Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Οπισθεν ολοταχώς στην Ψωροκώσταινα
Τον τελευταίο καιρό ακούω διαρκώς το ερώτημα: πού πάει η Ελλάδα; Η απάντηση είναι απλή. Βαδίζει όπισθεν ολοταχώς στην Ψωροκώσταινα. Αυτό δεν το λέω ούτε αρνητικά ούτε υποτιμητικά. Αλλωστε όσοι έζησαν την εποχή της Ψωροκώσταινας, όπως εγώ, ξέρουν πως όπως και αν χρησιμοποιούσαν την έκφραση, μέσα της χωρούσε πάντοτε μια στοργή και ένας σεβασμός γι΄ αυτή τη χώρα, η οποία κατόρθωνε να μας συντηρεί μια χαρά με τα λίγα και μας βοήθησε να αποκτήσουμε έναν «πολιτισμό της φτώχειας». Τα χαρακτηριστικά αυτού του πολιτισμού ήταν η αξιοπρέπεια, το ευ ζην με ολίγα, αλλά και μια παραγωγικότητα στον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού, που κανονικά θα έπρεπε να τη ζηλεύουμε σήμερα. Από τον Κουν στον Μινωτή και τον Ροντήρη, ώς τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη και τον Ξαρχάκο, τον Αντρέα Φραγκιά, τον Γιάννη Ρίτσο ή τον Μιχάλη Κατσαρό, για να αναφέρω τυχαία μερικά ονόματα, όλοι αυτοί, σκηνοθέτες, συνθέτες, συγγραφείς και ποιητές, ήταν παιδιά του «πολιτισμού της φτώχειας» της Ψωροκώσταινας.
Αυτός ο πολιτισμός είχε χιούμορ, έναν τρόπο να ειρωνεύεται τη ζωή, να την προκαλεί, ακριβώς επειδή δεν περίμενε πολλά από αυτήν. Οσοι αμφιβάλλουν, δεν έχουν παρά να ξαναδιαβάσουν τον Τσιφόρο ή τον Ψαθά, που κι αυτοί ανήκαν στον «πολιτισμό της φτώχειας». Εξάλλου, προσωπικά θεωρώ τον Ψαθά προφητικό συγγραφέα. Ανακάλυψε σε ανύποπτο χρόνο τον χαρακτήρα της μαντάμ Σουσούς και ο «μαντάμ σουσουδισμός» οργιάζει σήμερα γύρω μας.
Θα συνιστούσα, μάλιστα, στα τηλεοπτικά κανάλια να κόψουν λίγο από τα «πρωινάδικα», τα «μεσημεριανάδικα» και τα ριάλιτι, και να ξαναπαίξουν τις ταινίες αυτού του πολιτισμού, για να τις δούμε, όχι πια σαν γραφικές αναπαραστάσεις μιας παρελθούσας εποχής, αλλά ως έναν άλλο τρόπο ζωής, τον οποίο πρέπει τώρα να ξαναμάθουμε.
Αυτό που μας ξέφυγε τα τελευταία τριάντα χρόνια, από την είσοδό μας πρώτα στην ΕΟΚ, μετά στην Ε.Ε. και τέλος στην ευρωζώνη, είναι ότι χάσαμε αυτόν τον «πολιτισμό της φτώχειας», αλλά δεν αποκτήσαμε ποτέ τον «πολιτισμό του πλούτου». Μέσα από τις επιδοτήσεις, τα ΚΠΣ και τα διάφορα άλλα προγράμματα, αποκτήσαμε με τον πλούτο μια σχέση βουλιμική, την οποία καταντήσαμε να ικανοποιούμε σαν αρπακτικά. Η βουλιμία, όμως, είναι απληστία και η απληστία δείγμα έλλειψης πολιτισμού. Απόδειξη ότι οι πιο σημαντικοί σταθμοί του μεταπολεμικού πολιτισμού μας ανήκουν στην περίοδο του «πολιτισμού της φτώχειας».
Οπισθεν, λοιπόν, ολοταχώς στην Ψωροκώσταινα, μπας και αρχίσουμε σωστά αυτή τη φορά. Οπως έλεγε και ο φίλος Δημήτρης Δεσποτίδης, η κατάσταση επιδεινουμένη βελτιούται.
Αυτός ο πολιτισμός είχε χιούμορ, έναν τρόπο να ειρωνεύεται τη ζωή, να την προκαλεί, ακριβώς επειδή δεν περίμενε πολλά από αυτήν. Οσοι αμφιβάλλουν, δεν έχουν παρά να ξαναδιαβάσουν τον Τσιφόρο ή τον Ψαθά, που κι αυτοί ανήκαν στον «πολιτισμό της φτώχειας». Εξάλλου, προσωπικά θεωρώ τον Ψαθά προφητικό συγγραφέα. Ανακάλυψε σε ανύποπτο χρόνο τον χαρακτήρα της μαντάμ Σουσούς και ο «μαντάμ σουσουδισμός» οργιάζει σήμερα γύρω μας.
Θα συνιστούσα, μάλιστα, στα τηλεοπτικά κανάλια να κόψουν λίγο από τα «πρωινάδικα», τα «μεσημεριανάδικα» και τα ριάλιτι, και να ξαναπαίξουν τις ταινίες αυτού του πολιτισμού, για να τις δούμε, όχι πια σαν γραφικές αναπαραστάσεις μιας παρελθούσας εποχής, αλλά ως έναν άλλο τρόπο ζωής, τον οποίο πρέπει τώρα να ξαναμάθουμε.
Αυτό που μας ξέφυγε τα τελευταία τριάντα χρόνια, από την είσοδό μας πρώτα στην ΕΟΚ, μετά στην Ε.Ε. και τέλος στην ευρωζώνη, είναι ότι χάσαμε αυτόν τον «πολιτισμό της φτώχειας», αλλά δεν αποκτήσαμε ποτέ τον «πολιτισμό του πλούτου». Μέσα από τις επιδοτήσεις, τα ΚΠΣ και τα διάφορα άλλα προγράμματα, αποκτήσαμε με τον πλούτο μια σχέση βουλιμική, την οποία καταντήσαμε να ικανοποιούμε σαν αρπακτικά. Η βουλιμία, όμως, είναι απληστία και η απληστία δείγμα έλλειψης πολιτισμού. Απόδειξη ότι οι πιο σημαντικοί σταθμοί του μεταπολεμικού πολιτισμού μας ανήκουν στην περίοδο του «πολιτισμού της φτώχειας».
Οπισθεν, λοιπόν, ολοταχώς στην Ψωροκώσταινα, μπας και αρχίσουμε σωστά αυτή τη φορά. Οπως έλεγε και ο φίλος Δημήτρης Δεσποτίδης, η κατάσταση επιδεινουμένη βελτιούται.
Ο «πολιτισμός της φτώχειας» είχε χιούμορ, έναν τρόπο να ειρωνεύεται τη ζωή, να την προκαλεί
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
Κυβερνηση "επιστρατευμένης ποιότητας"
Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς
Η συνέντευξη Βγενόπουλου στους «Νέους Φακέλους» του ΣΚΑΪ (19 Απριλίου 2010) πρέπει, λογικά, να έδωσε ελπίδα σε νοήμονες Ελληνες: Είχαν την ευκαιρία να δουν, σε ζωντανή εικόνα, δείγμα ανθρώπινης ποιότητας και ηγετικού χαρίσματος από τους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, έξω από τις συντεχνίες των επαγγελματιών της πολιτικής.
Λόγος στέρεος, ευθύβολος, λιτός, εντόπιζε προβλήματα, έδειχνε λύσεις, δεν ενδιαφερόταν για τις εντυπώσεις. Κόμιζε συγκεκριμένες, ρεαλιστικές προτάσεις ο λόγος του Α. Βγενόπουλου, όχι ιδεολογήματα, επιφάσεις λύσεων και υπεκφυγές. Ηταν έκπληξη, σε συζήτηση για τα κοινά, η φανερή ειλικρίνεια του συνομιλητή, η προσωπική μετοχή του και έγνοια, έκτυπη στα λεγόμενα, αλλά και στο ύφος, στη φυσιογνωμική εκφραστική, στις αφτιασίδωτες εκρήξεις της οργής του.
Για τους νοήμονες Ελληνες ήταν σημάδι ελπίδας. Ακουγαν όχι έναν ιδιοφυή ίσως, αλλά άσχετον με την πράξη πολιτικό αναλυτή ή θεωρητικό της οικονομίας, είχαν μπροστά τους έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες του οικονομικού βίου της χώρας. Και μιλούσε γλώσσα, που ενώ αφορούσε στην οικονομία και στην πολιτική της διαχείριση, πρόδιδε βιωματική εμπλοκή, πόνο για ό,τι απηχεί η λέξη «πατρίδα», για την τιμή και υπόληψη του κοινού μας ονόματος. Γνωρίσματα ανύπαρκτα στον .........
λόγο και των καλύτερων από τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Ευδιάκριτα αυτά για τους νοήμονες. Γιατί οι παραιτημένοι από σκέψη και κρίση έχουν μάλλον υποταχθεί στη δόλια καλλιεργημένη προκατάληψη – επινόημα άμυνας των κομματανθρώπων: Είναι ο αυτο-προαλειφόμενος Ελληνας Μπερλουσκόνι! Ο παραλληλισμός θέλει να σπείρει έγκαιρα υπόνοιες, να εξουδετερώσει τη δυναμική της σύγκρισης, το μέτρο για την εκτίμηση της ασημαντότητας ή μετριότητας των πρωταγωνιστών του κομματικού παλκοσένικου. Αλλά σοφά ο Βγενόπουλος διαβεβαιώνει, επαναλαμβάνοντας πάλι και πάλι, ότι δεν πρόκειται ποτέ να κατέβει στην πολιτική. Σοφή η επίμονη επανάληψη, διότι κάθοδος στην πολιτική σημαίνει: εντάσσομαι σε κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα ή ιδρύω καινούργιο κόμμα στο δεδομένο πλαίσιο εξαχρείωσης και φαυλότητας του σημερινού κομματικού συστήματος. Και κατά συνέπεια: προσφέρομαι να με χειρισθείτε με τη μόνη άκρως προηγμένη επαγγελματική δεινότητα που διαθέτετε: τη ραδιουργία, τη σπίλωση.
Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας αρνείται να κατέβει στην πολιτική, αλλά ταυτόχρονα, με ρεαλιστική δίχως συναισθηματισμούς φιλοπατρία, δηλώνει ενεργός πολίτης, έτοιμος να βοηθήσει σε ό,τι ποτέ του ζητηθεί. Διαφαίνεται, μάλλον με σαφήνεια, ποιες εξελίξεις προβλέπει: Η μετριότητα και ασημαντότητα του προσωπικού των κομμάτων είναι αδύνατο να αντιμετωπίσει τις συνθήκες ιστορικής καταστροφής που έχουν διαμορφωθεί για τη χώρα, ο ρόλος που διεκπεραιώνει ο «Γιωργάκης» (συνειδητά ή ανεπίγνωστα), με τους νεήλυδες επιλέκτους του, θα ολοκληρωθεί κάποια στιγμή ή θα προκαλέσει γνήσια κοινωνική εξέγερση (όχι καμώματα κουκουεδικού αμοραλισμού).
