Αλλο «εσωτερική» και άλλο «εξωτερική» ευελιξία εργασίας

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1/11/2009 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix_2_01/11/2009_335534

Υπεύθυνος συνομιλητής -όπως πάντα- η Κομισιόν με τους Ευρωπαίους κοινωνικούς εταίρους ξεκαθάρισε εγκαίρως και με σχεδόν «δασκαλίστικη» σαφήνεια τι ακριβώς σημαίνει flexicurity ή καλύτερα τι πρέπει να σημαίνει «ευελιξία και ασφάλεια στην εργασία» για την Ε.E. και για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο. Ετσι, στη «Γνώμη» που ανακοίνωσε στις αρχές αυτού του μήνα η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (EOKE) ανταποκρινόμενη σε μια ιδιαιτέρως έγκαιρη (18 Δεκεμβρίου 2008) σχετική αίτηση της Σουηδίας ενόψει της τρέχουσας ευρωπαϊκής προεδρίας της - ο ορισμός και το περιεχόμενο που έχει δώσει η Κομισιόν στα δύο συστατικά του όρου flexicurity έγινε η βάση στη διαμόρφωση της Γνώμης της ΕΟΚΕ. Αυτό που λέει λοιπόν η Κομισιόν είναι ότι «ευελιξία» σημαίνει επιτυχείς «μεταβάσεις» ανάλογα με τη φάση του κύκλου ζωής του ατόμου. Δηλαδή, από το σχολείο στην εργασία, από μια θέση εργασίας σε άλλη, από την ανεργία είτε από την αδράνεια στην απασχόληση και από την εργασία στη συνταξιοδότηση. Δεν σημαίνει μεγαλύτερη ελευθερία για τις εταιρείες «να προσλαμβάνουν και να απολύουν». Ούτε υπαινίσσεται ότι τα συμβόλαια αορίστου χρόνου είναι ξεπερασμένα. Σημαίνει, δηλαδή, πρόοδο των εργαζομένων σε καλύτερες θέσεις εργασίας, ανοδική κινητικότητα και την καλύτερη δυνατή ανάπτυξη του ταλέντου τους. Σημαίνει, επίσης, οργάνωση ευέλικτης εργασίας έτσι ώστε να αντιμετωπίζονται γρήγορα και αποτελεσματικά οι νέες παραγωγικές ανάγκες και δεξιότητες, όπως και να διευκολύνεται ο συνδυασμός της εργασίας με τις ευθύνες της ιδιωτικής ζωής του καθενός. Από την άλλη πλευρά, «ασφάλεια» σημαίνει κάτι περισσότερο από την ασφάλεια για τη διατήρηση, απλώς, μιας θέσης εργασίας.

Από την πλευρά της η «Γνώμη» της ΕΟΚΕ υπογράμμισε τη σοβαρότητα των επιπτώσεων από την κρίση «τη χειρότερη των τελευταίων 80 ετών που συμπίπτει και με τις δύο άλλες κρίσεις, την κλιματική αλλαγή και το δημογραφικό», και κάνει σαφή διαστολή ανάμεσα στην «εξωτερική ευελιξία» χαρακτηρίζοντας επικίνδυνα τα μέτρα εκείνα για την αναμόρφωση της αγοράς εργασίας που ευνοούν την ανάπτυξή της και την «εσωτερική ευελιξία». Την οποία ταυτίζει με τη σύνεση και ένα χρήσιμο «εργαλείο» για την καταπολέμηση της ανεργίας γιατί μπορεί να προσφέρει πολλές επιλογές μέσα από την οργάνωση του χρόνου εργασίας έτσι ώστε οι εταιρείες να μπορούν να ανταποκρίνονται σε περιόδους αυξημένων απαιτήσεών τους, χωρίς να προβαίνουν σε αυξομειώσεις προσωπικού.

Υ.Γ.

