Είμαστε ωραίοι / γιατ' είμαστε Σερραίοι!

ΝΟΜΟΣ ΣΕΡΡΩΝ - Γ.ΚΑΠΟΥΤΖΙΔΗΣ 2009
από infoserres

Η Χρύστα πάει Κάιρο

http://ttallou.wordpress.com/2009/09/17/cairocks/

"Αποχαιρετισμός στην Ελλάδα"...

Ένα καταπληκτικό κείμενο που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής (28/12) και υπογράφει ο απερχόμενος πρέσβης της Μεγάλης Βρετανίας στη χώρα μας κ. Σάιμον Γκας (το πήρε από το greece-salonika.blogspot.com):

"Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας - πρώτα στη δεκαετία του '80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας. Μας χάρισε τον πρώτο μας γιο, που γεννήθηκε εδώ πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.
Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου». Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ' την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά.. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.
Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδία του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ηπειρο, τα λιβάδια με τ' αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.
Οι Ζουλού λένε ότι οι... άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ' το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.
Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της.
Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Όπως λέει κι ο ποιητής:
«Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναιπου με τι ευχαρίστηση, με τι χαράθα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοϊδωμένους»
Αλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.
Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.
Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Ελληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ώς τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ενα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.
Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται.
Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα». Θαυμάζουμε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα; Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών.
Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όσα τυριά έχει η Γαλλία. Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.
Σ' ευχαριστώ, Ελλάδα.
Σάιμον Γκας"

Berlin

Μία με πέντε Ιουλίου βρέθηκα στο Βερολίνο. Άλλη πόλη. Κατάλαβα γιατί λατρεύεται από τους επισκέπτες και τους κατοίκους της. Δεν το είχα πιάσει στην πρώτη, πολύ πιο σύντομη και με άλλες συνθήκες, επίσκεψή μου.

Το Βερολίνο εκφράζει μια διαφορετική αντίληψη λειτουργίας μιας πόλης. Είναι μια πόλη που έζησε την Ιστορία στο πετσί της: α' και β' παγκόσμιος πόλεμος στο πρώτο πλάνο, ψυχρός πόλεμος και τείχος, αποδράσεις και σκοτωμοί, μια πικρή ιστορία.

Με φαρδείς δρόμους και 5 μεταφορικά μέσα, δεν σε αφήνει να χαθείς παρά το ότι είναι πολύ εκτεταμένο. Με ίντερνετ στις στάσεις του λεωφορείου, με το νησί των μουσείων και τον ζωολογικό κήπο, με το Τιερ Γκάρντεν, το μεγάλο πάρκο εντυπωσιακό να συνοψίζει τη διαφορετική αντίληψη πόλης που εκφράζει το Berlin.

FOTO: @ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Berlin", Βερολίνο 5-7-2008

Πρέβεζα...

Πηγαίνω στην Πρέβεζα από το 1996. Τότε κάναμε 7 ώρες, 5,5 για Γιάννενα και 1,5 από κει για Πρέβεζα. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο κάναμε 4,5 ώρες για Πρέβεζα, 3 για Γιάννενα που δεν τα βλέπουμε κιόλας πλέον. 

Και η Πρέβεζα άλλαξε. Το 1996 σα να π΄ρολαβα τα περιβόλια, τώρα παντού εργολαβίες και μεζονέτες, σε έναν χαρισματικό τόπο αλλά ξεχασμένο από την Πολιτεία. Ίσως είναι καλύτερα έτσι...

FOTO@ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Πρέβεζα", 1996-2007

Η επιστροφή της ιερής εικόνας στη Μονή Σουμελά

Φορώντας γραβάτα με την ελληνική σημαία κι έχοντας τη ρωσική στο πέτο, ο Ελληνοπόντιος επιχειρηματίας από τη Ρωσία Ιβάν Σαββίδης με δόντια σφιγμένα από τη συγκίνηση, ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο μετέφερε με τα χέρια του ακριβές αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας των Ποντίων στη μονή Σουμελά για πρώτη φορά από το 1922.
Την εικόνα που έφτασε από τη Μονή του Βερμίου, παρέδωσε ο Ι. Σαββίδης σε ειδική τελετή, με συνοδεία ποντιακής λύρας και ψαλμών, στον χώρο των VIP του αεροδρομίου της Τραπεζούντας,στα χέρια 10 ιερέων από τις περιοχές της νότιας Ρωσίας, της Αρμενίας, της Κιργιζίας και άλλων πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. Στη συνέχεια επικεφαλής αυτοκινητοπομπής με πούλμαν που μετέφεραν περίπου 700 Ποντίους από την Ελλάδα και τη Ρωσία, κινήθηκε προς τη Μονή που απέχει περί τα 40 χιλιόμετρα από το μεγάλο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας. Μαζί του και 5 ρωσικά κανάλια, μεταξύ των οποίων και το κρατικό, το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Novosti, 3 φωτογράφοι για έντυπα μέσα της Ρωσίας καθώς και το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, οι πρόεδροι όλων των ελληνικών συλλόγων της πάλαι ποτέ Σοβιετίας και ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων Μπάμπης Αποστολίδης.
Τα δάκρυα δεν συγκρατήθηκαν όταν η πομπή έκανε στάση στης Τρίχας το γιοφύρ’ το περίφημο, όπου πανέμορφες ποντιοπούλες και περήφανα αγόρια ελληνικών συλλόγων των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών, με φυλαγμένη την Ελλάδα στα σωθικά τους, έστησαν χορό με τον ήχο της ποντιακής λύρας να σκίζει καρδιές.
Από τους πρόποδες μέχρι το βράχο της Παναγίας Σουμελά η πομπή πορεύτηκε πεζή και ψάλλοντας το «Τη υπερμάχω», το «Χριστός Ανέστη» και άλλους ορθόδοξους ύμνους. Ο Ιβάν Σαββίδης δεν άφησε από τα χέρια του το πανάκριβο «ασημοχρυσωμένο αντίγραφο της ιερής εικόνας, ζωγραφισμένο με αυγοτέμπερα σε επιλεγμένο, στις ακριβείς διαστάσεις αυτής», παραγγελία του ίδιου προς το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα «Παναγία Σουμελά» (που… χορεύει πυρρίχειο με την ΠΟΕ).
Έξω από την είσοδο του μοναστηριού, στήθηκε μια πολύ συγκινητική τελετή, ένα τρισάγιο, υπό τα βλέμματα Τούρκων στρατιωτών και αστυνομικών. Μοιράστηκαν στους παρισταμένους 365 δεσμίδες των 365 κεριών που άναψαν στον ιερό βράχο στη μνήμη των 365.000 νεκρών της ποντιακής τραγωδίας. Από τον «άμβωνα» της Παναγίας των Ποντίων ο Ι. Σαββίδης ζήτησε από τη διεθνή κοινότητα στην γλώσσα των προγόνων του να ανοίξουν οι ορθόδοξες εκκλησίες του Πόντου ως τόποι λατρείας.

