Η κ. Θ. Δραγώνα και το πολιτικό πρόβλημα

Η κ. Θάλεια Δραγώνα είναι γνωστή για τις απόψεις της εδώ και χρόνια. Και στην υπόθεση Ρεπούση είχε αναμιχθεί, όπως και πολλές από τις 342 αυτόματες –προφανώς- υπογραφές ακαδημαϊκών που τάχθηκαν στο πλευρό της… δευτερόλεπτα μετά την τοποθέτηση Καρατζαφέρη στη Βουλή και τα πυρά που εξαπέλυσε εναντίον της την τελευταία μέρα της συζήτησης για τον προϋπολογισμό 2010.

Απορίας άξιον είναι γιατί ορισμένοι την ανακάλυψαν και πάλι όψιμα, τώρα που πήρε τη θέση της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας. Μετά την υπόθεση της Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής, αν δεν κάνω λάθος, και αργότερα βουλευτής επικρατείας εκλεγμένη με το ΠΑΣΟΚ. Το να της ανατίθεται ένα τέτοιο νευραλγικό πόστο για την ελληνική εκπαίδευση είναι σίγουρα μείζον θέμα, όμως κακώς προσωποποιείται το όλο ζήτημα. Με απλά λόγια, το πρόβλημα δεν είναι η κυρία Δραγώνα. Ούτε το ότι είναι σύζυγος του κ. Μουζέλη και φίλη της κ. Ρεπούση. Αυτό είναι κουτσομπολιό, όχι πολιτική.

Το θέμα είναι ότι ο ψηφοφόρος λαός που –κατά πολλούς- πέταξε έξω από τη Βουλή τη Μ. Γιαννάκου αποδοκιμάζοντας τη στάση της για το βιβλίο Ιστορίας, ο ίδιος λαός ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση και τον Γιώργο Παπανδρέου πρωθυπουργό. Επιδοκίμασε δηλαδή όχι απλώς πρόσωπα αλλά μια τάση με διακομματικά χαρακτηριστικά, μια τάση που διαθέτει στελέχη σε όλους τους κομματικούς σχηματισμούς (ΣΥΝ, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ). Αυτό μπορεί να έγινε λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, υπό την έννοια ότι δεν ήταν το κρίσιμο στις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου.

Όμως η πολιτική πάλη υπάρχει, όπως είναι φυσικό και αναγκαίο να υπάρχει σε μια δημοκρατία. Και όπως συμβαίνει σε κάθε δημοκρατικό καθεστώς, ο νικητής επιβάλλει τις δικές του απόψεις, ο νικητής κυβερνά και ο νικημένος ελέγχει.

Επομένως η αντιμετώπιση του θέματος με προσωπικά κριτήρια είναι πέρα για πέρα λάθος. Το ζήτημα είναι καθαρά πολιτικό και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν όσοι στο πι και φι μαζεύουν υπογραφές ή στήνουν συλλαλητήρια για λόγους εντυπώσεων.

Το πρόβλημα της Κεντροδεξιάς είναι ότι η εδώ και δεκαετίες απουσία κάθε προβληματισμού για τις ιδεολογικές επιλογές της και τους τρόπους υποστήριξής τους έχει δημιουργήσει ένα χάος στο χώρο. Έτσι, την ώρα που οι διεθνιστές της Αριστεράς με κάθε μέσον προωθούν τις απόψεις και τις ιδέες τους, αξιοποιώντας τους ανθρώπους και τα πόστα τους, η Κεντροδεξιά δεν έχει αποσαφηνίσει ούτε στο εσωτερικό της ούτε προς τα έξω τις γαλάζιες και τις κόκκινες γραμμές της όσον αφορά βασικές έννοιες όπως η πατρίδα, το έθνος, η κοινωνία, έννοιες που καθορίζουν τις πολιτικές επιλογές της καθημερινότητας. Για παράδειγμα, εάν ρωτήσει κανείς τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ για το μεταναστευτικό νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση, σίγουρα θα πάρει πολλές και διαμετρικά αντίθετες απαντήσεις. Ένα σαφές ιδεολογικό πλαίσιο θα προοιώνιζε τις επιλογές, θα διασφάλιζε την αξιοπιστία της Κεντροδεξιάς απέναντι στην κοινωνία, δεν θα έδινε «γήπεδο» σε ακραίες φωνές –διότι, ως γνωστόν, μπορεί να λέμε όλοι τα ίδια όμως δεν εννοούμε όλοι τα ίδια.

Αυτό είναι και ένα μεγάλο στοίχημα για τον Αντώνη Σαμαρά για το 2010 και πέρα. Να καταφέρει, δηλαδή, πατώντας στις ιδρυτικές αρχές της Νέας Δημοκρατίας να διαμορφώσει συγκεκριμένο ιδεολογικό πλαίσιο με εφαρμογή στην καθημερινότητα.

Κατά τα λοιπά, η ζωή συνεχίζεται. Καλή χρονιά!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" την 1/1/2010. 