Ξέρεις γιατί ο Αβραμόπουλος ανακοίνωσε σήμερα ότι αποσύρει την υποψηφιότητά του; Γιατί η κυβέρνηση είπε "αύριο τέλος η απόσυρση"!!!

Διαχρονικός οδηγός πορείας

«Το μέγα θέμα της εποχής μας είναι η δημοκρατία. Όλοι μιλούν περί δημοκρατίας, ολίγοι όμως την καταλαβαίνουν˙ και ολιγότεροι έχουν τη θέληση και την ικανότητα να την εφαρμόζουν.

...Η Νέα Δημοκρατία στηρίζεται στη διαπίστωση - πικρά βιωμένη από τους παλαιότερους και έντονα αισθητή από τους νεώτερους - ότι μια καινούργια πολιτική ζωή είναι αναγκαία για την επιβίωση, την πρόοδο και την ευτυχία της Ελλάδος. Έχει για βάση την πείρα του παρελθόντος και σαν όραμα ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον.

…Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξις του ταυτίζει το Έθνος με τον Λαόν, την Πατρίδα με τους Ανθρώπους της˙ την Πολιτεία με τους Πολίτες της˙ την Εθνική Ανεξαρτησία με την Λαϊκή Κυριαρχία˙ την Πρόοδο με το Κοινό Αγαθό˙ την Πολιτική Ελευθερία με την Έννομη Τάξη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη.

Νέα Δημοκρατία είναι το σύστημα με το οποίο οι ολιγώτεροι και οι επώνυμοι καθοδηγούν αντί να καταδημαγωγούν, εκπροσωπούν αντί να καταδυναστεύουν - και σε τελική ανάλυση υπηρετούν - και περισσότερους και ανωνύμους.

Η παράταξις της Νέας Δημοκρατίας... υπόσχεται:

-Ότι θα υπηρετεί πάντα και μόνο τα αληθινά συμφέροντα του έθνους, που βρίσκονται πέρα και πάνω από τις παραπλανητικές ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς.

…-Ότι η ελεύθερη οικονομία στην οποία πιστεύει η Νέα Δημοκρατία δεν ημπορεί να αποκλείσει την διεύρυνση του οικονομικού τομέως τον οποίο ελέγχει το κράτος. Και η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν ημπορεί να βρει την δικαίωσή της χωρίς παράλληλη συμμετοχή των ευρυτέρων λαϊκών τάξεων στην κατανομή του εθνικού προϊόντος. Κάθε πολίτης της χώρας αυτής πρέπει να γίνει εργάτης μαζί και νομεύς της οικονομικής ευημερίας˙ και να αισθάνεται ήσυχος για το μέλλον του και για το μέλλον των παιδιών του.

-Ότι θα επενδύσει όχι μόνον από το περίσσευμα αλλά και από το υστέρημα του εθνικού πλούτου στην παιδεία, την επιμόρφωση και την επιστημονική έρευνα, γιατί πιστεύει ότι οι πνευματικές και πολιτιστικές αξίες είναι αυτές που προσδιορίζουν μονιμώτερα την μοίρα του Ελληνικού Έθνους.

…Ανεξάρτητα από το μέγεθος της. Η Ελλάς με την πνευματική κληρονομιά της, την ακτινοβολία του Ελληνισμού, αλλά και την ζωντάνια του λαού της ημπορεί να συμβάλει πολιτικά, ηθικά και πολιτιστικά στην πραγματοποίηση της ιδέας μιας ενωμένης Ευρώπης.

Βασική όμως προϋπόθεσις για όλα αυτά είναι η θεμελίωσις στον τόπο μας της αληθινής και συγχρόνου δημοκρατίας. Σ’ αυτήν αφιερώνεται, ολόκληρη και ομόθυμη, η μεγάλη παράταξις της Νέας Δημοκρατίας.