Βολές κατά του ΥΠΕΞ
Το σημαντικό της υπόθεσης είναι ότι κανείς από τους λεγόμενους «ηγέτες» του ποντιακού ελληνισμού μέχρι σήμερα δεν είχε τολμήσει να προχωρήσει σε αυτήν την συμβολική κίνηση μεγίστης σημασίας μεταφοράς της εικόνας της Παναγίας Σουμελά στο χώρο του ιστορικού μοναστηριού. Ένα εγχείρημα τις δυσκολίες του οποίου αντιλαμβάνεται ο καθένας, αφού μέχρι πριν από λίγα χρόνια το τουρκικό βαθυκράτος δεν επέτρεπε καν την πρόσβαση, πόσο μάλλον τελετή θρησκευτικού χαρακτήρα. Αντίθετα, ο βουλευτής της ρωσικής Δούμα Ιβάν Σαββίδης σε μια επίδειξη ισχύος απόλαυσε της προστασίας των Τούρκων, συνοδευόμενος από δεκάδες άνδρες της ΜΙΤ και της τροχαίας, αλλά και δύο μονάδες (διμοιρίες) της στρατιωτικής αστυνομίας. Χρηματοδοτώντας εξ ολοκλήρου το προσκύνημα θέλησε, όπως είπε, να στείλει μήνυμα ενότητας του απανταχού ποντιακού ελληνισμού, ευχήθηκε στο μέλλον η εικόνα να έρχεται κάθε 15αύγουστο και να καθιερωθεί συνάντηση των Ποντίων του κόσμου στη μονή - σύμβολο. «Βγάζω και δίνω κι όσο δίνω ο Θεός μου δίνει κι άλλα» είπε χαρακτηριστικά. Πάντως φρόντισε να αφήσει σαφείς αιχμές τόσο προς τις ηγεσίες της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος και του Παγκόσμιου Ποντιακού Συνεδρίου, όσο και προς την ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών (προσκάλεσε τον υφυπουργό Θ. Κασσίμη αλλά εκείνος δεν απάντησε) απευθύνοντας το ερώτημα «Γιατί χρειάζεται ο ποντιακός ελληνισμός τέτοιους ηγέτες;».

Η σημασία του προσκυνήματος
Όμως ο επιχειρηματίας, που πριν από τρία χρόνια κόντεψε να αγοράσει τον ΠΑΟΚ και η τελική απόσυρσή του απογοήτευσε πολλούς για το αν τελικά έγιναν οι σωστοί χειρισμοί από πλευράς της Θεσσαλονικιώτικης ομάδας ή χάθηκε μια μεγάλη επενδυτική ευκαιρία, δεν αρκέστηκε στις βολές προς την ελληνοποντιακή πλευρά.
«Να ξαναφτιάξουμε τις ορθόδοξες εκκλησίες, ο Πατριάρχης να ασκεί ελεύθερα τα καθήκοντά του, η Αγιά Σοφιά να ξαναγίνει Αγιά Σοφιά και η Κύπρος ενωμένη, κι αν δεν μπορούν ας μην αναγνωρίσουν τη γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού» είπε από την έδρα του τουρκικού εθνικισμού –στην Τραπεζούντα δολοφονήθηκε πριν από μερικά χρόνια ο καθολικός ιερέας από φανατικούς, εκεί οργανώθηκε η αντιδιαδήλωση στη διαδήλωση ειρήνης της Κωνσταντινούπολης μετά τη δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραν Ντινκ από τον Τραπεζούντιο Ογκούν Σαμάστ.
Κατά την επικρατέστερη εκδοχή επρόκειτο για την κατάθεση της οφειλής του Πόντιου επιχειρηματία προς τους προγόνους τους, οι οποίοι από τη Σάντα βρέθηκαν στη Ρωσία κυνηγημένοι από τους Τούρκους του Κεμάλ.
Κατά άλλη άποψη, ο Ιβάν Σαββίδης θέλησε να βγει μπροστά στα μάτια των απανταχού Ποντίων και να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο στον παγκόσμιο ποντιακό χώρο.
Τέλος, κάποια πιο… ανήσυχα πνεύματα αποδίδουν στην πρωτοβουλία αυτή σαφή πολιτικό χαρακτήρα και την συσχετίζουν με τις εσχάτως «αδελφικές» διπλωματικές (και ενεργειακές) σχέσεις Αθήνας – Μόσχας, για τις οποίες και ο ίδιος φέρεται να έχει βάλει το χεράκι του, αλλά και με τις σχέσεις «δέους» της Τουρκίας έναντι της ρωσικής αρκούδας.
Αξιοσημείωτες ήταν οι αναφορές του στον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. «Όταν ένας παπάς σε κάνει να νοιώθεις καλύτερα είναι πολύ σημαντικό. Εγώ όταν βγήκα από τη συνάντηση με τον Ιερώνυμο στην Αθήνα, πετούσα!» είπε χαρακτηριστικά ο Ελληνοπόντιος βουλευτής που έχει παρασημοφορηθεί 2 φορές από τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

