδόν επί τριάντα χρόνια! Πήγε, μίλησε, απέδωσε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Είναι χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα από την ομιλία του: «Όταν ο Αλαβέρας έβγαλε τη Νέα Πορεία, εγώ λιγάκι κατσούφιασα, γιατί τόσο νιονιό είχα κι εγώ το θεώρησα φυσικά σαν μία διάδοχη κατάσταση του περιοδικού Μορφές. Αυτό ήταν το λάθος μου. Η Νέα Πορεία δεν ήταν διάδοχη κατάσταση. Ήταν ένα νέο πράγμα αλλά αυτό το καταλάβαμε πολύ αργά. Αυτό βέβαια το πλήρωσα ακριβά γιατί αργότερα φτάσαμε σε διάρρηξη των σχέσεών μου με τον Αλαβέρα, η οποία κράτησε τουλάχιστον 30 χρόνια!
Η ικανότητα του Χριστιανόπουλου να μιλά πλέον για πρόσωπα και πράγματα από ένα άλλο επίπεδο, αυτοκριτικά χωρίς να διστάζει και επικριτικά όπου κρίνει, τον έχουν καταστήσει εξαιρετικό μάρτυρα –ενίοτε αυτόπτη ή αυτήκοο- για την ιστορία της λογοτεχνίας της Θεσσαλονίκης, για τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, αλλά και για πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα που σημάδεψαν την πόλη. «Ο Αλαβέρας εκτός από την εργατικότητα που είχε ήταν ήπιος χαρακτήρας και μετριοπαθής, το εντελώς αντίθετο από μένα ο οποίος ήμουν εμπαθής, σκαιός, μαλλιοτραβιόμουνα με τον οποιονδήποτε και, γενικά, όσο κι αν φαινόμουνα ένα καλό αγγελούδι, ήμουν λίγο κουμασάκι, μεταξύ μας…» είπε χαρακτηριστικά στην πρόσφατη εκδήλωση για το αποχαιρετιστήριο τεύχος του περιοδικού «Νέα Πορεία», δίνοντας μια μοναδική περιγραφή για τον εαυτό του –ρεσιτάλ αυτοκριτικής- την προηγούμενη εβδομάδα.
Ήταν από εκείνους που στάθηκαν επικριτικά απέναντι στην Πολιτιστική Πρωτεύουσα 1997 χαρακτηρίζοντάς την «συστηματικά ανθελληνική» με συγκεκριμένες και προσωποποιημένες κατηγορίες («Ο μεν Κουτσούκος μας έφερε τον Αλβανό, δεδηλωμένο μισέλληνα, Ισμαήλ Κανταρέ, ο δε Σουλιώτης μας κουβάλησε Σκοπιανούς ποιητές» δήλωνε στο ΜΠΕ το 1997).

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ
Όλα αυτά τα στοιχεία, λοιπόν, σε συνδυασμό με το χιούμορ και την οξύνοιά του, έχουν καταστήσει τον Χριστιανόπουλο περιζήτητο περισσότερο από ποτέ ακόμη και στα 78 του χρόνια. Οι προσκλήσεις για να μιλήσει σε βιβλιοπαρουσιάσεις, εκθέσεις βιβλίου, σε τηλεοπτικές εκπομπές είναι πολύ συχνές. Μπορείς να τον συναντήσεις εύκολα, διότι κυκλοφορεί στην πόλη, σχεδόν πάντα μόνος, και συμμετέχει στις λογοτεχνικές συνάξεις.
Εκτός από ποίηση, ο Χριστιανόπουλος έχει γράψει δοκίμια, τραγούδια, έχει μελετήσει κι έχει τραγουδήσει Τσιτσάνη, έχει κάνει ραδιόφωνο στον 9,58FM. Ο Χριστιανόπουλος είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Αν και έχει κατακτήσει μια γνήσια αναγνωρισιμότητα, μέσα από το ποιητικό του έργο και το δημόσιο λόγο του, όχι από τα κανάλια των ΜΜΕ, τα τελευταία 8 χρόνια ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα στην περιοχή των Σαράντα Εκκλησιών, πάνω από την Πανεπιστημιούπολη. Μετακόμισε εκεί το 2000 εγκαταλείποντας την Άνω Πόλη. Ερωτευμένος με τη Θεσσαλονίκη, την περπάτησε, της έγραψε και ποτέ δεν την εγκατέλειψε παρόλο που οι πειρασμοί και οι προσκλήσεις από την Αθήνα δεν έλειψαν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Σε μια συνέντευξή του είχε πει ότι έμεινε στη Θεσσαλονίκη γιατί την αγαπά και νοιώθει σαν ένα δέντρο που δεν επιλέγει που θα ριζώσει. Αν η Θεσσαλονίκη του ανταπέδωσε αυτήν την αγάπη, μόνον ο ίδιος το ξέρει. Το σίγουρο είναι ότι ο ποιητικός και ο δημόσιος λόγος του, οι καταγραφές, οι διαπιστώσεις και οι διατυπώσεις του έχουν ταυτιστεί και εξακολουθούν να συμπορεύονται με την πόλη και την Ιστορία της.