Καλώ όλους εκείνους που συμμερίζονται την αγωνία και τις ελπίδες μου για το μέλλον˙ όλους εκείνους που διακαίονται από το πόθο μιας πολιτικής αναγεννήσεως, να συστρατευθούν μαζί μας. Και απευθυνόμενος ιδιαίτερα προς τους νέους, τους καλώ να αποτελέσουν την πρωτοπορία σε αυτήν την εξόρμηση της εθνικής δημιουργίας. Για μια υπερήφανη και ευτυχισμένη Ελλάδα!»

Κωνσταντίνος Καραμανλής, 4 Οκτωβρίου 1974

Από την συγκλονιστική ιδρυτική διακήρυξη της ΝΔ, έναν διαχρονικό οδηγό πορείας για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μακράν την καλύτερη αυτοκριτική για τα 5,5 χρόνια που χάθηκαν (παρέμβαση αειμνήστου στην Κ.Ε. και στο Συνέδριο). Καλό θα είναι να τη ρίξουν μια ματιά υποψήφιοι και μη ώστε να αντιληφθούν πού πατούν και πού βρίσκονται. Γιατί στην πραγματική πολιτική δεν είναι καλό να ξεχνάμε.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 31/10/2009 στο "Κεντρί". 

Οι… «Ομιχλώδεις Κινηματογραφιστές»

Η ιστορία με τους «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» που απειλούν ακόμη ότι 23 ελληνικές ταινίες θα απέχουν φέτος από το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και από τα Κρατικά Βραβεία του ΥΠΠΟ, με το αιτιολογικό ότι δεν έχει ψηφιστεί ακόμη ο νέος νόμος για τον κινηματογράφο, είναι το λιγότερο ύποπτη.

Κατανοητή αρχικά η αντίδραση απέναντι σε μια κυβέρνηση που «δεσμεύτηκε» ότι θα έφερνε το νόμο περί κινηματογράφου τον Σεπτέμβριο του 2004, όμως τελικά επί πεντέμισι χρόνια τον περιέφερε από συρτάρι σε συρτάρι κάθε νέου υπουργού –με ό,τι… απολιτιστίκ αυτό συνεπάγεται.

Κατανοητό, επίσης, το φθινόπωρο του 2009 να πιέζουν μια απερχόμενη κυβέρνηση και λίγο μετά να μην αρκούνται στη ρητή δέσμευση του νέου υπουργού Πολιτισμού, αν το εκλάβουμε ως αντίδραση στην απραξία της πολιτείας. Κατανοητό αλλά όχι εύλογο και αποδεκτό αυτή τη φορά.

Κι ας έχουν επί της ουσίας δίκιο. Πολύ περισσότερο που όλο αυτό το παιχνίδι γίνεται στην πλάτη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που φέτος γιορτάζει τα 50 του χρόνια και θα όφειλε σύμπασα η κινηματογραφική κοινότητα να στηρίξει όχι απλώς τον φετινό εορτασμό αλλά και την πορεία του στην έκτη δεκαετία της ζωής του.  

Τελικά, όμως, φαίνεται ότι οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» δεν είναι παρά… «ομιχλώδεις κινηματογραφιστές» και τα κίνητρά τους είναι κι αυτά ομιχλώδη. Φαίνεται ότι πίσω από το πρώτο πλάνο της αντίδρασής τους υπάρχει και δεύτερο, πιο ενδιαφέρον, που έχει να κάνει με το πως θα πληγεί το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μέχρι και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος πήρε σαφείς αποστάσεις το περασμένο Σάββατο, με δηλώσεις του σε αθηναϊκή εφημερίδα, ζητώντας από την ομάδα να πάει στο Φεστιβάλ, αλλά να μην μετάσχει στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Κι ας είχε δώσει αρχικά τις ευλογίες του.  