FOTO: @ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Στης Τρίχας το γιοφύρ'" και "Το προσκήνυμα", Τραπεζούντα, 15-8-2008

Το μεγαλείο της Παναγίας Σουμελά

Μόλις γύρισα από την Τραπεζούντα! Απίστευτο κι όμως αληθινό. Δεκαπενταύγουστος στην πατρίδα της γιαγιάς της Μαρίας, ογδόντα χιλιόμετρα από την Αργυρούπολη, την πατρίδα του παππού του Κώστα (Αυλήαινα). Η πόλη χάλια, σκέτη Ανατολία, αλλά ο ντοντουρμάς κανταΐφι στο μαγαζάκι της κεντρικής πλατείας θα μείνει αξέχαστος. Μαστιχωτός σαν ζύμη, μακράν καλύτερος από τους "μάγους" του Πέραν.
Η Παναγία Σουμελά κάτι μαγικό. Ένας οικισμός μέσα στο βράχο. Προστατευμένος από το βράχο. Αλλά δεν περιλαμβάνεται στη λίστα των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Θα έπρεπε, όμως. Είναι ένα μεγαλείο ανθρώπινο απ' αυτά που λες ότι αγγίζει το θείο.
Να ένας στόχος για την αποτροπή παρεμβάσεων όπως η πρόσφατη στις τοιχογραφίες - βραχογραφίες που είχε ως αποτέλεσμα την παραμόρφωση των αγίων προσώπων και την αγανάκτηση ακόμη και των Τούρκων αρχαιολόγων.

FOTO: @ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Παναγία Σουμελά", Πόντος, 15-8-2008

Θάσος, όπως λέμε Ακρόπολη!