Τότε θα χρειαστεί, αν απομένουν περιθώρια, κάποια στιβαρά χέρια να πάρουν το τιμόνι, να διαχειριστούν τα απομεινάρια και τα ερείπια – θα καταφύγει η ελλαδική κοινωνία στην παροπλισμένη ποιότητά της, θα την επιστρατεύσει, θα συγκροτηθεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων». Εκεί θα κληθεί αυτονόητα κάποιος Βγενόπουλος, κάποιος Παπαδήμος, κάποιος Βασ. Μαρκεζίνης, αυτονόητα οι νέστορες ταλαντούχοι της διπλωματίας (κάποιος Χρ. Ζαχαράκης και Θεμ. Στοφορόπουλος), αυτονόητα ένας Αθαν. Γκότοβος για την Παιδεία, κάποιοι ανάλογοι για τη δημόσια διοίκηση, για την υγειονομική οργάνωση, κάποιος κέρβερος με υπερεξουσίες για το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Το αυτονόητο της επιστράτευσης θα προκύπτει από τη διεθνή καταξίωση, την τεκμηριωμένη ανιδιοτέλεια, τη νηφάλια ρεαλιστική φιλοπατρία.
Το εγχείρημα να συγκροτηθεί κυβέρνηση επιστρατευμένων προσωπικοτήτων, αν είχε αναληφθεί προτού σπαταληθούν έξι ολόκληροι μήνες στα επιπόλαια τρεχαλητά και στην εξευτελιστική διεθνή ζητιανιά του ολίγιστου πρωθυπουργού, δεν θα είχαμε φτάσει στην αποφράδα 23η Απριλίου. Η ανάληψη των ευθυνών της χώρας από κυβέρνηση με ονόματα σαν τα παραπάνω, θα είχε πείσει τους συντελεστές της διεθνούς πολιτικής και οικονομίας για τη σοβαρότητα του εγχειρήματος ανάκαμψης. Θα περίττευαν οι σπασμωδικές αναξιοπρέπειες του κ. ΓΑΠ και του θιάσου του.
Αλλά με ποια θεσμική διαδικασία μπορεί να προκύψει εγχείρημα συγκρότησης κυβερνητικού σχήματος «επιστρατευμένων προσωπικοτήτων»; Αν την πρωτοβουλία αναλάβει το εκφαυλισμένο κοινοβούλιο, θα έχουμε μιαν επανάληψη του 1989: Οι μαριονέτες των αυτουργών της καταστροφής θα αναλάβουν να κουκουλώσουν τα κακουργήματα των εντολέων τους. Πώς, όμως, θα γίνει δυνατό να έχουμε ανυπότακτη στην τυραννική κομματοκρατία κυβέρνηση, χωρίς να παραβιαστεί το Σύνταγμα; Αλλά και πώς να αγνοήσουμε ότι το Σύνταγμα η κομματοκρατία το έχει κόψει και ράψει στα μέτρα της;
Τα ερωτήματα απαιτούν έκτακτη ευφυΐα ακομμάτιστων συνταγματολόγων και το είδος σπανίζει. Ο απλός πολίτης αποθέτει ελπίδες μόνο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρά την (φασιστικής έμπνευσης) κολόβωση των αρμοδιοτήτων του από την ανδρεϊκή συνταγματική αυθαιρεσία του 1985. Μοναδικό όπλο του Προέδρου είναι η απειλή παραίτησής του που θα επιφέρει εκλογές: πράγμα αδιανόητο σε συνθήκες πτώχευσης και πανικού. Με αυτή την απειλή μπορεί να «εκβιάσει» ο Πρόεδρος τη συγκατάθεση των καταστροφέων για ρεαλιστική ανάσχεση των συνεπειών της εγκληματικής τους ιδιοτέλειας. Προσφέροντάς τους αμνηστία, αν αποσυρθούν από την πολιτική, όπως συνετά προτείνει ο Α. Βγενόπουλος.
Μια έγκυρη δημοσκόπηση ευρύτατου δείγματος θα μπορούσε να διευκολύνει την πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας: Να φανερωθεί τεκμηριωμένα το ποσοστό των πολιτών που απαιτούν την υποχρεωτική απόσυρση των σημερινών κομματικών σχημάτων και του προσωπικού τους. Τον σχηματισμό κυβέρνησης «επιστρατευμένων προσωπικοτήτων» με διπλή εντολή: Να αναχαιτίσει τις συνέπειες της κρατικής χρεοκοπίας και διάλυσης. Να προκηρύξει, σε εύθετο χρόνο, Συντακτική Συνέλευση για να αποκτήσει η χώρα καινούργιο εξ υπαρχής Σύνταγμα που θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι τα συμφέροντα των κομματικών συντεχνιών. Σύνταγμα που θα επιβάλει τη λειτουργία μόνο δημοκρατικών κομμάτων, με δημοκρατική εσωτερική (οργανωτική) δομή και άρθρωση, με διαφανή οικονομικά, με ελεγχόμενη (από συνταγματικό δικαστήριο) την πιστότητά τους στις αρχές της δημοκρατίας.
Τότε, ίσως η αποφράδα 23η Απριλίου 2010 αποδειχθεί αφετηρία ρεαλιστικής νεκρεγερσίας του Ελληνισμού.
Η συνέντευξη Βγενόπουλου στους «Νέους Φακέλους» του ΣΚΑΪ (19 Απριλίου 2010) πρέπει, λογικά, να έδωσε ελπίδα σε νοήμονες Ελληνες: Είχαν την ευκαιρία να δουν, σε ζωντανή εικόνα, δείγμα ανθρώπινης ποιότητας και ηγετικού χαρίσματος από τους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, έξω από τις συντεχνίες των επαγγελματιών της πολιτικής.
Λόγος στέρεος, ευθύβολος, λιτός, εντόπιζε προβλήματα, έδειχνε λύσεις, δεν ενδιαφερόταν για τις εντυπώσεις. Κόμιζε συγκεκριμένες, ρεαλιστικές προτάσεις ο λόγος του Α. Βγενόπουλου, όχι ιδεολογήματα, επιφάσεις λύσεων και υπεκφυγές. Ηταν έκπληξη, σε συζήτηση για τα κοινά, η φανερή ειλικρίνεια του συνομιλητή, η προσωπική μετοχή του και έγνοια, έκτυπη στα λεγόμενα, αλλά και στο ύφος, στη φυσιογνωμική εκφραστική, στις αφτιασίδωτες εκρήξεις της οργής του.
Για τους νοήμονες Ελληνες ήταν σημάδι ελπίδας. Ακουγαν όχι έναν ιδιοφυή ίσως, αλλά άσχετον με την πράξη πολιτικό αναλυτή ή θεωρητικό της οικονομίας, είχαν μπροστά τους έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες του οικονομικού βίου της χώρας. Και μιλούσε γλώσσα, που ενώ αφορούσε στην οικονομία και στην πολιτική της διαχείριση, πρόδιδε βιωματική εμπλοκή, πόνο για ό,τι απηχεί η λέξη «πατρίδα», για την τιμή και υπόληψη του κοινού μας ονόματος. Γνωρίσματα ανύπαρκτα στον .........
λόγο και των καλύτερων από τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Ευδιάκριτα αυτά για τους νοήμονες. Γιατί οι παραιτημένοι από σκέψη και κρίση έχουν μάλλον υποταχθεί στη δόλια καλλιεργημένη προκατάληψη – επινόημα άμυνας των κομματανθρώπων: Είναι ο αυτο-προαλειφόμενος Ελληνας Μπερλουσκόνι! Ο παραλληλισμός θέλει να σπείρει έγκαιρα υπόνοιες, να εξουδετερώσει τη δυναμική της σύγκρισης, το μέτρο για την εκτίμηση της ασημαντότητας ή μετριότητας των πρωταγωνιστών του κομματικού παλκοσένικου. Αλλά σοφά ο Βγενόπουλος διαβεβαιώνει, επαναλαμβάνοντας πάλι και πάλι, ότι δεν πρόκειται ποτέ να κατέβει στην πολιτική. Σοφή η επίμονη επανάληψη, διότι κάθοδος στην πολιτική σημαίνει: εντάσσομαι σε κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα ή ιδρύω καινούργιο κόμμα στο δεδομένο πλαίσιο εξαχρείωσης και φαυλότητας του σημερινού κομματικού συστήματος. Και κατά συνέπεια: προσφέρομαι να με χειρισθείτε με τη μόνη άκρως προηγμένη επαγγελματική δεινότητα που διαθέτετε: τη ραδιουργία, τη σπίλωση.
Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας αρνείται να κατέβει στην πολιτική, αλλά ταυτόχρονα, με ρεαλιστική δίχως συναισθηματισμούς φιλοπατρία, δηλώνει ενεργός πολίτης, έτοιμος να βοηθήσει σε ό,τι ποτέ του ζητηθεί. Διαφαίνεται, μάλλον με σαφήνεια, ποιες εξελίξεις προβλέπει: Η μετριότητα και ασημαντότητα του προσωπικού των κομμάτων είναι αδύνατο να αντιμετωπίσει τις συνθήκες ιστορικής καταστροφής που έχουν διαμορφωθεί για τη χώρα, ο ρόλος που διεκπεραιώνει ο «Γιωργάκης» (συνειδητά ή ανεπίγνωστα), με τους νεήλυδες επιλέκτους του, θα ολοκληρωθεί κάποια στιγμή ή θα προκαλέσει γνήσια κοινωνική εξέγερση (όχι καμώματα κουκουεδικού αμοραλισμού).
Τότε θα χρειαστεί, αν απομένουν περιθώρια, κάποια στιβαρά χέρια να πάρουν το τιμόνι, να διαχειριστούν τα απομεινάρια και τα ερείπια – θα καταφύγει η ελλαδική κοινωνία στην παροπλισμένη ποιότητά της, θα την επιστρατεύσει, θα συγκροτηθεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων». Εκεί θα κληθεί αυτονόητα κάποιος Βγενόπουλος, κάποιος Παπαδήμος, κάποιος Βασ. Μαρκεζίνης, αυτονόητα οι νέστορες ταλαντούχοι της διπλωματίας (κάποιος Χρ. Ζαχαράκης και Θεμ. Στοφορόπουλος), αυτονόητα ένας Αθαν. Γκότοβος για την Παιδεία, κάποιοι ανάλογοι για τη δημόσια διοίκηση, για την υγειονομική οργάνωση, κάποιος κέρβερος με υπερεξουσίες για το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Το αυτονόητο της επιστράτευσης θα προκύπτει από τη διεθνή καταξίωση, την τεκμηριωμένη ανιδιοτέλεια, τη νηφάλια ρεαλιστική φιλοπατρία.