Εάν πρόκειται περί αγαρμποσύνης, οι σκηνοθέτες οφείλουν να κάνουν πίσω άμεσα. Αν πρόκειται περί ιδιοτέλειας, απλώς εκτίθενται συνεχώς διότι δείχνουν ότι στόχος τους είναι η υποβάθμιση του Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Αφού το σύστημα πήρε σχεδόν όλες τις θέσεις εργασίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, αφού το Φεστιβάλ διοικείται από την πρωτεύουσα, τώρα είναι ώρα για το επόμενο βήμα. Τα προηγούμενα χρόνια, συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι στη Θεσσαλονίκη διαμαρτύρονταν έντονα για τη συνέντευξη Τύπου η οποία εδώ και 5-6 χρόνια «διολίσθησε» στην Αθήνα. Δυστυχώς, η στάση των κινηματογραφιστών τους δικαιώνει.

Αν οι προθέσεις ήταν αγαθές, τότε οι «Ομιχλώδεις Κινηματογραφιστές» θα αρνούνταν –τουλάχιστον- να προβάλλουν τις ταινίες τους σε όλα τα ελληνικά φεστιβάλ –και αυτά που διοργανώνονται στην Αθήνα ή άλλες πόλεις και είναι πλέον ευθέως ανταγωνιστικά στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Όσα λάθη κι αν χρεώνουν ορισμένοι από αυτούς στη διευθύντρια του ΦΚΘ Δ. Μουζάκη (δικαίωμά τους είναι να έχουν δική τους άποψη), το κοινό καλό που εν προκειμένω είναι το καλό του σινεμά δεν δικαιολογεί τη στάση τους. Ακόμη κι αν έχουν δίκιο για το θέμα της κατανομής των κονδυλίων από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, δεν μπορούν να παίζουν με τον κορυφαίο διεθνή θεσμό της Θεσσαλονίκης. Στο κάτω κάτω το Φεστιβάλ τι φταίει;  

Αν θυμηθούμε και τις μεγάλες αντιδράσεις, γνωστές από το ρεπορτάζ, για να φύγει η καθόλα επιτυχημένη Διεθνής Έκθεση Βιβλίου από τη Θεσσαλονίκη και να πάει στην Αθήνα, ή την άδοξη αυλαία του Φεστιβάλ Τραγουδιού που αντί να βρει το δικό του λόγο ύπαρξης εξαφανίστηκε εν μία νυκτί, τότε είναι εύλογο για τον καθένα να υποθέσει τα κίνητρα των «Ομιχλώδών Κινηματογραφιστών». Εξάλλου, το έγραψε την περασμένη Κυριακή ο Νίκος Ξυδάκης στην «Καθημερινή» ότι «Αυτή τη στιγμή, η Θεσσαλονίκη είναι καλλιτεχνικός προορισμός», αναφερόμενος στις εικαστικές δράσεις των πέντε «συνασπισμένων» μουσείων και ιδιαιτέρως της Μπιενάλλε Εικαστικών. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει και… «αγαπημένος προορισμός».

Οι «Ομιχλώδεις Κινηματογραφιστές» έχουν μια τελευταία ευκαιρία να διορθώσουν το λάθος τους, να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν ιδιοτελείς συνδικαλιστές που λειτουργούν εκβιαστικά κατά το δοκούν. Στις 14 μέρες που απομένουν μέχρι την πρεμιέρα του 50ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η εμμονή και η επιμονή τους δεν θα είναι άλλο παρά σημάδια ενοχής και ιδιοτέλειας.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις 31/10/2009 στο "Κεντρί". 

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

-Ναι, είμαι εργάτρια, μέλισσα εργάτρια, ξέρεις… Με stage; Όχι, όχι… με σύμβαση έργου, αλλά ξέρεις δουλεύουμε όλη μέρα! Μόνο το 50% στο μελίσσι είναι κηφήνες, δηλαδή μόνιμοι… Λένε ότι θα μας διώξουν, αλλά τι θα κάνουν χωρίς εμάς;

-Ο νέος ΥΠΠΟ έχει γοητεύσει πολύ κόσμο, με τον πολιτισμό να δούμε όμως τι θα κάνει. Καλά όσα είπε ο Παύλος στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, πρώτο δείγμα γραφής, αλλά αν μπω στη θέση ενός ανθρώπου από το χώρο του πολιτισμού…