Η Θάσος για τη Μακεδονία είναι όπως η Ακρόπολη για την Αθήνα. Γεννιέσαι, ζεις, μεγαλώνεις, εργάζεσαι κι όμως στον Ιερό Βράχο δεν έχεις αξιωθεί ν’ ανέβεις. Ένα νησάκι της προκοπής έχουμε κοντά μας οι βόρειοι, ένα σμαράγδι με υπέροχες παραλίες, αμμουδιές αλλά και πέτρες, κοκορέτσι, κοντοσούβλι και άλλα τινά και δεν το τιμούμε όσο του αρμόζει.
Μείναμε οικογενειακώς στα δωμάτια της Μαρίας, φροντισμένα, νοικοκυρεμένα, όπως αρμόζει σε Έλληνες που απευθύνονται σε Έλληνες. Μεγάλη αυλή για να παίζουν τα παιδιά, καθαριότητα, ανθρωπιά. Θα μου πεις, πληρώνεις. Παντού πληρώνεις αλλά στο τέλος φεύγεις βρίζοντας.
Ακτή Παράδεισος, θα τη θυμάμαι. Μάλλον θα τη βγάλανε έτσι οι γυμνιστές που κάποτε είχαν βρει τον παράδεισό τους στην παιδικών διαστάσεων –βάθους- φυσική πισίνα όπου θα κάνανε τα πλάτσα πλούτσα τους. Εύστοχη η επιλογή, τώρα κατακλύζεται από οικογένειες –ό,τι πρέπει για πιτσιρίκια.
Καλή και η Αλυκή, θυμίζει την Κολώνα στην Κύθνο, μόνο που εκείνη είναι πράγματι μαγεία. Εδώ η πλαζ είναι μικρή και στενή, ο κόσμος πλακώνεται ο ένας πάνω στον άλλον, μόνο η μια πλευρά… λειτουργεί αφού στην άλλη έχει πέτρα μπόλικη, και δεν θα ξεχάσω τον μεσήλικα –παλιός την Αλυκή- πίσω από το μπαρ άνωθεν που έφτιαχνε καταπληκτικούς καφέδες για 2,50 ευρώ τον έναν.
Σκάλα Ποταμιάς μέναμε, στη μεγαλύτερη (4 χλμ) παραλία του νησιού, αμμουδερή στο μεγαλύτερο κομμάτι της. Είναι αυτή που στη μια άκρη λέγεται Χρυσή Αμμουδιά και καταλήγει στη Σκάλα Ποταμιάς, με την αυτοσχέδια παραλιακή ζώνη των πρόχειρων μη μόνιμων κατασκευών που της δίνουν έναν κάποιον χαρακτήρα και φυσικά της φέρνουν τουρίστες. Μπαράκια, κρέπες, φαγάδικα, γυράδικα, λίγα ψάρια, παγωτό παντού (έπαιζε πολύ η Algida), σούπερ μάρκετ, όλα μαζί. Το καλύτερο σημείο, πάντως, το ‘παν ο Θανάσης και η Βασιλική. Στο δημοτικό αναψυκτήριο, περίπου στο κέντρο. Έχεις και την πυροσβεστική από δίπλα για περισσότερη ασφάλεια –για το φόβο του υγρού πυρός στη θάλασσα. Αλλά και πρόσβαση σε φραπεδάκι, το οποίο με την ελαφριά ομπρέλα και τα καθισματάκια που αγόρασες απ’ το Jumbo συν την ευρεσιτεχνία για το χώσιμο – βίδωμα της ομπρέλας στην παραλία (ανεξαρτήτως γεωλογικής σύνθεσης) δημιουργεί ένα σούπερ πακέτο all inclusive! Ψιλή Άμμος, Άγιος Ιωάννης επίσης να πάτε. Λένε.
Ο περίφημος Θεολόγος έχει μια καλοσύνη, κάτι σε διατηρημένο χωριό, κυρίως νόστιμα κρεατικά και ένα λαογραφικό μουσείο που το βρήκαμε κλειστό.
Για φαγητό και η «Γραμβούσα», ταβέρνα στη Σκάλα Ποταμιάς που πήρε το όνομα απ’ το νησάκι απέναντι, κάνει πολύ νόστιμους τοπικούς μεζέδες –πάρε και ουζάκι, δεν θα πάθεις τίποτα.
Η Μονή Αρχαγγέλου όπου φυλάσσεται ο «τίμιος ήλος», δηλαδή κομμάτι καρφιού με το οποίο σταύρωσαν τον Χριστό οι Ρωμαίοι. Απορώ ακόμη γιατί λέγεται «τίμιος» -θα μου πείτε τι φταίει το καρφί;- αλλά και πού βρίσκεται, αφού στο προσκύνημα δεν ήταν ορατό κανένα ίχνος του. Πάντως, όπως ήταν αναμενόμενο, είναι χτισμένη σε φιλέτο, πάνω στο βράχο, κρεμαστό, με θέμα το Αιγαίο, έχοντας στο πλάι μια πολύ καλή αμμώδη παραλία, το Λιβάδι.
Η Παναγιά μπαλκόνι στο ανατολικό Αιγαίο, με μια πολύ ωραία διαδρομή παράλληλα με τ' αυλάκι που οδηγεί στην πλατεία με τα πλατάνια και το όμορφο καφέ. Κι αυτό το χωριό κρατά το χαρακτήρα του, με πολύ νόστιμα κοκορέτσια, κατσικάκια κλπ θαρρείς και βρίσκεσαι ανοιχτά του Σκλήθρου και του Νυμφαίου.
Να το καλό με τη Θάσο, το μεγάλο καλό. Είσαι νησί και θαρρείς και βρίσκεσαι στο βουνό. Γενικώς δροσιά (δεν… ιδρώνει εύκολα τ' αυτί σου), πολλά πλατάνια, νερό γάργαρο κι απ’ τις βρύσες ακόμη, πράσινο μέσα στη θάλασσα, ζεστά νερά, άμμος και χρώμα γαλαζοπράσινο, εξού και «σμαραγδένιο νησί».
Η πρόσβαση πανεύκολη. Καράβια φτάνουν από Καβάλα σε Λιμένα ή αλλιώς Θάσο (όνειρο το αρχαίο θέατρο) και Πρίνο αλλά και από Κεραμωτή σε Λιμένα (σε μισή ωρίτσα, χωρίς ταλαιπωρίες και καρτέλ ακτοπλοΐας).Ελπίζω και η αναχώρηση να είναι τόσο εύκολη! Καλή επάνοδο!
30Ιουλ2008

FOTO: @ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Προβλήτα", Λιμένας Θάσου, 31-7-2008

Η εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" παντού!

Βρυξέλλες, 2008, Primus brasserie. Η εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" παντού (η φωτό αφιερωμένη στον Βαγγέλη Σπυριδωνίδη). Και ως τραπεζάκι στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θυμήθηκα εκείνη την εικόνα που είχα βρει προ διετίας στο Reuters από τη συνέντευξη Τύπου του τότε νεοεκλεγέντος Ιταλού πρωθυπουργού Ρομάνο Πρόντι, με φόντο ένα κολάζ τιτλων εφημερίδων. Ήταν μέσα και η "Θεσσαλονίκη" που κάποτε είχε ανταποκριτή στην Ιταλία και -δεν το γνωρίζω- σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Ο Βαγγέλης γνωρίζει και θυμάται περισότερα!