Το εγχείρημα να συγκροτηθεί κυβέρνηση επιστρατευμένων προσωπικοτήτων, αν είχε αναληφθεί προτού σπαταληθούν έξι ολόκληροι μήνες στα επιπόλαια τρεχαλητά και στην εξευτελιστική διεθνή ζητιανιά του ολίγιστου πρωθυπουργού, δεν θα είχαμε φτάσει στην αποφράδα 23η Απριλίου. Η ανάληψη των ευθυνών της χώρας από κυβέρνηση με ονόματα σαν τα παραπάνω, θα είχε πείσει τους συντελεστές της διεθνούς πολιτικής και οικονομίας για τη σοβαρότητα του εγχειρήματος ανάκαμψης. Θα περίττευαν οι σπασμωδικές αναξιοπρέπειες του κ. ΓΑΠ και του θιάσου του.
Αλλά με ποια θεσμική διαδικασία μπορεί να προκύψει εγχείρημα συγκρότησης κυβερνητικού σχήματος «επιστρατευμένων προσωπικοτήτων»; Αν την πρωτοβουλία αναλάβει το εκφαυλισμένο κοινοβούλιο, θα έχουμε μιαν επανάληψη του 1989: Οι μαριονέτες των αυτουργών της καταστροφής θα αναλάβουν να κουκουλώσουν τα κακουργήματα των εντολέων τους. Πώς, όμως, θα γίνει δυνατό να έχουμε ανυπότακτη στην τυραννική κομματοκρατία κυβέρνηση, χωρίς να παραβιαστεί το Σύνταγμα; Αλλά και πώς να αγνοήσουμε ότι το Σύνταγμα η κομματοκρατία το έχει κόψει και ράψει στα μέτρα της;
Τα ερωτήματα απαιτούν έκτακτη ευφυΐα ακομμάτιστων συνταγματολόγων και το είδος σπανίζει. Ο απλός πολίτης αποθέτει ελπίδες μόνο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρά την (φασιστικής έμπνευσης) κολόβωση των αρμοδιοτήτων του από την ανδρεϊκή συνταγματική αυθαιρεσία του 1985. Μοναδικό όπλο του Προέδρου είναι η απειλή παραίτησής του που θα επιφέρει εκλογές: πράγμα αδιανόητο σε συνθήκες πτώχευσης και πανικού. Με αυτή την απειλή μπορεί να «εκβιάσει» ο Πρόεδρος τη συγκατάθεση των καταστροφέων για ρεαλιστική ανάσχεση των συνεπειών της εγκληματικής τους ιδιοτέλειας. Προσφέροντάς τους αμνηστία, αν αποσυρθούν από την πολιτική, όπως συνετά προτείνει ο Α. Βγενόπουλος.
Μια έγκυρη δημοσκόπηση ευρύτατου δείγματος θα μπορούσε να διευκολύνει την πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας: Να φανερωθεί τεκμηριωμένα το ποσοστό των πολιτών που απαιτούν την υποχρεωτική απόσυρση των σημερινών κομματικών σχημάτων και του προσωπικού τους. Τον σχηματισμό κυβέρνησης «επιστρατευμένων προσωπικοτήτων» με διπλή εντολή: Να αναχαιτίσει τις συνέπειες της κρατικής χρεοκοπίας και διάλυσης. Να προκηρύξει, σε εύθετο χρόνο, Συντακτική Συνέλευση για να αποκτήσει η χώρα καινούργιο εξ υπαρχής Σύνταγμα που θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι τα συμφέροντα των κομματικών συντεχνιών. Σύνταγμα που θα επιβάλει τη λειτουργία μόνο δημοκρατικών κομμάτων, με δημοκρατική εσωτερική (οργανωτική) δομή και άρθρωση, με διαφανή οικονομικά, με ελεγχόμενη (από συνταγματικό δικαστήριο) την πιστότητά τους στις αρχές της δημοκρατίας.
Τότε, ίσως η αποφράδα 23η Απριλίου 2010 αποδειχθεί αφετηρία ρεαλιστικής νεκρεγερσίας του Ελληνισμού.
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
Μοίρα των αθώων, είσαι η δική μου η Μοίρα!
«Ιδού εγώ λοιπόν / ο πλασμένος για τις μικρές Κόρες και τα νησιά του Αιγαίου / ο εραστής του σκιρτήματος των ζαρκαδιών / και μύστης των φύλλων της ελιάς / ο ηλιοπότης και ακριδοκτόνος. (…) Λύνει αέρας τα στοιχεία και βροντή προσβάλλει τα βουνά.
Ο καθείς και τα όπλα του, είπα: / Στα Στενά τα ρόδια μου θ' ανοίξω / Στα Στενά φρουρούς τους ζέφυρους θα στήσω / τα φιλιά τα παλιά θ' απολύσω που η λαχτάρα μου άγιασε! / Λύνει αέρας τα στοιχεία και βροντή προσβάλλει τα βουνά. / Μοίρα των αθώων, είσαι η δική μου η Μοίρα!
Β'
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική / το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Όμηρου. / Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Όμηρου.
Εκεί σπάροι και πέρκες / ανεμόδαρτα ρήματα / ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια / όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε / σφουγγάρια, μέδουσες / με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων / όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Εκεί σπάροι και πέρκες / ανεμόδαρτα ρήματα / ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια / όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε / σφουγγάρια, μέδουσες / με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων / όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
Εκεί ρόδια, κυδώνια / θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι / το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια / και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας / λυγαριά και σχίνο / σπάρτο και πιπερόριζα / με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων / ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα πρώτα Δόξα Σοι! / Εκεί δάφνες και βάγια / θυμιατό και λιβάνισμα / τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια.
Στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα / κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστός Ανέστη / με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων. / Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
Στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα / κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστός Ανέστη / με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων. / Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!»
Διαρρήκτης των «Παθών» του «Άξιόν Εστί» (Οδυσσέα Ελύτη) ο Γιάννης Κεσσόπουλος. Κατά τα λοιπά, Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση, Καλή Μοίρα!
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 2/4/2010.
Δεν έχουν πάει φαντάροι;
Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστώ τους άνδρες των ειδικών δυνάμεων του Λιμενικού στη διάρκεια της παρέλασης της 25ης Μαρτίου –προς το παρόν νοιώθω ευτυχής που ο δαιμόνιος ρεπόρτερ δεν τους ανακάλυψε σε παρέλαση της Σαλονίκης να γίνουμε πάλι η πόλη των φαντασμάτων και της παρακμής για τα «αθηναΐδια» των καναλιών.
Ακόμα θυμάμαι τα ονόματα δύο ΕΠΥ (έτσι λέγανε τότε τους πρώτους μισθοφόρους πενταετούς υποχρέωσης) που εν έτει 1994, δηλαδή με κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, μας ξέσκιζαν ντάλα καλοκαίρι στις ανηφοριές του ΚΕΒΟΠ, στην Αθήνα, δήθεν για εκπαίδευση. Με διάφορα αμερικανόφερτα αυτοσχέδια άσματα μίσους και τη «Μακεδονία ξακουστή» νο1 στα στρατιωτικά charts. Στρατόκαυλους τους λέγαμε και όταν στα κρυφά γελούσαμε μαζί τους…
Μου ήρθε στο νου και ο Αντρέι Κράβαρικ, ο βολεϊμπολίστας που κάναμε Έλληνα και θεωρείται υπόδειγμα αθλητή και ήθους, που «ομολόγησε» ότι στα αποδυτήρια, πριν βγουν στο τερραίν για τον αγώνα ρεβάνς με την ΕΑ Πάτρας για το Κύπελλο Συνομοσπονδίας, προέτρεψε τους συμπαίκτες του «πάμε να τους γ…με». Και ξεσηκώθηκαν οι… κατηχητικούρες της τηλεδημοσιογραφίας (ρωτήστε και τον «ξανθό»).
Προσωπικά, δεν με εκφράζουν ούτε στο ελάχιστο οι… στίχοι που ακούστηκαν στην παρέλαση. Όμως για να πάμε ένα βήμα παραπέρα: με ενοχλεί η υποκρισία του συστήματος (τηλεδημοσιογράφοι και πολιτικοί) που παριστάνει χωρίς καμία εξαίρεση (εντυπωσιακό;) ότι πέφτει από τα σύννεφα, θαρρείς και πρώτη φορά ακούει τέτοια λογάκια. Η όλη παρουσίαση του θέματος είναι αποσπασματική και η αντίδραση του κ. Χρυσοχοΐδη, εκτιμώ, υπερβολική. Με ενοχλεί ότι ένα ολόκληρο σύστημα δυσφημεί ανθρώπους που είναι έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους για ένα ιδανικό (υψηλό ή ανόητο, δικός τους λογαριασμός), για τη δική μας πάντως ασφάλεια. Με ενοχλεί που η ηθικολογία εκπορεύεται από τους ίδιους κύκλους που κατ’ επάγγελμα τσουβαλιάζουν καθετί έχει να κάνει με αυτό που λέμε πατρίδα Ελλάδα.
Για να κερδίσεις τη μάχη, χρειάζεται πόρωση. Για να δυσφημήσεις τον αγώνα, αρκεί αγυρτεία.
Τι θα ήταν σήμερα επανάσταση;
Στην εποχή που η Φιλική Εταιρεία θα μπορούσε θα έστηνε στο πι και φι ένα γκρουπ υποστήριξης στο facebook ξεσηλώνοντας χιλιάδες μέλη απ’ όλον τον κόσμο, στην εποχή που η Αγία Λαύρα δεν θα χρειαζόταν γιατί το λάβαρο του αγώνα θα υψωνόταν με ένα sms τι συνιστά επανάσταση σήμερα;
Δύσκολο ερώτημα που πολλές φορές απασχολεί τη γενιά μετά την μεταπολίτευση, τη γενιά που «τα βρήκε όλα έτοιμα» με τις ανθρώπινες σχέσεις όμως δύσκολες, τη γενιά που δεν είχε φτώχεια αλλά είχε ανεργία, τη γενιά που είχε σπουδές αλλά δεν είχε ελπίδα, τη γενιά που παρασύρθηκε από το τεχνολογικό τσουνάμι και τη μεγάλη αλλαγή στην ελληνική κοινωνική πραγματικότητα.
«Επανάσταση είναι η ευθυγράμμιση με την τάξη του κόσμου» έλεγαν οι Κινέζοι, της τάξης της φυσικής, της ανθρώπινης, της κοινωνικής, της πολιτικής. Και η τάξη στον τόπο μας έχει από καιρό διασαλευτεί σε κάθε επίπεδο. Σχεδόν τίποτε από ό,τι δημόσιο συμβαίνει δεν έχει ειρμό, η συνέπεια λόγου θεωρείται ντεμοντέ, τα λαμόγια κλέβουν και οι πολίτες πληρώνουν, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με τρομερό πισωγύρισμα, σήμερα αύριο κρίνεται η θέση μας στην Ευρώπη, ο λαός ασφυκτιά και οι πολιτικοί… κλωσούν τα κεκτημένα τους.