-Πάλι θα πω «μια απ’ τα ίδια»… Σταθείτε, όμως, ρε παιδιά. Είναι νωρίς ακόμη για απογοητεύσεις. Επειδή μίλησε ο άνθρωπος για μηχανοργάνωση; Άδικο έχει;

-Υποσχέθηκε και προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ, μιας και το ΥΠΠΟ είναι το πιο «αρρωστημένο» υπουργείο με 50% των υπαλλήλων να είναι συμβασιούχοι ή stage-men. Με τι λεφτά βρε παιδιά; Μπας και βρέθηκαν σε ανασκαφή;

-Στον Αλβανό συγγραφέα, Ισμαήλ Κανταρέ, απονεμήθηκε το ισπανικό λογοτεχνικό βραβείο «Πρίγκιπας των Αστούριας». Οι μέλισσες δεν ξεχνούν ότι είναι από τους «πνευματικούς» εκείνους της Αλβανίας που ονειρεύονται τη… Μεγάλη Αλβανία. Αλίμονό μας Ισμαήλ…

-«Παρά τις ρητές υπουργικές υποσχέσεις, δεν έχει καταβληθεί ούτε ένα μέρος από την επιχορήγηση της προηγούμενης χρονιάς, ενώ για την τρέχουσα θεατρική περίοδο δεν έχουν καν ανακοινωθεί οι σχετικές αποφάσεις. Ξεκινάμε τη σεζόν μέσα στην αβεβαιότητα, αλλά αποφασίσαμε να αντιμετωπίσουμε τη δύσκολη συγκυρία δυναμικά και πολυφωνικά» είπε ο θαρραλέος του θεάτρου Νικηφόρος Παπανδρέου. Ούτε αυτό το εύκολο δεν κατάφεραν οι προηγούμενοι «διαχειριστές» της πολυκατοικίας… Ούτε πώς να μοιράσουν το αποθεματικό. Που να τους ζητούσαμε να βάλουν και πετρέλαιο!

-Κουίζ: Ποιο στέλεχος του πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη δήλωσε σε ομήγυρη ότι αν η ιστορία της κυβέρνησης με τα βιογραφικά είναι αληθινή, τότε θα πρέπει να μείνει στη θέση του γιατί είναι επιτυχημένος;

-Τα προβλήματα, οι αγωνίες και τα όνειρα των κοινωνικά αποκλεισμένων ανθρώπων αναδεικνύονται μέσα από τριήμερο κινηματογραφικό αφιέρωμα με τίτλο «Σινεμά στο δρόμο», που από χθες μέχρι και αύριο στο Μουσείο Κινηματογράφου. Για τους stagers έχει τίποτα ρε παιδιά;

-Κι ενώ οι άλλοι φωνάζουν για ονόματα, εθνικότητες, γλώσσες κι οι δικοί μας είναι έτοιμοι να τα δώσουν όλα, κάπου εδώ στη Θεσσαλονίκη γίνεται δουλειά. Η ΕΜΣ με το Νίκο Μέρτζο μπροστά εξέδωσε το βιβλίο «Αφανείς γηγενείς Μακεδονομάχοι (1903-1913)», ίσως για να μας θυμίσει ότι έχουμε Ιστορία που την αγνοούμε συστηματικά. Την έκδοση υπογράφουν οι Ιάκωβος Μιχαηλίδης και Κωνσταντίνος Παπανικολάου.

-Στην Unesco οργανώνουν διεθνείς διασκέψεις για τις νέες πολιτισμικές και πολιτιστικές μορφές που δημιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος μέσα από την επαφή του με δύο διαφορετικούς κόσμους, την Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή. Την ίδια ώρα εμείς τον αντιμετωπίζουμε με δύο διαφορετικούς τρόπους: οι άνδρες Αθηναίοι τον αγνοούν «εξεπίτηδες» θαρρείς, οι άντρες οι Θεσσαλονικείς τον αντιμετωπίζουν σαν «τους ξέσκισε όλους». Συνεπώς η Ελλάς τον χαραμίζει…

-Και δεν είναι κακό να έχουμε Ιστορία. Π.χ. ο πατέρας του Παύλου Γερουλάνου ήταν υπασπιστής του βασιλιά στη δεκαετία του ’60 και στη δεκαετία του ’70 ήταν γενικός γραμματέας του υπουργείου Συντονισμού με υπουργό Μητσοτάκη στην κυβέρνηση Καραμανλή!