FOTO: @Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Θεσσαλονίκη", Βρυξέλλες, 19-6-2008

Λίγο από Βρυξέλλες

Οι Βρυξέλλες πάντως είναι μια πολύ βρώμικη πόλη. Η δυσοσμία σε υποδέχεται στο μετρό, στον σιδηρόδρομο. Μάλλον φροντίζουν το ιστορικό και εμπορικό τους κέντρο λιγάκι παραπάνω, καθώς εκεί συχνάζουν τουρίστες και κάτοικοι. Όπου κάτοικοι, όλες οι φυλές του κόσμου: μαυρίλα και μαντίλα. Με την καλή έννοια φυσικά.
Κατά τα λοιπά –εκτός καθαριότητας- είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πόλη. Η Rue Neuve είναι η οδός του Πέραν, η περατζάδα της πόλης, με τα εμπορικά καταστήματα ανοιχτά από τις 10 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα και μετά τέλος! Μια παράλληλο δίπλα τα καταστήματα του σεξ –πάσης φύσεως. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Gran Place, τη Μεγάλη Πλατεία με τα καταπληκτικά κτίρια. Στο δρόμο πέρασμα για την πλατεία που φιλοξενεί το Μουσείο της Πόλης των Βρυξελλών οι σοκολατερί. Πολλά όμορφα μαγαζάκια, πειρασμός, με σοκολάτες παντός είδους –εκεί και ο δικός μας «Λεωνίδας». Ο κόσμος στο δρόμο μιλά κυρίως γαλλικά, ελάχιστα γερμανικά, συνεννοείσαι σίγουρα με αγγλικά. Φυσικά τα καλύτερα τα βλέπεις μόλις τελειώνει η τουριστική Rue Neuve. Τώρα που έφαγα τα κλισέ στη μάπα, μπορώ κι εγώ να σου πω που να πας.
19Ιουν2008

FOTΟS: @ Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Ινδή γριά φωτογραφίζει τη Grand Place", Βρυξέλλες, 19-6-2008 / "Μπάλα στο πάρκο", Βρυξέλλες, 17-8-2008 / "4,5 ευρώ τα κεράσια στη Rue Neuve", Βρυξέλλες, 17-6-2008

Brugge, μια πόλη πρότυπο

Πάμε για Μπρυζ. Παρέα με τον Αλέξη Κ., συνάδελφο από τη Λάρισα. Σκασιαρχείο από τα workshops της Επιτροπής των Περιφερειών, Gaar du Nord, 24 ευρώ πηγαινέλα και σε 1 ώρα στην πόλη του Γιαν Κέλεμανς –τον θυμάστε τον ήρωα των παιδικών μας χρόνων; Λένε ότι είναι πανέμορφη (λίγο αργότερα το επιβεβαιώσαμε). Η διαδρομή κάτι διαφορετικό. Σε μια ώρα δρόμο αλλάζουν πολλά και ενδιάμεσος σταθμός η Γάνδη (μνήμες Άρη, φάιναλ φορ 1988). Τα βελγικά χωριά καμία σχέση δεν έχουν με τα δικά μας. Είναι όλα καταπληκτικά σύνολα. Πειθαρχία και αρμονία. Σπίτια με πανέμορφους φροντισμένους κήπους. Ο Αλέξης λέει ότι η κηπουρική είναι εθνικό τους χόμπι. Δεν το ήξερα αλλά φαίνεται. Μου έρχονται στο μυαλό οι σκέψεις για τον προαστιακό της Θεσσαλονίκης που δεν υπάρχει και που, αν υπήρχε, θα άλλαζε τη ζωή μας.
[Στο τρένο μια φράντζα Ισπανίας μιλά ακατάσχετα και δυνατά στο κινητό τη θαυμάσια γλώσσα της και μια μαυρομάλλα Βελγίδα που δαγκώνει ένα μήλο κάπως…]
Φτάνοντας η αναγγελία στο τρένο γίνεται μόνο στα Φλαμανδικά –η κόντρα με τη Βαλλονία καλά κρατεί αν και ελεγχόμενη. Μια εφημερίδα παραλλήλιζε τη διαμάχη Ελλάδας - Σκοπίων για το όνομα της Μακεδονίας με το δικό τους Λουξεμβούργο. «Τι θα ‘πρεπε να κάνουμε εμείς με το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου» αναρωτιέται ο συντάκτης διαπορών για την ελληνική αντίδραση (η νότια επαρχία του Βελγίου φέρει το όνομα Λουξεμβούργο).
Η Μπρυζ είναι μια επαρχιακή πόλη πρότυπο. Δέκα λεπτά ο σταθμός από το κέντρο της πόλης ποδαρόδρομος, με την είσοδο της πόλης να χαρακτηρίζεται από απίστευτης ομορφιάς φροντισμένα πάρκα. Δυο μονόδρομοι εξυπηρετούν τα λίγα σχετικά αυτοκίνητα. Φανάρια νομίζω δεν υπάρχουν. Ποδηλατόδρομοι υπάρχουν. Όπως και ολοκαίνουρια αστικά λεωφορεία. Και πεζοδρόμια. Τα κτίρια είναι όλα παλιά ή παλαιού τύπου –καμία σχέση με το βρυξελλιώτικο μείγμα γυάλινων και πέτρινων κτιρίων.
18Ιουν2008

FOTOS: @Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Μπρυζ", Σιδηροδρομικός Σταθμός Μπρυζ, 18-6-2008 / "Βελγικά χωριά", 18-6-2008 / "Κεντρική Πλατεία", Μπρυζ, 18-6-2008