Το μεγάλο στοίχημα για τον πολιτικό κόσμο συλλήβδην, ιδιαίτερα σήμερα που η Ελλάδα δίνει μάχη για να απαλλαγεί από το ζυγό κερδοσκόπων και μεγάλων δυνάμεων: να κερδίσει τη χαμένη αξιοπιστία του, να επαναφέρει την τάξη των πραγμάτων στη χώρα, να γεννήσει ελπίδα και προοπτική στον απλό πολίτη. Σε όλους εμάς δηλαδή.
Στο κάτω κάτω δεν αγωνίστηκαν οι Κολοκοτρώνηδες και οι Καραϊσκάκηδες το 1821 για να μπορούμε εμείς να λέμε χαλαρά και εν μία νυκτί ότι «χάσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας» και να «καθαρίζουμε». Εκτός κι αν προϊδεάζουμε για τα μελλούμενα, για παραχωρήσεις και ξεπουλήματα…
Σε ποιο σοβαρό κράτος;
Σε ποιο σοβαρό κράτος οι πολίτες θα εμπιστευόταν τη λύση του τεράστιου δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας τους στα χέρια εκείνων που το δημιούργησαν;
Σε ποιο σοβαρό κράτος οι πολιτικοί θα έπειθαν τους πολίτες κι εκείνοι θα πανηγύριζαν γιατί η χώρα τους θα δανείζεται πια με μικρότερο επιτόκιο;
Σε ποιο σοβαρό κράτος η ιθαγένεια θα γινόταν αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης;
Σε ποιο σοβαρό κράτος το Δημόσιο θα είχε το δικαίωμα να δημιουργεί γενιές συμβασιούχων τους οποίους θα έριχνε στον καιάδα με την αλλαγή της κυβέρνησης;
Σε ποιο σοβαρό κράτος η κυβέρνηση θα ζητούσε αιματηρές οικονομικές θυσίες από τους πολίτες χωρίς να προτείνει ένα συγκεκριμένο σχέδιο εξόδου και διεξόδου;
Σε ποιο σοβαρό κράτος το τεκμήριο στη φορολογία θα θεωρείτο εκσυγχρονισμός;
Σε ποιο σοβαρό κράτος ο βουλευτής θα είχε ασυλία για αδικήματα που δεν αφορούν ελευθερία ενάσκησης των καθηκόντων τους;
Σε ποιο σοβαρό κράτος το Δημόσιο «διαμαρτύρεται» ότι διαθέτει υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους και ταυτόχρονα τεράστια κενά στις δημόσιες υπηρεσίες;
Σε ποιο σοβαρό κράτος θα πέθαινε ένα μωρό ενός έτους εξαιτίας της ανεπάρκειας του ΕΣΥ και η υπουργός Υγείας θα διέτασσε απλώς ΕΔΕ αντί να παραιτηθεί έστω από ανθρώπινη στεναχώρια;
Σε ποιο σοβαρό κράτος οι λαμαρίνες θα ήταν πιο ισχυρές από τους πολίτες, τους βουλευτές, τους δημάρχους, τους νομάρχες; Και τα λοιπά, και τα λοιπά…
Ο Γεώργιος Σουρής τα είπε όλα, διαχρονικά, εδώ και εκατό χρόνια, σε πέντε σειρές (αν τον έβαζα πρώτο δεν θα είχε νόημα να γράψω ούτε λέξη…): «Ποιός είδε... Ποιός είδε κράτος λιγοστό σε όλη τη γη μοναδικό, εκατό να εξοδεύει και πενήντα να μαζεύει; Να τρέφει όλους τους αργούς, νάχει επτά Πρωθυπουργούς, ταμείο δίχως χρήματα και δόξης τόσα μνήματα; Νάχει κλητήρες για φρουρά και να σε κλέβουν φανερά, κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε τον κλέφτη να γυρεύουνε;»
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 24/3/2010.
Κρίση απογοήτευσης
Ο Γιώργος Παπανδρέου προσπαθεί, έστω άγαρμπα, να προχωρήσει κάποιες δομικές αλλαγές (βλέπε διοικητική μεταρρύθμιση, καθεστώς συμβασιούχων κλπ) έχοντας παράλληλα να διαχειριστεί τη μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική κρίση. Ο Αντώνης Σαμαράς φαίνεται κι αυτός ότι προσπαθεί να τα αλλάξει όλα στη Νέα Δημοκρατία, από την οργανωτική δομή μέχρι τον πολιτικό λόγο και την αντιπολιτευτική λογική και, νομίζω, ότι σε γενικές γραμμές τα πάει καλά.
Οι πολιτικοί αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων βρίσκονται μπροστά στη μεγαλύτερη μεταπολιτευτική πρόκληση για το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Η συντριπτική ήττα της ΝΔ στις εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου δεν σήμανε συντριπτική νίκη του ΠΑΣΟΚ, που κέρδισε ελάχιστο αριθμό ψήφων. Οι πολίτες πλέον είναι και απογοητευμένοι και υποψιασμένοι. Έρευνα της Metron Analysis δείχνει ότι τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έχουν επιρροή στο 58,2% των ψηφοφόρων, ποσοστό κατά δέκα μονάδες χαμηλότερο από αυτό που συγκέντρωσαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στις τελευταίες εκλογές. Σε σχέση δε με τα δημοσιονομικά της χώρας, το 88% (!!!) δηλώνει απογοητευμένο (!) με μόνον 2-3 στους 10 να αισιοδοξούν για το μέλλον… Επτά στους δέκα θεωρούν ότι τα μέτρα της κυβέρνησης για την οικονομία κινούνται σε λάθος κατεύθυνση, ενώ –κι εδώ είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο- μόλις ένας στους τρεις Έλληνες είναι διατεθειμένος να κάνει θυσίες (προφανώς είναι εκείνο που είπε στον πρωθυπουργό ότι είναι πρόθυμος να θυσιάσει το μισθό του για την πατρίδα).
Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσουν από δω και πέρα οι άλλοι δύο. Θα σηκωθούν από τον καναπέ κι αν ναι, ως που θα προχωρήσουν; Και το μεγάλο στοίχημα -θέλει αρετή, τόλμη, διευθύνσεις και ονόματα- για τους δύο πολιτικούς αρχηγούς είναι κοινό, έστω κι αν το παλεύουν από διαφορετικά πόστα. Όχι απλώς να σώσουν την τιμή του πολιτικού συστήματος, αλλά κάτι πολύ περισσότερο: πως θα πετύχουν ώστε τα κόμματά τους να μετεξελιχθούν «αναίμακτα», να επανιδρυθούν, να συναντήσουν το νέο ρόλο τους, όπως τον προσδιορίζει η ιστορική-πολιτική συγκυρία και η κοινωνία.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 20/3/2010.
Ποιον έχουν βύσμα οι λαμαρίνες;
Δηλαδή τι έχουν αυτές οι λαμαρίνες και δεν μπορεί να τις κατεβάσει κανείς; Τόσο βαριές είναι; Ή έχουν μπάρμπα στην Κορώνη; Είναι δυνατόν για κάτι που στην Αθήνα και σε κάθε νορμάλ πόλη θα χρειαζόταν μια μέρα για να γίνει, εδώ στη Σαλονίκη να χρειάζονται διαμαρτυρίες των κατοίκων και κόντρα διαμαρτυρίες, παραστάσεις στο επιμελητήριο και μηνύσεις στην εισαγγελία, επιστολές του νομάρχη, κανάλια, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και παρόλο που έχουν περάσει τρεις μήνες και αρκετά δημοσιεύματα να μην ξέρει κανείς εάν θα κατεβούν οι λαμαρίνες για να μπουν πλέγματα; Είναι δυνατόν οι πολίτες και ψηφοφόροι να κραυγάζουν αγωνιωδώς εδώ και τρεις μήνες –και παλαιότερα οι της Εγνατίας- και κανείς να μην τους ακούει; Δε θα σας πω πόσοι βουλευτές Θεσσαλονίκης ήταν παρόντες στη χθεσινή διαμαρτυρία. Δεν θα σας πω γιατί ντρέπομαι.
Θα σας πω μόνο ότι είδα αρκετά μαγαζιά να έχουν βάλει λουκέτο, είδα τους καταστηματάρχες να δακρύζουν, είδα τους κατοίκους να καταγγέλλουν διαρκή εγκληματικότητα.
Παρ’ ολ’ αυτά, το Μετρό Θεσσαλονίκης δεν κάνει τίποτε. Πριν λίγες μέρες φιλοξενήσαμε την άποψη του διευθυντή του, ο οποίος λίγο πολύ μας είπε ότι γι’ αυτά τα θέματα (τις λαμαρίνες δηλαδή) αποφασίζει το διοικητικό συμβούλιο που βρίσκεται στην Αθήνα και το οποίο αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει! Μα είναι δυνατόν; Θέατρο του παραλόγου. Και κανείς δεν εξεγείρεται; Κανείς τοπικός άρχων δεν νοιώθει ότι απαξιώνεται; Κανείς υπουργός; Κανείς βουλευτής; Τόσο ισχυρές είναι αυτές οι λαμαρίνες; Επιτέλους, ποιον έχουν βύσμα;
Σε ποιο όραμα να πιστέψουμε και ποιος να μας πείσει ότι η ζωή στη Θεσσαλονίκη μπορεί να γίνει καλύτερη όταν το πιο απλό πράγμα φαντάζει ανίκητο; Μετά θα ψάχνονται ορισμένοι να βρουν γιατί απέχουν οι πολίτες από τις εκλογές…
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 17/3/2010.
Πορεία συνείδησης
Ζόρικη μέρα σήμερα. Απεργούν οι πάντες. «Εσύ θα πας στην πορεία;» ρώτησα έναν φίλο, τον Ζ.Κ., 40άρη πια, απόφοιτο της Νομικής, έμπορο παπουτσιών εδώ και χρόνια με μαγαζί σε δήμο του πολεοδομικού. Θυμηθήκαμε ότι ο Ζ.Κ. ποτέ δεν ήταν φαν των διαδηλώσεων, γιατί ποτέ δεν του άρεζε το καπέλωμα. Και εδώ που τα λέμε δεν έχει άδικο. Ελάχιστες είναι καθαρές, στις περισσότερες και πάντως σ’ αυτές τις «εργατικές», εάν πας τεκμαίρεσαι κόκκινος. Δίκιο έχουμε, βέβαια, οι εργαζόμενοι αλλά που να το βρούμε; Η καταπάτηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων στον εργασιακό χώρο είναι τόσες πολλές, οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, η Επιθεώρηση Εργασίας είναι μπλοκαρισμένη από το ίδιο το κράτος και οι παρεμβάσεις της καθυστερούν τόσο που καθίστανται άνευ ουσίας και αποτελέσματος. Από την άλλη ο συνδικαλισμός ακολούθησε και αυτός τη γενική πτώση με αποτέλεσμα να έχει ενσωματώσει όλες τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος, με το οποίο βρίσκεται σε άμεση εξάρτηση. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να δώσει λύσεις, απλά ακολουθεί τα προβλήματα (είδατε ποτέ να αποτρέπεται κάποιο κλείσιμο επιχείρησης;) όντας σε αδυναμία να προτείνει κάτι σωτήριο.