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

·        Μείωση 9,4% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά παρουσίασε ο αριθμός των θεατών που παρακολούθησαν φέτος τις προβολές και τις εκδηλώσεις της 50ής επετειακής διοργάνωσης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Με τέτοιο πόλεμο που δέχτηκε, αφού πήγε και η Μουζάκη, πάλι καλά.·        Το πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα δίνουμε περισσότερη σημασία στους 13.000 που δεν πήγαν παρά στους 153.000 που πήγαν! Αυτούς χεσμένους. Εδώ ισχύει η αρχή της μειοψηφίας. Όσο πιο μόνος είσαι, τόσο πιο πολύ σημασία σου δίνουν. Του ασώτου, που λέμε.
·        Τα κατάφεραν οι κινηματογραφιστές και έφεραν την ομίχλη στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Με τέτοιο επικοινωνιακό ολοκληρωτισμό μόνο ο Σίλβιο χτυπιέται. Αλλά της ομίχλης τη δουλειά, τη βλέπ’ η λιακάδα και γελά…·        Απέκτησε και δ.σ. η νεοσύστατη Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με πρόεδρο τον σκηνοθέτη Τάσο Μπουλμέτη. Η Ακαδημία σκοπεύει, μεταξύ άλλων, να οργανώσει την απονομή των Ετήσιων Κινηματογραφικών Βραβείων. Κάτι σαν Όσκαρ αλά ελληνικά.
·        Παρά τις φιλοδοξίες των ανωτέρω, η Διασωματειακή Επιτροπή των κινηματογραφικών φορέων τα ‘χωσε χοντρά κατά του ΕΚΚ, αλλά και κατά της Ακαδημίας. Εναντίον όλων δηλαδή. Ο εμφύλιος του ελληνικού σινεμά, γεγονός του 2009 του απερχόμενου!·        Μόνο σε τούτη τη χώρα μπορεί να συμβαίνουν οι μεγαλύτερες αντιφάσεις κι ας φωνάζουν οι αρχιτέκτονες του ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ. Την ίδια στιγμή που διεκδικούμε τα Γλυπτά του Παρθενώνα, η πολιτεία αδυνατεί να προστατεύσει το σπίτι της Μερκούρη και του Ντασέν, απ’ όπου η Μελίνα την περίφημη συνέντευξη στο γαλλικό κανάλι TV5, ζητώντας την επιστροφή των περίφημων γλυπτών. Όταν αδιαφορείς για το νεότερο μνημείο, πως θα πείσεις τον κόσμο ότι μπορείς να σώσεις τα ερείπια;
·        Αυτά συμβαίνουν την ώρα που ο ωραίος Παύλος, εξάδελφος του προκατόχου και φίλος του διαδόχου, παρουσιάζοντας το νέο ΚΑΣ είπε ότι «θα προστατεύει την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας και να βάζει σε πρώτη προτεραιότητα τον Έλληνα πολίτη χωρίς πάντως να θυσιάζεται η επιστημονική κατάρτιση». Λίγο μπουρδουκλωμένο μου ακούγεται, λίγο νερό στο κρασί με το καλημέρα.·        Το καλύτερο –πράγματι- ήρθε από την νέα (και ταυτόχρονα παλαιά) γενική γραμματέα του ΥΠΠΟ Λίνα Μενδώνη, η οποία δήλωσε στον υπουργό ότι παραιτείται από το δικαίωμά της να λαμβάνει αποζημίωση για τις συνεδριάσεις του ΚΑΣ –περίπου 500 ευρώ για κάθε συνεδρίαση. Μπράβο, πραγματικά. Όχι σαν τους άλλους που κυνηγούσαν τα κορίτσια της γενιάς των 500 ευρώ…
·        Πάντως ο Παύλος μίλησε στη Βουλή για τον προϋπολογισμό και αυτό που βρήκε να πει είναι ότι χρειάζεται «περιστολή δαπανών». Για σχέδιο τίποτε; Πάλι κ. υπουργέ; Άσε που στις δαπάνες δεν χρειάζεται περιστολή. Σωστή κατανομή χρειάζεται. Αλλά και η σωστή κατανομή θέλει σχέδιο.  ·        Κοιτάξτε, κοιτάξτε… Και επικοινωνιακό και ουσιαστικό. Το ΚΘΒΕ μείωσε τις τιμές των εισιτηρίων στις θεατρικές σκηνές του «εξαιτίας της οικονομικής κρίσης». Σημάδι ότι η τέχνη δεν είναι αλλού απ’ τη ζωή. Ίχνος ότι οι του Κρατικού δεν ζούνε στον κόσμο τους. Τόσο απλά…
·        Στο Νάνο Βαλαωρίτη απονεμήθηκε ομόφωνα το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του από την επιτροπή κρατικών βραβείων λογοτεχνίας. Περιμένω τη συγχαρητήρια δήλωση του Τρεμόπουλου και των Οικολόγων Πρασίνων…·        Μέρα που είναι σήμερα, θα έπρεπε εμείς οι μέλισσες να θυμόμασταν τα καλύτερα λουλούδια της χρονιάς, εκείνα που μαζέψαμε την πιο νόστιμη γύρη. Αλλά το μόνο καλό που είδε ο πολιτισμός είναι ότι ο υπουργός του έγινε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Να είσαι το τελευταίο τη τάξει και να βγάζεις τον πρώτο τω κόμμα! Μεγάλη διάκριση.
·        Όλο το μελίσσι σας εύχεται χρόνια πολλά, ευτυχές το νέο έτος! Το 2010 να φέρει μέλι στη ζωή όλου του κόσμου! Μπιιιιζ…
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" την 1/1/2010.