Munchen, Terminal 2

Ο σταθμός 2 του Μονάχου είναι καινούριος, δεν ξέρω πόσο καινούριος, αλλά πάντως εντυπωσιακός (μου αρέσουν οι διαφημίσεις στα αεροδρόμια –είναι μεγάλες, καλοχρωματισμένες ενώ συχνά σηματοδοτούν και τον τόπο προσγείωσης).
Εντυπωσιακά τα stands καφέ – εφημερίδων. Έξι - εφτά πολιτικές και αθλητικές γερμανικές και τέσσερις – πέντε αγγλόγλωσσες. Και στη μέση η μεγάλη πρωτοτυπία (δεν το ‘χω ξαναδεί πουθενά): όλα για τον καφέ και το τσάι. Κι όλα αυτά δωρεάν, την ώρα που υπάρχουν δεκάδες καφέ μπαρ!
Χώρια τα εντυπωσιακά ρεστοράν και πολλά καλά εμπορικά καταστήματα. Θα έλεγα ότι είναι ένα εμπορικό κέντρο απ’ όπου πετούν κι αεροπλάνα!
Ελληνικά παντού ακούγονται, οι ομογενείς μας ήδη ξεκινούν για διακοπές στην Ελλάδα. Οι φιγούρες των Γερμανών χαρακτηριστικές: ψηλοί, ξερακιανοί, ασπρουλιάρηδες, γραβατωμένοι ή γεματούληδες, μυστακοφόροι, λαϊκοί σαν εμιγκρέδες. Ένα Τούρκος κουβαλητής –Τούρκος πιο στάνταρ κι από τους… οράνιε- δεν δείχνει να άλλαξε η ζωή του μετά τα γκολ του Νιχάτ κόντρα στην Τσεχία και την πρόκριση της εθνικής ομάδας της πατρίδας του.
17Ιουν2008

FOTO: @ Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Stand cafe & news", Αεροδρόμιο Μονάχου, 17-6-2008

Euroμόναχο!

Αεροδρόμιο Μονάχου, 9.30 τοπική ώρα. Terminal 2, ο καινούριος σταθμός. Ειρήνη Τ., Σερραία της Διασποράς. Εργάζεται στο αεροδρόμιο. Μου έκανε check in. Μόλις διάβασε ελληνικό όνομα άνοιξε η καρδιά της. «Δέκα Σερραίους έκανα check in για Ελλάδα σήμερα!» μου λέει χαρούμενη. «Εγώ πάω κάθε Δεκαπενταύγουστο στη γιαγιά μου, στο Στρυμονικό» μου είπε. «Στο Χείμαρρο κάνουν τα καλύτερα πανηγύρια», αλλά δεν θυμάμαι γιατί μου το ‘πε.
Το Μόναχο χόρευε στους ρυθμούς του Euro και ακόμη πανηγύριζε το γκολ του Μπάλακ που έδωσε τη νίκη – πρόκριση κατά της Αυστρίας. Η Ζιντόϊτσε Τσάιτουνγκ έπαιζε πρωτοσέλιδο μια καταπληκτική φωτογραφία της Μέρκελ να πανηγυρίζει… θηλυκά το γκολ του αρχηγού. Το Kiker, το μεγαλύτερο γερμανικό αθλητικό περιοδικό, κυκλοφόρησε με εξτρά ιλουστρασιόν σελίδες για το Euro 2008 τη Δευτέρα αλλά φυσικά δεν πρόλαβε το γκολ – πρόκριση (έπαιζε εξώφυλλο το ματς ως πρόγνωση και αγωνία!). Μια σελίδα του είναι αφιερωμένη στους Βραζιλιάνους του Euro, τον Μεχμέτ Αουρέλιο της Τουρκίας και τον Γκερέιρο της Πολωνίας. Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το γεγονός ότι πρόκειται το πλέον (το πρώτο) παγκοσμιοποιημένο μεγάλο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό τουρνουά εθνικών ομάδων. Οι Σουηδοί καλά, ανέκαθεν είχαν στην ομάδα… μαύρους Βίκινγκς αλλά τώρα και Ιμπραήμοβιτς; Οι Γερμανοί όμως να ‘χουνε Γκόμεζ;
Εντύπωση μου προκαλεί η USA Today. Ούτε αράδα για το Euro, δηλονότι ζούμε στον κόσμο μας. Και συνάμα απόδειξη ότι δεν υπάρχει μόνο ένας κόσμος, ούτε μια πραγματικότητα. Η Herald Tribune που επίσης διανέμεται δωρεάν, ακολουθεί –σ’ ένα μάλλον εξωτικό θέμα- τα βήματα των Γερμανών αποικιοκρατών (colonizers τους λέει) στην αφρικανική Ναμίμπια!
17Ιουν2008

FOTO: @ Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Γκόοοοοοολ", 17-6-2008