«Εντάξει, όλα αυτά που λέμε είναι σοβαροί προβληματισμοί, αλλά νομίζω ότι σ’ αυτή τη συγκυρία υποχωρούν μπροστά στην πραγματικότητα» του είπα. «Μια πραγματικότητα που είναι πρωτόγνωρη. Ένα παραπάνω εδώ στη Θεσσαλονίκη. Και δεν ξέρω αν θα αλλάξει κάτι. Αν μία διαδήλωση μπορεί να αλλάξει κάτι. Όμως θέλω πια να διαμαρτυρηθώ. Οι πρώτοι κερδοσκόποι ήταν οι πολιτικοί σε βάρος των ονείρων μας. Αυτοί χρέωσαν με υπερβολικό επιτόκιο τα όνειρά μας. Γι’ αλλού ξεκινήσαμε κι αλλού μας πάνε. Θέλω να τα πω. Θέλω να φωνάξω. Γιατί θα σκάσω… Είναι πορεία συνείδησης. Γι’ αυτό θα πάω».
Η πολύχρωμη ταμπέλα που μιλάει
Το θέμα των πολύχρωμων πινακίδων στην οδό Αριστοτέλους, δεν είναι πρόβλημα μόνο της συγκεκριμένης περιοχής. Απλά είναι ίσως πιο έντονο λόγω της αρχιτεκτονικής που αποτελεί ιστορική κληρονομιά και ταυτότητα για τη Θεσσαλονίκη. Οι πολύχρωμες πινακίδες που αναρτούν οι επαγγελματίες στις προσόψεις των κτιρίων για να δείξουν «εδώ είμαστε!», χαλάνε ακόμη και το πιο άσχημο κτίριο.
Η πολύχρωμη ταμπέλα δείχνει πολλά. Πολλά για πολλούς. Σηματοδοτεί την παντελή έλλειψη προσωπικής αισθητικής και στοιχειώδους γούστου όποιου αναρτά τέτοιες ταμπέλες και μάλιστα σε κτίρια διατηρητέα, σε μια επιλογή που υποτίθεται ότι τον εκφράζει απόλυτα.
Θυμίζει το πολιτικό κόστος που όλοι νομίζουν ότι θα το πάρουν εάν κάνουν το λογικό και το αυτονόητο και θεωρούν ότι δεν το παίρνουν όταν λαϊκίζουν παράλογα.
Δείχνει την παντελή έλλειψη στοιχειώδους αισθητικής των αρμοδίων, οι οποίοι θα έπρεπε να επαναστατούν στη θέα τους, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος.
Αποκαλύπτει τον… διαμελισμό αρμοδιοτήτων σε ένα –λογικά- απλό θέμα, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει… αποτέλεσμα (σήκω Καλλικράτη για να δεις).
Αναδεικνύει την έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής για το αστικό περιβάλλον, είτε σε επίπεδο αυτοδιοίκησης είτε σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας.
Ξεγυμνώνει κάθε «οραματική» εξαγγελία απ’ όποια πλευρά κι αν προέρχεται. Όταν είμαστε αδύναμοι να προστατεύσουμε τα στοιχειώδη, τότε το μόνο όραμα που δίνουμε στις νεότερες γενιές είναι «κάνε ό,τι γουστάρεις (κι ας μην ξέρεις τι θέλεις), δείξε ότι είσαι ο ισχυρός (κι ας μην είσαι), νόμος είναι το δίκιο το δικό σου».
Σ’ αυτήν την πόλη που μοναχά της πρέπει το καράβι (για να έρθεις ή για να φύγεις;) κάποτε θα ανακαλύψουμε την Αμερική. Αυτό δεν είναι κακό. Το κακό είναι ότι θα πανηγυρίζουμε κιόλας… Καλό μήνα!
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 3/3/2010.
Τρίτη 23 Μαρτίου 2010
Στην «εκτός Αθηνών» Ελλάδα / από την Καθημερινή
Πριν από τέσσερα χρόνια, περίπου, η άγρια δολοφονία πέντε κυνηγών σε ένα χωράφι στα Καλύβια Αιτωλοακαρνανίας, ανανέωσε το σοκ και το δέος που κατακλύζει την ελληνική κοινωνία κάθε φορά που εκδηλώνεται η παθογένεια της ελληνικής επαρχίας. Γράφτηκαν και τότε πολλά για το «φρικτό έγκλημα», οι απευθείας συνδέσεις και ανταποκρίσεις, οι εικασίες, οι ερμηνείες, γέμισαν ώρες τηλεοπτικού προγράμματος αλλά και σελίδες εφημερίδων.
Αργότερα, ήρθε η καταδίκη των δολοφόνων στους οποίους επιβλήθηκε η ανώτατη ποινή, πέντε φορές ισόβια. Κι ενώ οι πράξεις είχαν συμπληρωθεί και η τραγωδία έμοιαζε ολοκληρωμένη (είχε επέλθει και η τιμωρία) προχθές μια διπλή αυτοκτονία επιβεβαίωσε ότι τραύματα όπως αυτό δεν κλείνουν ποτέ. Τοκίζονται στους ανθρώπους και στις κοινωνίες και, αργά η γρήγορα, «επιστρέφουν». Η μητέρα και η αδελφή του 17χρονου Αλέξη Νικολόπουλου (ενός εκ των πέντε θυμάτων) έδωσαν τέλος στη ζωή τους, χρησιμοποιώντας εντομοκτόνο. Πρώτη, έφυγε η μάνα. Η 16χρονη κόρη την ακολούθησε. Νεκρές τις βρήκε το τρίτο παιδί, ο γιος, επιστρέφοντας από την Αθήνα όπου είχε πάει για να παρακολουθήσει το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ.
Σε ιδιόχειρο σημείωμα εξηγούσαν απλώς ότι δεν μπορούσαν να ζήσουν άλλο. Δεν μπόρεσαν ποτέ να αποδεχθούν την απώλεια. Και πώς άλλωστε; Από ποιους υποστηρικτικούς μηχανισμούς, εκτός από την προσωπική απαντοχή και το κουράγιο, θα μπορούσαν να αντλήσουν βοήθεια; Και δεν εννοούμε μόνο εξειδικευμένους οργανισμούς και προσωπικό. Η μητέρα είχε δηλώσει πριν από αρκετό καιρό ότι «ήθελε να βρεθεί κοντά στο γιο της αλλά σκεφτόταν και τα άλλα δυο παιδιά της».
Δεν αρκούν οι φίλοι και η συνδρομή του περιβάλλοντος. Τα ερείσματα για να εδραιωθούν χρειάζονται χρόνο που ξεκινάει πολύ πριν εκδηλωθεί το όποιο τραγικό γεγονός. Οι ισορροπίες δεν ανακύπτουν αιφνιδίως, οι όποιες θεραπείες αποδεικνύονται συχνά ατελείς. Και οι σχέσεις μέσα στις οικογένειες και ανάμεσα στους ανθρώπους είναι αμείλικτες, απρόβλεπτες, ανεξέλεγκτες.
Το μόνο που ελέγχεται, οργανώνεται και υπακούει σε κανόνες εκπαίδευσης και κοινωνικών αρχών είναι η πόλη και οι πολίτες. Η εγκατάλειψη της ελληνικής επαρχίας στη μοίρα των παθών και των επιδοτήσεων, δεν εγγράφεται μόνο στο χάος που δημιουργείται κάθε φορά που οι αγρότες αποφασίζουν να κόψουν την Ελλάδα στη μέση για να... διαμαρτυρηθούν. Η αδιαφορία της πολιτικής εξουσίας και η ανηλεής ψηφοθηρία (με όλα τα παρεπόμενα) ευθύνεται για ποικίλες τερατογενέσεις. Τα παραδείγματα είναι ανεξάντλητα και όσο ξηραίνονται οι τόποι άλλο τόσο μαραζώνουν και οι άνθρωποι.
Η ζωή στην ελληνική επαρχία είναι ασφυκτική, κυρίως για τη γυναίκα. Τα στερεότυπα με τις Ουκρανές και τις Ρωσίδες βοηθούν να δούμε αλλά και να παρακάμψουμε αλήθειες και ψέματα. Η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός ήρθαν από την πίσω πόρτα, δημιουργώντας ψευδαισθήσεις και όχι δομές.
Ούτε η κατανάλωση ούτε η εκτόνωση δηλώνουν πρόοδο. Οι κοινωνίες προχωρούν όταν ψυχικά οι άνθρωποι μπορούν να διαφοροποιηθούν, να σκεφτούν, να συγκρίνουν, να επιλέξουν. Οταν αναπτύσσονται οι μηχανισμοί εκείνοι που εμποδίζουν τα εγκλήματα για χωράφια και καταπατημένη χλωρίδα. Οταν η λύση στις διαφορές παύει να είναι η επαναληπτική καραμπίνα, όταν οι νόμοι εφαρμόζονται για να προλάβουν το μακελειό, να εμποδίσουν την παρέκκλιση.
Ο,τι συνέβη προχθές στο χωριό του Αγρινίου, είναι συνέπεια εκείνου που προηγήθηκε στα χωράφια πριν από τέσσερα χρόνια και αυτό το συμβάν δεν αρχειοθετήθηκε ποτέ. Πυορροεί διαρκώς και εμφανώς. Οι ζωές δεν ισοπεδώνονται μόνο από την οικονομική κρίση. Η κακοδιαχείριση και η αδιαφορία των ηγεσιών μετατρέπεται, σε βάθος χρόνου, σε απελπισία των πολιτών.
Στην υποβαθμισμένη «εκτός Αθηνών» Ελλάδα ακυρώνονται οι έξοδοι κινδύνου. Γιατί και να υπάρχουν, ποιος μπορεί να τις ακολουθήσει;
Σάββατο 13 Μαρτίου 2010
Να ήταν οι αριστεροί σαν το Μ. Γλέζο...
Συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη
Την ώρα που έμπαινα στο σπίτι, ηΤζώρτζια, η γυναίκα του, του έβαζεκολλύριο στα μάτια. Δεν ήταν βέβαιαστο κρεβάτι αλλά καθόταν με το σακάκιτου στο μεγάλο τραπέζι με το κόκκινοτραπεζομάντιλο που χρησιμοποιεί ωςγραφείο. Πίσω του, δίπλα του, παντούστοίβες από βιβλία. Για την Αντίσταση,τη Σοβιετική Ένωση, τη γλώσσα, τη Νάξο, τη δόξα των αρχαίων. Ο Μανώλης Γλέζος δεν είναι ένας. Κάποιες στιγμές νομίζεις ότι ακούς έναν καθαρόαιμο κομμουνιστή και κάποιες άλλες έναν αποστασιοποιημένο από τα εφήμερα Νέστορα. Αυτή είναι ίσως και η ομορφιά του 88χρονου συνομιλητή μου(«βαδίζω στα 89» με διορθώνει). Και την ημέρα που δέχθηκε το δακρυγόνο στοπρόσωπο, αντί να θυμώσει, αναρωτιόταν «ποιο ήταν το παιδί που μου το έριξε». Αυτή ήταν η απορία που εξέφρασε και στον Σπύρο Βούγια όταν του τηλεφώνησε. Με τον Βούγια έχει θάρρος. Τον στήριξε όταν κατέβηκε υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και έχουν πάντα να θυμούνται ότι ο Αλέξανδρος Βούγιας- ο πατέρας του υφυπουργού- ήταν μαζί του στη Μακρόνησο στον δεύτερο εμφύλιο το 1948.
«Θέλω να δω το παιδί» είπε στον υφυπουργό και πράγματι το πρωί της Τετάρτης ο Μανώλης Γλέζος δέχθηκε στο σπίτι του, στο Νέο Ψυχικό, τον ΜΑΤατζή που τον ψέκασε στο πρόσωπο. Παρόντες, η γυναίκα του βέβαια, αλλά και ο επικεφαλής των ΜΑΤ, ταξίαρχος Σπύρος Παπασπύρου. Καφές, γλυκό, αμηχανία και «άπειρες συγγνώμες» από την πλευρά του νεαρού αστυνομικού. Εδώ σας επισκέφθηκε ο αστυνομικός;
Ναι. Εγώ ήθελα να τον ρωτήσω γιατί το έκανε, εκείνος ήρθε για να μου ζητήσει συγγνώμη. Πώς σας δικαιολογήθηκε;
Μου είπε ότι ενώ έχουν εντολή να στοχεύουν προς τα κάτω, ο διπλανός του χτύπησε κατά λάθος με την ασπίδα του τη φυσούνα και έτσι έριξε το αέριο στο πρόσωπό μου. Οι φίλοι μου λένε το αντίθετο, ότι σκόπευε ακριβώς στο πρόσωπό μου. Εγώ όμως θέλω να πιστέψω το παιδί. Εσείς έχετε καλή ή κακή γνώμη για την Αστυνομία;
Ας μου επιτραπεί να εκφράσω τη δική μου φιλοσοφία. Υπάρχει ένας ορμαθός λέξεων με μορφολογική αλληλουχία. Πόλις, πολίτης, πολιτική, πολιτισμός. Όταν μία πόλις συγκροτείται από πολίτες που ασκούν οι ίδιοι πολιτικοί, το αποτέλεσμα είναι ο πολιτισμός. Τα πήρε αυτά η Δύση και είπε να προσφέρει κάτι και αυτή σε αυτόν τον ορμαθό των λέξεων. Και πρόσθεσε την police. Δηλαδή το όργανο καταστολής των διαδηλώσεων των πολιτών. Τίποτα άλλο δεν μας προσέφεραν οι δυτικοί. Μόνο police. Τους κεράσατε γλυκό λοιπόν;
Ναι, γιατί να μην τους κεράσω; Και εγώ και η γυναίκα μου τους κεράσαμε την αγάπη μας. Υπάρχουν όρια για έναν που διαδηλώνει;
Όχι. Μπορείς να διαδηλώνεις με κάθε τρόπο εκτός από τη βία. Όχι σπασίματα δηλαδή.
Όχι, σε καμία περίπτωση. Το θεωρώ αστείο. Καταλήψεις;
Καταλήψεις μπορεί να γίνουν. Αν και είμαι εναντίον των παγιωμένων μορφών αγώνων και πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει ευλυγισία από την πλευρά των αγωνιστών ώστε να βρίσκουν κάθε φορά την πιο σωστή μορφή αγώνα. Τα ΜΑΤ φοράνε κράνη,εμείς κουκούλες, λένε κάποιοι.
Οι κουκουλοφόροι δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά. Δεν αποκλείω βέβαια να παρασυρθεί κάποιο παιδί και να φορέσει μια κουκούλα, αλλά η οργάνωση δεν είναι από εμάς. Εμείς δείχνουμε το πρόσωπό μας. Όπως στην Κατοχή, έτσι και τώρα. Είμαστε συνέχεια εκείνων των αγωνιστών. Δεν μπορεί να είμαστε κουκουλοφόροι. Κάποιοι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή έχουν καταλάβει το Γενικό Λογιστήριο και ταυτόχρονα έκλεισαν για μία εβδομάδα την Πανεπιστημίου. Εσείς συμφωνείτε;
Θα σου αντιστρέψω το ερώτημα. Το κράτος δικαιούται να καταστρέψει τις οικογένειές τους και δεν δικαιούται ο άλλος να σταματήσει την κυκλοφορία στην Πανεπιστημίου; Δεν μπορείς από την Πανεπιστημίου, πήγαινε από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, δεν χάλασε ο κόσμος δηλαδή. Την ημέρα που σας ψέκασαν στο πρόσωπο είχαμε και την επίθεση στον Παναγόπουλο,τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ.
Με ρωτάς αν το καταδίκασα ή όχι; Είναι ολοφάνερο ότι δεν έχουμε σχέση με αυτά τα γεγονότα. Άκουγα όμως τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να κατηγορεί για την επίθεση στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ μία από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος ο Παναγόπουλος το είπε.
Άσε τι λέει ο Παναγόπουλος. Εγώ λέω τι λέει η κυβέρνηση. Λέει «έχουμε στοιχεία». Η ίδια η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδος λέει ότι η επίθεση δεν έγινε από τις γραμμές μας. Αφού έχουν στοιχεία γιατί δεν τα λένε; Γιατί συκοφαντούν; Γι΄ αυτό λέω ότι η κυβέρνηση πρέπει να φύγει, γιατί είναι επικίνδυνη για τον τόπο. Στην πολιτική όμως δεν υπάρχει αυτό που θέλουμε, υπάρχει αυτό που έχουμε. Εάνφύγει αυτή η κυβέρνηση ποιος να ΄ρθει; Μια μεγάλη Αριστερά;
Όχι δεν με ενδιαφέρει η μεγάλη Αριστερά. Με ενδιαφέρει να αποφασίζει ο ίδιος ο πολίτης. Η άμεση δημοκρατία την οποία εφάρμοσα στο χωριό μου. Μπορεί η χώρα να κυβερνηθεί με άμεση δημοκρατία όπως η Απείρανθος;
Πώς κυβερνιόταν η Ελλάδα την περίοδο που δημιούργησε τον αρχαίο πολιτισμό; Ποιος ήταν πρωθυπουργός στην Επανάσταση του ΄21; Πρόσεξε, για αιώνες οι ακυβέρνητες πολιτείες, δηλαδή των Ελλήνων οι κοινότητες, πλάθανε την εθνική συνείδηση, γιατί όχι και τώρα. Μα πώς θα κυβερνηθεί η χώρα; Ποιος θα αποφασίζει για τους μισθούς;
Έχεις υπόψη σου για τους μανδαρίνους των υπουργείων; Ακυβέρνητο κράτος δεν πρόκειται να υπάρξει όσο υπάρχουν οι μανδαρίνοι. Αλλά πέρα από αυτό, εγώ λέω να φτιαχτεί μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας και να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Όλων των κομμάτων;
Όλων. Μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας. Ποια είναι η ερώτηση που σας κάνουν συχνότερα όταν σας γνωρίζουν;
Στα σχολεία κυρίως τα παιδιά με ρωτάνε «ποια σημαία θα κατεβάζατε σήμερα;». Και απαντώ, γιατί πρέπει εγώ ντε και καλά να κατεβάσω σημαία και όχι εσείς; Εγώ, με ξέρεις και από άλλες φορές, πιστεύω μόνο στη δύναμη του ανθρώπου. Και όχι στις πρωτοπορίες;
Το πας τώρα στην Αριστερά. Θα σου πω. Στη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχαν προβλήματα μόρφωσης, δεν υπήρχαν προβλήματα υγείας, δεν υπήρχαν προβλήματα δουλειάς, όμως υπήρχε ένα αξεπέραστο πρόβλημα. Ο Μεγάλος Λένιν είχε υποσχεθεί «όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» και τελικά την έδωσε στο κόμμα. Εμένα πάντοτε, ακόμη και όταν ήμουν στο ΚΚΕ, δεν μου άρεσε η λέξη καθοδηγητής, διότι είναι σαν να λέμε «οι κάτω και οι πάνω». Τα ιερά τέρατα. Για ποιον λόγο; Είναι μια διαστροφή. Τι απαντάτε σε αυτούς που είπαν ότι «ο Γλέζος είναι πολύ μεγάλος για διαδηλώσεις»;
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια καταπληκτική λέξη, ο άπολις. Ο πολίτης που δεν συμμετείχε στα κοινά. Και ο Σόλωνας πρώτος προσδιόρισε ότι ο άπολις πρέπει να εξορίζεται. Μαθαίνω ότι με αφορμή το περιστατικό που συνέβη σας κάλεσαν στην Αστυνομία να τους μιλήσετε.
Ναι. Στις 24 Μαρτίου. Ο Βούγιας το πέτυχε. Θα πάω να μιλήσω για την Εθνική Αντίσταση και τον ρόλο της Αστυνομίας στην κατοχή. Πώς θέλετε να σας προσφωνούν;
Αυτό που λένε στο χωριό μου, «ο άνθρωπός μας». Μερικοί με θέλουν κομματικό σύμβολο, άλλοι εθνικό σύμβολο, για τον λαό είμαι ο άνθρωπός τους. Τι θέλετε, δηλαδή, να γραφτεί κάποια στιγμή κάτω από το όνομά σας;
Τίποτα δεν θέλω. Έχω αφήσει παραγγελιά, δεν θέλω μνημεία. Δηλαδή, περιμένεις να δεις έναν ανδριάντα για να θυμηθείς τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τους προσωκρατικούς φιλοσόφους; Περιμένεις να δεις κανένα άγαλμά τους; Έχεις τα έργα τους.