-Είδες ότι ο Γιώργος δεν τα κοιτά αυτά; Και μετά μου λες τζάμπα το βιογραφικό που υπέβαλα στο διαδίκτυο. Εντάξει, ο μπαμπάς μου δεν ήταν υπασπιστής του βασιλιά αλλά κι εγώ δεν είμαι κηφήνας… Μπιιιιζ!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 31/10/2009 στο "Κεντρί".

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

• «Μεγαλειοτάτη» έλεγαν και γέμιζε το στόμα τους στα εγκαίνια της έκθεσης Μιρό στο Τελλόγλειο παρουσία της βασίλισσας της Ισπανίας Σοφίας, της Ρέινα Σοφία, που έχει και μουσείο στο όνομά της στη Μαδρίτη. Θα μου πεις δεν είναι όλοι οι βασιλιάδες ίδιοι…
• Τη διέκρινε πάντως μια απλότητα, βαθιά γνώση και πραγματικό ενδιαφέρον για την τέχνη, μιλούσε ελληνικά άκουγε με προσοχή την πολύ καλή ξενάγηση της κ. Βουτυρά (χαίρεσαι να την ακούς), είχε ρε παιδί μου το πρωτόκολλό της αλλά δεν το έβγαζε άσχημα.
• «Το να είμαι εγγονός του Χουάν Μιρό, μοιάζει λίγο με… γκιλοτίνα, γιατί όλοι νομίζουν ότι θα έχω κληρονομήσει το ταλέντο του. Εγώ όμως πραγματικά δεν σκέφτηκα ποτέ να ζωγραφίσω». Εκπληκτική δήλωση; Απλή αλήθεια. Το πρόβλημα των γόνων να φέρουν ως βαρύ φορτίο το όνομα του προγόνου. Το είπε ο εγγονός του Καταλανού ζωγράφου Χουάν Μιρό, ο Πουνιέτ Μιρό που ήρθε Θεσσαλονίκη για την έκθεση.
• Πάντως, για μία ακόμη φορά το Τελλόγλειο έδειξε ότι είναι ένα κορυφαίο ίδρυμα, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, ενώ και τα «Δημήτρια», στο πλαίσιο των οποίων γίνεται η έκθεση (800 επισκέπτες καθημερινά στις πρώτες μέρες!), φαίνεται ξανά ότι κρύβουν διαμάντια στο πρόγραμμά τους.
• Γιατί οι 3.000 συμβασιούχοι του ΥΠΠΟ είναι απογοητευμένοι; Μα, μόλις πριν δέκα μέρες ψήφισαν τη νέα κυβέρνηση…
• Σκύβαμε από δω, σκύβαμε από κει, κοιτάγαμε πέρα, κοιτάγαμε δώθε, πουθενά η Μαρία, μου έλεγε εργαζόμενος στη Μπουμπουλίνας. Όλοι περίμεναν τη Μαρία Δαμανάκη, σκιώδη υπουργό Πολιτισμού μέχρι σήμερα και με πολύ πρέσινγκ στην κυβέρνηση, να αναλάβει το υπουργείο Πολιτισμού, όμως τελικά έμεινε και εκτός κυβέρνησης!
• Αντ’ αυτής ο ξάδελφος του Αντώνη, ναι! Ο ξάδελφος του Αντώνη και στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου από τα χρόνια του υπουργείου Εξωτερικών, ο Παύλος Γερουλάνος. «Παύλο, καλώς ήρθες στον πολιτισμό, σ' αυτό τον κόσμο, τον μικρό, το μέγα, την ελληνική παγκόσμια δύναμη» του είπε ο Αντ. Σαμαράς, χωρίς το 10% της ήττας να κλονίζει τη λογιοσύνη του.
• Πάντως η σύνδεση Πολιτισμού – Τουρισμού, της πράσινης διακυβέρνησης, είναι σαφώς πιο εύστοχη από εκείνη Πολιτισμού – Παιδείας, της γαλάζιας διακυβέρνησης. Πιο αναπτυξιακή. Και λιγότερο αυτονόητη (Παιδεία – Πολιτισμός είναι εκ φύσεως αλληλένδετα). Και πιο φιλελεύθερη, έναντι της άλλης που είναι πιο σοσιαλιστική.
• Κουίζ: Ποιο κορυφαίο στέλεχος του Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη διατείνεται ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί από την καρέκλα εάν δεν του ζητηθεί από τη νέα ηγεσία του ΥΠΠΟ;
• «Με την πυκνότητα της ποίησής της και με την ειλικρίνεια της πρόζας της σκιαγραφεί το σύμπαν των στερημένων» αναφέρει το σκεπτικό της επιτροπής των βραβείων Νόμπελ για τη Χέρτα Μίλερ, που τιμήθηκε με το φετινό βραβείο Νόμπελ, γράφοντας για τη ζωή κάτω από τη βαριά σκιά της δικτατορίας του Τσαουσέσκου.
• Πάντως, την αρχική ευφορία του Παύλου Γερουλάνου προφανώς θα διαδεχθεί η κατήφεια λόγω των τεράστιων προβλημάτων που θα κληθεί να αντιμετωπίσει. Κι ας έχει στο πλευρό του την Άντζελα Γκερέκου –δεν χρειαζόμαστε πια «δημιουργικό» στις αφίσες τουριστικής προβολής της Ελλάδας.
• Το κινηματογραφικό νομοσχέδιο, οι θεατρικές επιχορηγήσεις, το μοντέλο χρηματοδότησης των πολιτιστικών φορέων, η προώθηση του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, η ανάδειξη με σύγχρονο τρόπο της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η αναδιοργάνωση του πολυδαίδαλου ΥΠΠΟ. Αυτά σε γενικό πλαίσιο.
• Ελπίζουμε, αν μη τι άλλο, να προλάβει να έρθει στη Θεσσαλονίκη. Μπιιιιζ!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις 17/10/2009 στο "Κεντρί".