O δρόμος για την Ευρώπη δεν περνά αναγκαστικά από την Αθήνα

Σκόπια, Σερβία, Κροατία, Λιουμπλιάνα (Σλοβενία), Σάλτσμπουργκ (Αυστρία, λίγες ώρες πριν η Εθνική Ελλάδος δώσει τον αγώνα της τιμής με την Ισπανία), Μόναχο (ο πιλότος παρέλειψε το νεοσύστατο κράτος του Κοσσόβου –τυχαία ή σκόπιμα;). Στα 35.000 πόδια, με μέση ωριαία ταχύτητα 880 χλμ/ώρα και εξωτερική θερμοκρασία 48 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Αυτά είπε ο πιλότος της Aegean στην πτήση προς Μόναχο με τελικό προορισμό τις Βρυξέλλες, την περασμένη Τρίτη (σαν να ‘χει περάσει ήδη ένας μήνας), αποδεικνύοντας ότι ο δρόμος για την Ευρώπη δεν περνά αναγκαστικά από τον αθηναϊκό συγκεντρωτισμό (για όσους έχουν ψυχολογικό) και διαρκεί 45’ λιγότερο (SKG-MUN 2.00’ και MUN-BRU 1.25’).
Πάω για Βρυξέλλες έξι χρόνια μετά την «εκδρομή» που είχαμε διοργανώσει με τον Σπύρο Βούγια –ήμουν επικεφαλής της δημοσιογραφικής αποστολής και γι’ αυτό δεν θυμάμαι πολλά από την πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν μια σπουδαία εμπειρία, πρώτη γνωριμία με το θαύμα της Ε.Ε., σύσφιξη σχέσεων με συναδέλφους, δίπλα σε ένα πολιτικό αγαθών προθέσεων –μείον για την πολιτική.
17Ιουν2008

FOTO: @Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Περιμένοντας το τρένο", Βρυξέλλες, Σιδηροδρομικός Σταθμός, Στάση αεροδρόμιο 17-6-2008

Πάλι πίσω...

Μέχρι τις Βρυξέλλες πετάχτηκα για κάτι δουλειές... Ωραία πράματα! Έχω πολλά να γράψω. Για το Euro, για τις Βρυξέλλες, για την Μπρυζ... Από αύριο (ελπίζω). Και ωραίες εικόνες.

FOTO: @Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Πόζα", Βρυξέλλες 17-6-2008

Οκτώ παράθυρο για το όνειρο...

Οκτώ παράθυρα, οκτώ ζευγάρια μάτια ίσως. Η ζωή θέλει αρμονία. Και η αρμονία ευδοκιμεί στο απείραχτο, στο ανεπιτήδευτο, στο παρθένο. Όπως στην ακτή Κολυμπήθρα στην Τήνο, σε ένα τέρμα της, εκεί που δεν πατάει πόδι τουρίστα, εκεί που η παραθαλάσσια κτηνοτροφία μεγαλώνει τα παιδιά που έχουν απομείνει. Χωριάτες, νησιώτες, γνήσιοι, αληθινοί, πίσω από το χρόνο, μπροστά από την εποχή μας.
Οκτώ παράθυρο για το όνειρο...

FOTO: @Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Κολυμπήθρα", Τήνος 6-7-2004

Perpignan, tu le connais?*

Είναι κάποιοι τόποι που συνθέτουν αυτό που λέμε βίος του καθενός. Τόποι γεμάτοι αναμνήσεις, καλές ή κακές, όμορφες ή σκληρές. Σε άλλους έχουμε ζήσει, άλλους απλά τους επισκεφθήκαμε κάποτε, με άλλους πάλι μας δένει κάτι πέρα από μας.
Προσωπικά, αν μου ζητούσε κάποιος να περιγράψω τη ζωή μου με πόλεις, θα έλεγα αμέσως Σέρρες – Γιαννιτσά – Θεσσαλονίκη. Έζησα τα πρώτα 18 μου χρόνια στις Σέρρες. Εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα, εκεί πήγα σχολείο. Εκεί διαμορφώθηκα. Πρώτο Γυμνάσιο – Λύκειο και Θρασυβουλίδης Αγγλικά. Αναμνήσεις και πρόσωπα της ιδιαίτερης πατρίδας (ίσως κάποια στιγμή επανέλθω με ονόματα). Έφυγα ενθουσιασμένος που… έφευγα. Γιατί πήγα εκεί που ονειρευόμουν: στη Θεσσαλονίκη. Για σπουδές στη Νομική. Για σχέσεις. Για φιλίες και για έρωτες. Και έμεινα. Μ’ ένα διάλειμμα θητείας στα Γιαννιτσά. Παραμένων. Δεκανέας και ταχυδρόμος.
Πέρα από μένα ήταν οι σπουδές της συντρόφου μου στο Περπινιάν της Γαλλίας. Σχολή Καλών Τεχνών. Ζωγράφος. 1997-1999, δυο χρόνια έντονα και αξέχαστα (το προείπε η Κατερίνα Τσ.). Μια πόλη άγνωστη στους περισσότερους, στους πρόποδες των Ανατολικών Πυρηναίων, δυο ώρες από τη Βαρκελώνη, κάπου τόσο από τις Κάννες. Όταν την πρωτάκουσα είπα (φυσικά): Περπινιάδης! Στελάκης Περπινιάδης. Αυτόν μου θύμισε –την κοινή ρίζα ακόμη δεν την ανακάλυψα. Μια φορά πήγα. Δέκα μέρες όλο κι όλο. Όμορφη πόλη. Μέναμε στο κέντρο της παλιάς πόλης –νουαζέτ στο Καφέ Μοκά. Όλα διατηρημένα. Και σε χρήση. Αν και πρόκειται για την εσχατιά της Γαλλίας. Δεν έχουμε τέτοια εμείς. Το σπίτι ήταν του 18ου αιώνα, με σκαλοπάτια πλακόστρωτα που είχαν ξύλινα πατήματα.
Βρήκα μια καρτ ποστάλ, ανατύπωση εικόνας του 1900, La Place d’ Italie, πλατεία Ιταλίας. Αυτή ήταν η αφορμή για τις πιο πάνω λέξεις…