Θα μπορούσε να ήταν παππούς μου»O Δημήτρης, ο άνδρας των ΜΑΤ που έριξε δακρυγόνο στον Μανώλη Γλέζο, δεν περίμενε ποτέ ότι θα γίνει πρωτοσέλιδο. Η συνάντηση στο Νέο Ψυχικό ζήτησε να γίνει «χωρίς δημοσιογράφους και χωρίς κάμερες». Αμέσως συμφώνησε και ο Γλέζος, ο οποίος δεν ήθελε να κάνει σίριαλ την περιπέτειά του. Στη συζήτησή μας λοιπόν ο νεαρός αστυνομικός ήταν διστακτικός. «22 χρόνων παιδί είναι» μου δικαιολογήθηκε ο διοικητής του, ο ταξίαρχος Σπύρος Παπασπύρου. «Γι΄ αυτό πήγαμε μαζί στο σπίτι του Μανώλη Γλέζου». «Πώς σας φάνηκε λοιπόν ο κ. Γλέζος;» βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα τον ανώτατο αξιωματικό της ΕΛΑΣ. «Ο άνθρωπος είναι αντάξιος της φήμης του» μου απάντησε. Σε αντίθεση με τον κ. Παπασπύρου που είναι «ποταμός», ο Δημήτρης απαντάει σχεδόν μονολεκτικά στις πρώτες μου ερωτήσεις. Περνάμε πολλή ώρα μέχρι να αισθανθεί άνετα και να αρχίσει να μιλάει. «Δεν θέλω δημοσιότητα» μου επαναλαμβάνει συχνά. Άλλωστε τα 18 από τα 22 χρόνια του τα έχει περάσει σε ένα χωριό έξω από την Καβάλα. Πώς πήγε η συνάντηση με τον κ. Γλέζο;
Μας δέχτηκε με χαρά. Εντάξει, είναι πολύ καλός άνθρωπος. Του εξήγησα τι ακριβώς είχε συμβεί, του ζήτησα ταπεινά συγγνώμη και νομίζω ότι το θέμα έληξε. Έτσι μου είπε τουλάχιστον. Τι ακριβώς είχε συμβεί λοιπόν;
Κατ΄ αρχήν δεν υπήρχε πρόθεση. Ναι, αλλά γιατί έριξες δακρυγόνο στα πρόσωπα των διαδηλωτών;
Λίγο πριν γίνει το περιστατικό είχε γίνει σύλληψη ενός ατόμου το οποίο μας επιτίθετο με ένα καδρόνι. Και ενώ ήταν ακινητοποιημένο, μια ομάδα άλλων διαδηλωτών άρχισε να φωνάζει. Διαμαρτυρήθηκαν γιατί όπως είπαν τον είχατε με τις χειροπέδες στο έδαφος.
Μας το είπε και ο κ. Γλέζος. Όμως η σύλληψη έγινε κάτω, η ακινητοποίηση. Του φορέσαμε τις χειροπέδες και στη συνέχεια τον σηκώσαμε. Δεν του βάλαμε πρώτα τις χειροπέδες και μετά τον ρίξαμε κάτω. Δεν μου εξηγείς όμως γιατί εσύ έριξες το δακρυγόνο;
Μόλις έγινε η σύλληψη, άλλα άτομα αποπειράθηκαν να απελευθερώσουν τον συλληφθέντα. Ενστικτωδώς λοιπόν έσπευσα να υπερασπιστώ τους συναδέλφους μου. Λειτούργησε περισσότερο το υποσυνείδητο παρά η λογική. Αυτός με το καδρόνι είχε χτυπήσει αστυνομικό;
Ναι. Φορούσε κουκούλα;
Όχι. Τελικά τον αφήσατε ελεύθερο;
Νομίζω ότι παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη και σχηματίστηκε δικογραφία εις βάρος του. Πόσο καιρό είσαι στα ΜΑΤ;
- Δύο χρόνια. Στο δεύτερο δηλαδή. Αυτό ήθελες από μικρός;
- Ναι, Αστυνομία είχα δηλώσει. Εσύ τον Γλέζο δεν τον ήξερες;
Δεν τον γνώριζα, όχι. Του ζήτησα ταπεινά συγγνώμη γι΄ αυτό που έγινε και τη δέχτηκε. Θα μπορούσε να ήταν παππούς μου ο άνθρωπος. Ούτε σαν όνομα;
Σαν όνομα τον ήξερα, αλλά δεν γνώριζα πώς είναι. Του εξήγησα όμως ότι στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Οποιοσδήποτε ηλικιωμένος και να ήταν στη θέση του θα ήμουν πολύ στενοχωρημένος. Δεν είχες δει ότι μπροστά από τους συναδέλφους σου ήταν ένας ηλικιωμένοςάνθρωπος;
Όχι, αυτό σας λέω. Εγώ ήρθα από πίσω και δεν πρόλαβα να δω ποιοι ήταν αυτοί που έσπρωχναν τους συναδέλφους. Πήγα για να προστατέψω τους συναδέλφους μου, καθαρά και μόνο. Είχε συμβεί και η επίθεση με τα καδρόνια και υπήρχε ένταση. Πότε έμαθες ότι αυτός που έφαγε το δακρυγόνο ήταν ο Γλέζος;
Άκουσα τον κόσμο να το φωνάζει. Κάποιοι λένε ότι αυτά που ρίχνετε είναι απαγορευμένα.
Δεν ξέρω. Αν δεν ήταν τα δακρυγόνα όμως, θα χυνόταν πολύ αίμα. Θα είχαμε συνέχεια μάχες σώμα με σώμα. Εδώ τώρα και έχουμε κάθε φορά 20 συναδέλφους τραυματίες, σκεφθείτε να μην υπήρχαν και τα δακρυγόνα. Πότε ήρθες για πρώτη φορά στην Αθήνα;
Όταν έγινα αστυνομικός. Τι όνειρο έχεις;
Να έχω μια ήσυχη επαγγελματική ζωή, αυτό τίποτε άλλο.
Την ώρα που έμπαινα στο σπίτι, ηΤζώρτζια, η γυναίκα του, του έβαζεκολλύριο στα μάτια. Δεν ήταν βέβαιαστο κρεβάτι αλλά καθόταν με το σακάκιτου στο μεγάλο τραπέζι με το κόκκινοτραπεζομάντιλο που χρησιμοποιεί ωςγραφείο. Πίσω του, δίπλα του, παντούστοίβες από βιβλία. Για την Αντίσταση,τη Σοβιετική Ένωση, τη γλώσσα, τη Νάξο, τη δόξα των αρχαίων. Ο Μανώλης Γλέζος δεν είναι ένας. Κάποιες στιγμές νομίζεις ότι ακούς έναν καθαρόαιμο κομμουνιστή και κάποιες άλλες έναν αποστασιοποιημένο από τα εφήμερα Νέστορα. Αυτή είναι ίσως και η ομορφιά του 88χρονου συνομιλητή μου(«βαδίζω στα 89» με διορθώνει). Και την ημέρα που δέχθηκε το δακρυγόνο στοπρόσωπο, αντί να θυμώσει, αναρωτιόταν «ποιο ήταν το παιδί που μου το έριξε». Αυτή ήταν η απορία που εξέφρασε και στον Σπύρο Βούγια όταν του τηλεφώνησε. Με τον Βούγια έχει θάρρος. Τον στήριξε όταν κατέβηκε υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης και έχουν πάντα να θυμούνται ότι ο Αλέξανδρος Βούγιας- ο πατέρας του υφυπουργού- ήταν μαζί του στη Μακρόνησο στον δεύτερο εμφύλιο το 1948.
«Θέλω να δω το παιδί» είπε στον υφυπουργό και πράγματι το πρωί της Τετάρτης ο Μανώλης Γλέζος δέχθηκε στο σπίτι του, στο Νέο Ψυχικό, τον ΜΑΤατζή που τον ψέκασε στο πρόσωπο. Παρόντες, η γυναίκα του βέβαια, αλλά και ο επικεφαλής των ΜΑΤ, ταξίαρχος Σπύρος Παπασπύρου. Καφές, γλυκό, αμηχανία και «άπειρες συγγνώμες» από την πλευρά του νεαρού αστυνομικού. Εδώ σας επισκέφθηκε ο αστυνομικός;
Ναι. Εγώ ήθελα να τον ρωτήσω γιατί το έκανε, εκείνος ήρθε για να μου ζητήσει συγγνώμη. Πώς σας δικαιολογήθηκε;
Μου είπε ότι ενώ έχουν εντολή να στοχεύουν προς τα κάτω, ο διπλανός του χτύπησε κατά λάθος με την ασπίδα του τη φυσούνα και έτσι έριξε το αέριο στο πρόσωπό μου. Οι φίλοι μου λένε το αντίθετο, ότι σκόπευε ακριβώς στο πρόσωπό μου. Εγώ όμως θέλω να πιστέψω το παιδί. Εσείς έχετε καλή ή κακή γνώμη για την Αστυνομία;
Ας μου επιτραπεί να εκφράσω τη δική μου φιλοσοφία. Υπάρχει ένας ορμαθός λέξεων με μορφολογική αλληλουχία. Πόλις, πολίτης, πολιτική, πολιτισμός. Όταν μία πόλις συγκροτείται από πολίτες που ασκούν οι ίδιοι πολιτικοί, το αποτέλεσμα είναι ο πολιτισμός. Τα πήρε αυτά η Δύση και είπε να προσφέρει κάτι και αυτή σε αυτόν τον ορμαθό των λέξεων. Και πρόσθεσε την police. Δηλαδή το όργανο καταστολής των διαδηλώσεων των πολιτών. Τίποτα άλλο δεν μας προσέφεραν οι δυτικοί. Μόνο police. Τους κεράσατε γλυκό λοιπόν;
Ναι, γιατί να μην τους κεράσω; Και εγώ και η γυναίκα μου τους κεράσαμε την αγάπη μας. Υπάρχουν όρια για έναν που διαδηλώνει;
Όχι. Μπορείς να διαδηλώνεις με κάθε τρόπο εκτός από τη βία. Όχι σπασίματα δηλαδή.
Όχι, σε καμία περίπτωση. Το θεωρώ αστείο. Καταλήψεις;
Καταλήψεις μπορεί να γίνουν. Αν και είμαι εναντίον των παγιωμένων μορφών αγώνων και πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει ευλυγισία από την πλευρά των αγωνιστών ώστε να βρίσκουν κάθε φορά την πιο σωστή μορφή αγώνα. Τα ΜΑΤ φοράνε κράνη,εμείς κουκούλες, λένε κάποιοι.
Οι κουκουλοφόροι δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά. Δεν αποκλείω βέβαια να παρασυρθεί κάποιο παιδί και να φορέσει μια κουκούλα, αλλά η οργάνωση δεν είναι από εμάς. Εμείς δείχνουμε το πρόσωπό μας. Όπως στην Κατοχή, έτσι και τώρα. Είμαστε συνέχεια εκείνων των αγωνιστών. Δεν μπορεί να είμαστε κουκουλοφόροι. Κάποιοι εργαζόμενοι στην Ολυμπιακή έχουν καταλάβει το Γενικό Λογιστήριο και ταυτόχρονα έκλεισαν για μία εβδομάδα την Πανεπιστημίου. Εσείς συμφωνείτε;
Θα σου αντιστρέψω το ερώτημα. Το κράτος δικαιούται να καταστρέψει τις οικογένειές τους και δεν δικαιούται ο άλλος να σταματήσει την κυκλοφορία στην Πανεπιστημίου; Δεν μπορείς από την Πανεπιστημίου, πήγαινε από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, δεν χάλασε ο κόσμος δηλαδή. Την ημέρα που σας ψέκασαν στο πρόσωπο είχαμε και την επίθεση στον Παναγόπουλο,τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ.