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

-Μπορεί να απαγορεύτηκαν οι δημοσκοπήσεις, μπορεί σήμερα να απαγορεύεται στους υποψηφίους να εμφανίζονται σε τηλεοπτικά κανάλια, όμως οι «μέλισσες» μπορούν να… την κάτσουν σε όποιοι μπουμπούκι θέλουν!

-Εξαφανισμένος ο πολιτισμός από τα «προγράμματα» των κομμάτων αυτή τη φορά. Που είναι εκείνα τα «παιδεία και πολιτισμός» πάνε μαζί, που είναι οι Ακαδημίες Τεχνών, οι συμβουλές από τους επιφανείς της Τέχνης για ν’ αλλάξουμε τον τόπο;

-Όλα στο βρόντο, όλα κουτουρού. Εκείνο που έμεινε είναι ένα σκονισμένο νομοσχέδιο για το σινεμά στα συρτάρια, παρόλο που ο τότε… Γενικώς Ζαχόπουλος και ο κακομοίρης ο Τατούλης υποσχόταν ότι αμέσως μετά τα πυροτεχνήματα της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων θα το φέρνανε στη Βουλή.

-Το νομοσχέδιο αυτό και οι θεατρικές… υποχορηγήσεις θα μείνουν για να μας θυμίζουν τι μπορεί να πετύχει ένα υπουργείο όταν έχει υπουργό τον πρωθυπουργό!