*Περπινιάν, το ξέρεις;
10Απρ2008

Στην Αθήνα με τον... υπερσιβηρικό

Την περασμένη Παρασκευή περπατούσα την Αθήνα. Ξεκίνησα από το Κολωνάκι –τσιμπήσαμε στο Top’s με τον Γιώργο και τη Μαρία- μπήκα στην Ακαδημίας και βάδισα κόντρα στο ρεύμα των αυτοκινήτων. Έφτασα στην πλατεία Κάνιγγος κι από κει Πατησίων μέχρι το Πεδίο του Άρεως. Σα να ταξιδεύεις με τον υπερσηβιρικό, περνάς από τον ένα κόσμο στον άλλον, από τη Δύση στην Άπω Ανατολή. Από τους καλοντυμένους και μοδάτους στο γυαλί και στο μαλλί, στους περιπλανώμενους μετανάστες βιοπαλαιστές και τους χαμένους τοξικομανείς. Ρυθμική και συνάμα σοκαριστική μετάβαση από το δήθεν γυαλιστερό στο βρώμικο ματ.
Από σύμπτωση, το περιέγραφε την ίδια μέρα εύγλωττα ο Νίκος Ξυδάκης στο άρθρο του στην «Καθημερινή» με τίτλο «Στη ζώνη του λυκόφωτος»: «Η πόλη δεν είναι μία. Υπάρχουν πολλές πόλεις μέσα της, η μια πλάι στην άλλη, πλεγμένες, αξεδιάλυτες. Στον ίδιο δρόμο, σε απόσταση ελάχιστων τετραγώνων, συνυπάρχουν ο πλούτος, η λάμψη, η ομορφιά, ο πόνος και ο ζόφος. Και πουθενά αλλού στην Αθήνα αυτή η ανθρώπινη συνύπαρξη δεν είναι πιο δραματική όσο στο ιστορικό εμπορικό κέντρο. Από την οδό Αθηνάς έως την Πειραιώς και από την Ομόνοια ώς τη Στουρνάρη και τη Βάθης, πλάι ακριβώς στις επιβλητικές τράπεζες, στα λαμπρά πολυκαταστήματα, τις ακριβές μπουτίκ, τα νοικοκυρεμένα μαγαζιά για τη μεσαία τάξη, τα λουσάτα καφέ στους πεζόδρομους, εκεί δίπλα ακριβώς, στις πιο πολυσύχναστες εστίες της μεγαλούπολης, βρίσκονται οι πιο φρικτές χωματερές για ανθρώπινα συντρίμμια» γράφει.
«Στη ζώνη του λυκόφωτος, στα σπλάχνα της πόλης, δεν περιπολούν αστυνομικοί, δεν κόβουν κλήσεις σε απείθαρχες μοτοσικλέτες, εδώ ισχύουν άλλοι νόμοι, άλλο Σύνταγμα, εδώ είναι η επικράτεια του ζόφου. Εδώ μαζεύονται παράδοξα υπόλοιπα, ανθρώπινα ρετάλια, παράπλευρες απώλειες, σαρώνονται σκουπίδια κάτω από την άκρη του χαλιού. Και το χαλί στολίζει όπως όπως το σαλόνι. Δεν έχω εύκολη λύση, δεν ξέρω αν υπάρχει καν λύση. Το φως εναλλάσσεται με το σκοτάδι. Ξέρω όμως τι βλέπω, και βλέπω την πόλη να εποικίζεται με θύλακους ζόφου, με όλο και πιο φανερό σκοτάδι. Πλάι σε ό,τι λέμε φως» καταλήγει.

Βενζινάδικο στην Κορυτσά

Βενζινάδικο στην Κορυτσά. Προσέξτε υποδομή. Μελαγχολία. Εκεί, ακόμη ο οδηγός δίνει το κλειδάκι στον βενζινά κι εκείνος ξεκλειδώνει το ρεζερβουάρ... Και μετά σου λέει "Μεγάλη Αλβανία", αντί να κοιτάξουν πως θα βάλλουν κάλτσες στα ποδάρια τους, που έχουν αφήσει το λαό τους 50 χρόνια πίσω.

05Φεβ2008
FOTO @Γ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Βενζινάδικο στην Κορυτσά", 5-6-2007.

Tango στη "ΒΙΤ 2008" του Μιλάνο

Βρέθηκα στην Διεθνή Έκθεση Τουρισμού "BIT 2008" στο Μιλάνο. Όλη η χαρά του κόσμου. Μια έκθεση για τα ταξίδια, ό,τι αξίζει στη ζωή. Γνωριμία με άλλους ανθρώπους, με άλλους πολιτισμούς. Και να μια εικόνα αξέχαστη. Αργεντίνικο τάνγκο. Κι αν δεν είσαι λάτρης, γίνεσαι. Βάζεις στόχο να πας Μπουένος Άιρες...
04Φεβ2008
FOTO @STEMAR: Διαφημίζοντας την πατρίδα της.