Με ρωτάς αν το καταδίκασα ή όχι; Είναι ολοφάνερο ότι δεν έχουμε σχέση με αυτά τα γεγονότα. Άκουγα όμως τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης να κατηγορεί για την επίθεση στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ μία από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ίδιος ο Παναγόπουλος το είπε.
Άσε τι λέει ο Παναγόπουλος. Εγώ λέω τι λέει η κυβέρνηση. Λέει «έχουμε στοιχεία». Η ίδια η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδος λέει ότι η επίθεση δεν έγινε από τις γραμμές μας. Αφού έχουν στοιχεία γιατί δεν τα λένε; Γιατί συκοφαντούν; Γι΄ αυτό λέω ότι η κυβέρνηση πρέπει να φύγει, γιατί είναι επικίνδυνη για τον τόπο. Στην πολιτική όμως δεν υπάρχει αυτό που θέλουμε, υπάρχει αυτό που έχουμε. Εάνφύγει αυτή η κυβέρνηση ποιος να ΄ρθει; Μια μεγάλη Αριστερά;
Όχι δεν με ενδιαφέρει η μεγάλη Αριστερά. Με ενδιαφέρει να αποφασίζει ο ίδιος ο πολίτης. Η άμεση δημοκρατία την οποία εφάρμοσα στο χωριό μου. Μπορεί η χώρα να κυβερνηθεί με άμεση δημοκρατία όπως η Απείρανθος;
Πώς κυβερνιόταν η Ελλάδα την περίοδο που δημιούργησε τον αρχαίο πολιτισμό; Ποιος ήταν πρωθυπουργός στην Επανάσταση του ΄21; Πρόσεξε, για αιώνες οι ακυβέρνητες πολιτείες, δηλαδή των Ελλήνων οι κοινότητες, πλάθανε την εθνική συνείδηση, γιατί όχι και τώρα. Μα πώς θα κυβερνηθεί η χώρα; Ποιος θα αποφασίζει για τους μισθούς;
Έχεις υπόψη σου για τους μανδαρίνους των υπουργείων; Ακυβέρνητο κράτος δεν πρόκειται να υπάρξει όσο υπάρχουν οι μανδαρίνοι. Αλλά πέρα από αυτό, εγώ λέω να φτιαχτεί μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας και να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. Όλων των κομμάτων;
Όλων. Μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας. Ποια είναι η ερώτηση που σας κάνουν συχνότερα όταν σας γνωρίζουν;
Στα σχολεία κυρίως τα παιδιά με ρωτάνε «ποια σημαία θα κατεβάζατε σήμερα;». Και απαντώ, γιατί πρέπει εγώ ντε και καλά να κατεβάσω σημαία και όχι εσείς; Εγώ, με ξέρεις και από άλλες φορές, πιστεύω μόνο στη δύναμη του ανθρώπου. Και όχι στις πρωτοπορίες;
Το πας τώρα στην Αριστερά. Θα σου πω. Στη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχαν προβλήματα μόρφωσης, δεν υπήρχαν προβλήματα υγείας, δεν υπήρχαν προβλήματα δουλειάς, όμως υπήρχε ένα αξεπέραστο πρόβλημα. Ο Μεγάλος Λένιν είχε υποσχεθεί «όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» και τελικά την έδωσε στο κόμμα. Εμένα πάντοτε, ακόμη και όταν ήμουν στο ΚΚΕ, δεν μου άρεσε η λέξη καθοδηγητής, διότι είναι σαν να λέμε «οι κάτω και οι πάνω». Τα ιερά τέρατα. Για ποιον λόγο; Είναι μια διαστροφή. Τι απαντάτε σε αυτούς που είπαν ότι «ο Γλέζος είναι πολύ μεγάλος για διαδηλώσεις»;
Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια καταπληκτική λέξη, ο άπολις. Ο πολίτης που δεν συμμετείχε στα κοινά. Και ο Σόλωνας πρώτος προσδιόρισε ότι ο άπολις πρέπει να εξορίζεται. Μαθαίνω ότι με αφορμή το περιστατικό που συνέβη σας κάλεσαν στην Αστυνομία να τους μιλήσετε.
Ναι. Στις 24 Μαρτίου. Ο Βούγιας το πέτυχε. Θα πάω να μιλήσω για την Εθνική Αντίσταση και τον ρόλο της Αστυνομίας στην κατοχή. Πώς θέλετε να σας προσφωνούν;
Αυτό που λένε στο χωριό μου, «ο άνθρωπός μας». Μερικοί με θέλουν κομματικό σύμβολο, άλλοι εθνικό σύμβολο, για τον λαό είμαι ο άνθρωπός τους. Τι θέλετε, δηλαδή, να γραφτεί κάποια στιγμή κάτω από το όνομά σας;
Τίποτα δεν θέλω. Έχω αφήσει παραγγελιά, δεν θέλω μνημεία. Δηλαδή, περιμένεις να δεις έναν ανδριάντα για να θυμηθείς τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τους προσωκρατικούς φιλοσόφους; Περιμένεις να δεις κανένα άγαλμά τους; Έχεις τα έργα τους.
Θα μπορούσε να ήταν παππούς μου»O Δημήτρης, ο άνδρας των ΜΑΤ που έριξε δακρυγόνο στον Μανώλη Γλέζο, δεν περίμενε ποτέ ότι θα γίνει πρωτοσέλιδο. Η συνάντηση στο Νέο Ψυχικό ζήτησε να γίνει «χωρίς δημοσιογράφους και χωρίς κάμερες». Αμέσως συμφώνησε και ο Γλέζος, ο οποίος δεν ήθελε να κάνει σίριαλ την περιπέτειά του. Στη συζήτησή μας λοιπόν ο νεαρός αστυνομικός ήταν διστακτικός. «22 χρόνων παιδί είναι» μου δικαιολογήθηκε ο διοικητής του, ο ταξίαρχος Σπύρος Παπασπύρου. «Γι΄ αυτό πήγαμε μαζί στο σπίτι του Μανώλη Γλέζου». «Πώς σας φάνηκε λοιπόν ο κ. Γλέζος;» βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα τον ανώτατο αξιωματικό της ΕΛΑΣ. «Ο άνθρωπος είναι αντάξιος της φήμης του» μου απάντησε. Σε αντίθεση με τον κ. Παπασπύρου που είναι «ποταμός», ο Δημήτρης απαντάει σχεδόν μονολεκτικά στις πρώτες μου ερωτήσεις. Περνάμε πολλή ώρα μέχρι να αισθανθεί άνετα και να αρχίσει να μιλάει. «Δεν θέλω δημοσιότητα» μου επαναλαμβάνει συχνά. Άλλωστε τα 18 από τα 22 χρόνια του τα έχει περάσει σε ένα χωριό έξω από την Καβάλα. Πώς πήγε η συνάντηση με τον κ. Γλέζο;
Μας δέχτηκε με χαρά. Εντάξει, είναι πολύ καλός άνθρωπος. Του εξήγησα τι ακριβώς είχε συμβεί, του ζήτησα ταπεινά συγγνώμη και νομίζω ότι το θέμα έληξε. Έτσι μου είπε τουλάχιστον. Τι ακριβώς είχε συμβεί λοιπόν;
Κατ΄ αρχήν δεν υπήρχε πρόθεση. Ναι, αλλά γιατί έριξες δακρυγόνο στα πρόσωπα των διαδηλωτών;
Λίγο πριν γίνει το περιστατικό είχε γίνει σύλληψη ενός ατόμου το οποίο μας επιτίθετο με ένα καδρόνι. Και ενώ ήταν ακινητοποιημένο, μια ομάδα άλλων διαδηλωτών άρχισε να φωνάζει. Διαμαρτυρήθηκαν γιατί όπως είπαν τον είχατε με τις χειροπέδες στο έδαφος.
Μας το είπε και ο κ. Γλέζος. Όμως η σύλληψη έγινε κάτω, η ακινητοποίηση. Του φορέσαμε τις χειροπέδες και στη συνέχεια τον σηκώσαμε. Δεν του βάλαμε πρώτα τις χειροπέδες και μετά τον ρίξαμε κάτω. Δεν μου εξηγείς όμως γιατί εσύ έριξες το δακρυγόνο;
Μόλις έγινε η σύλληψη, άλλα άτομα αποπειράθηκαν να απελευθερώσουν τον συλληφθέντα. Ενστικτωδώς λοιπόν έσπευσα να υπερασπιστώ τους συναδέλφους μου. Λειτούργησε περισσότερο το υποσυνείδητο παρά η λογική. Αυτός με το καδρόνι είχε χτυπήσει αστυνομικό;
Ναι. Φορούσε κουκούλα;
Όχι. Τελικά τον αφήσατε ελεύθερο;
Νομίζω ότι παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη και σχηματίστηκε δικογραφία εις βάρος του. Πόσο καιρό είσαι στα ΜΑΤ;
- Δύο χρόνια. Στο δεύτερο δηλαδή. Αυτό ήθελες από μικρός;
- Ναι, Αστυνομία είχα δηλώσει. Εσύ τον Γλέζο δεν τον ήξερες;
Δεν τον γνώριζα, όχι. Του ζήτησα ταπεινά συγγνώμη γι΄ αυτό που έγινε και τη δέχτηκε. Θα μπορούσε να ήταν παππούς μου ο άνθρωπος. Ούτε σαν όνομα;
Σαν όνομα τον ήξερα, αλλά δεν γνώριζα πώς είναι. Του εξήγησα όμως ότι στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Οποιοσδήποτε ηλικιωμένος και να ήταν στη θέση του θα ήμουν πολύ στενοχωρημένος. Δεν είχες δει ότι μπροστά από τους συναδέλφους σου ήταν ένας ηλικιωμένοςάνθρωπος;
Όχι, αυτό σας λέω. Εγώ ήρθα από πίσω και δεν πρόλαβα να δω ποιοι ήταν αυτοί που έσπρωχναν τους συναδέλφους. Πήγα για να προστατέψω τους συναδέλφους μου, καθαρά και μόνο. Είχε συμβεί και η επίθεση με τα καδρόνια και υπήρχε ένταση. Πότε έμαθες ότι αυτός που έφαγε το δακρυγόνο ήταν ο Γλέζος;
Άκουσα τον κόσμο να το φωνάζει. Κάποιοι λένε ότι αυτά που ρίχνετε είναι απαγορευμένα.
Δεν ξέρω. Αν δεν ήταν τα δακρυγόνα όμως, θα χυνόταν πολύ αίμα. Θα είχαμε συνέχεια μάχες σώμα με σώμα. Εδώ τώρα και έχουμε κάθε φορά 20 συναδέλφους τραυματίες, σκεφθείτε να μην υπήρχαν και τα δακρυγόνα. Πότε ήρθες για πρώτη φορά στην Αθήνα;
Όταν έγινα αστυνομικός. Τι όνειρο έχεις;
Να έχω μια ήσυχη επαγγελματική ζωή, αυτό τίποτε άλλο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)