-Όχι ότι οι άλλοι που περάσανε ήταν καλύτεροι… Ο Βουλγαράκης, για παράδειγμα, είδε το ΥΠΠΟ σαν ένα νησί που πήγε για να κρυφτεί από όσους τον κυνηγούσαν για τις τηλεφωνικές υποκλοπές…

-Ο Λιάπης είδε το ΥΠΠΟ σαν μια σάλα με τρελούς που δεν έχουν να φάνε και ζητιανεύουν από τον μπον βιβέρ τα αποφάγια του. Για πολιτισμό, κουβέντα…

-Ο δε Σαμαράς θα θυμάται το ΥΠΠΟ σαν το υπουργείο που τον ξανάβγαλε στην κεντρική πολιτική σκηνή, σαν το υπουργείο που είχε τόση δουλειά -και δεν το περίμενε- που δεν βρήκε χρόνο ν’ ανεβεί έστω ένα Σ-Κ στη Θεσσαλονίκη. Κι όταν ανέβηκε Χαλκιδική πήγε…

-Επιβεβαιώθηκε, λοιπόν, ότι ο καλύτερος όλων για τη Θεσσαλονίκη ήταν ο Ζαχό, χωρίς να διατηρώ συμπάθεια για το πρόσωπό του… Από και μετά το χάος. Μόνο οι Θεσσαλονικείς ενδιαφέρονται για τη Θεσσαλονίκη. Οι άλλοι βλέπουν μόνο τα μπουζούκια, τα μπαράκια και τις ταβέρνες…

-Γι’ αυτό και αδιαφόρησαν –το’ χαμε γράψει ότι το ‘χουμε μπροστά μας- για τα εκκρεμή εργασιακά αιτήματα των τεχνικών και του προσωπικού του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας. Και τώρα εκείνοι φωνάζουν για αδιαφορία, προειδοποιούν για κινητοποιήσεις, ο διευθυντής Χατζάκης λέει «τα βρήκα» (το ξέρουμε φίλε…) και ο πρόεδρος Γαρούφας σκέφτηκε τις εκλογές ως πρόσχημα (παλεύει κι αυτός με την αδιαφορία του ΥΠΠΟ).

-Γιατί βρε σας πειράζει που η Μαρίνα Τσιντικίδου δεν τσίμπησε στο καμάκι του ΛΑΟΣ και κατεβαίνει υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές με τη ΝΔ; Αν κατέβαινε με το ΠΑΣΟΚ καλά θα ήταν;

-Ένα «ντιμπέιτ» που έγινε πριν λίγες μέρες στον Ιανό της Αθήνας αποκάλυψε τον εμφύλιο των σκηνοθετών. Ο Γ. Παπαλιός, πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, λογομάχησε με τον Χάρη Παπαδόπουλο, πρόεδρο της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών, έχοντας στο πλευρό του πεντ’ έξι δεκάδες σκηνοθέτες…

-Τελικά, για τα λεφτά τα κάνεις όλα, που λέει κι ο φίλος μου ο Αλέξης, κι έχει και δίκιο. Όπως δίκιο έχουν και οι δημιουργοί που ζητούν περισσότερα από τα κονδύλια που διατίθενται για το σινεμά να πηγαίνουν στην παραγωγή.

-Έχει γέλιο και δάκρυ μαζί. Ρωτήθηκαν στο «ντιμπέιτ» του Ιανού οι παριστάμενοι ποια ταινία είδαν τελευταία, προφανώς προβοκατόρικα για να διαπιστωθεί η σχέση των συμμετεχόντων με το αντικείμενο. Έξυπνη ερώτηση. Τι απάντησε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου; Κάποια, κάπου κάποτε… Δεν θυμόταν ούτε τι είδε ούτε πότε το είδε. Κατά τα άλλα, είναι υπεύθυνος για τις τέχνες και τον πολιτισμό. Και τρομάρα μας και μπιιιιιιιζ…  

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 10/10/2009 στην εφημερίδα "Κεντρί".