Με κύριο προσόν την… αποτυχία

Το κορυφαίο ίσως πρόβλημα της πολιτικής στη χώρα μας, τριάντα πέντε χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, είναι η έλλειψη αξιοπιστίας. Οι πολίτες δεν πιστεύουν πια τους πολιτικούς, οι πολιτικοί δεν καταφέρνουν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Άλλα λένε, άλλα κάνουν. Ο αιφνιδιασμός έχει χαθεί από την πολιτική, μέχρι και τα παιχνίδια της επικοινωνίας τα έχουμε μάθει όλοι κι ξέρουμε από πριν που το πάνε, τι θα πουν και τι θα εννοούν.

Για παράδειγμα, ποιος πίστεψε τον Γιώργο Παπανδρέου προεκλογικά όταν διατεινόταν ότι «λεφτά υπάρχουν»; Ότι εμείς δεν θα παγώσουμε τους μισθούς, ότι ότι ότι…; Πολλοί, θα πει κανείς, τουλάχιστον αυτοί που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ και το έφεραν στην εξουσία. Κι όμως, ούτε αυτοί ψηφίζουν έχοντας εμπιστοσύνη σε όσα λέει ο αρχηγός, ψηφίζουν για πολλούς και διάφορους λόγους, όμως όχι γιατί πιστεύουν στις υποσχέσεις. Και ο αρχηγός φρόντισε να μην τους διαψεύσει, αφού λίγες εβδομάδες αργότερα λειτουργεί ως οι προεκλογικοί βερμπαλισμοί να μην εκστομίστηκαν ποτέ…

«Πώς να πείσει, λοιπόν, ο Γιώργος Παπανδρέου έστω έναν Έλληνα να κάνει νέες θυσίες, να παγώσει τις ανάγκες της οικογένειάς του, να ρίξει κι άλλο το βιοτικό του επίπεδο όταν πριν από δύο μήνες άλλα έλεγε; Με τι μούτρα, που λέει και ο λαός, ζητά νέες θυσίες; Και το θέμα δεν είναι αυτά που προτείνει. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν πιστεύει ότι οι νέες θυσίες θα οδηγήσουν κάπου, σε μία διέξοδο» μου έλεγε μία μέρα μετά το διάγγελμα του Ζαππείου ο φίλος μου Λ.Π., 40 χρονών, ιδιωτικός υπάλληλος. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Οι μισοί και περισσότεροι Έλληνες σήμερα, οι σημερινοί εξηντάρηδες και οι νεότεροι, δεν έχουν ζήσει άλλο σ’ αυτή τη χώρα από τις παροτρύνσεις των κυβερνήσεων για λιτότητα. Νέα μέτρα και λιτότητα. Και το κράτος σπάταλο. Και τα γκόλντεν μπόις παρόντα. Εμείς που «βγήκαμε στην κοινωνία» στη δεκαετία του ’80, είμαστε η γενιά της λιτότητας και το χρωστάμε στην ανευθυνότητα των πολιτικών.

Είναι και το άλλο. Από τη μια ο Γ. Ραγκούσης, άνθρωπος της αυτοδιοίκησης, φαίνεται ότι προχωρά με τόλμη τη διοικητική μεταρρύθμιση. Είναι η μητέρα των μεταρρυθμίσεων και η βάση για να αναπτυχθεί ένα άλλο κράτος από το στρεβλό νεοελληνικό που γνωρίζουμε. Από την άλλη, η ανακοίνωση των γενικών γραμματέων των Περιφερειών, προκάλεσε απογοήτευση σε όσους εξακολουθούν να σκέπτονται το ελληνικό αύριο πέρα και πάνω από κομματικά συμφέροντα. Η κυβέρνηση που επαγγέλλεται την αξιοκρατία όχι ως κάτι πρωτότυπο αλλά ως «μη παρέκει», η κυβέρνηση που στο όνομά της πετά στο δρόμο 65.000 συμβασιούχους με τις οικογένειές τους, εγκαθιστά Περιφερειάρχες που το κύριο προσόν τους είναι ότι… απέτυχαν να εκλεγούν στις βουλευτικές εκλογές!

Αυτό το παράδειγμα δείχνει ανάγλυφα το δράμα του λαού αλλά και του κάθε καλοπροαίρετου πολιτικού: σε ένα κράτος παραμορφωμένο από τις στρεβλώσεις, ο πρωθυπουργός είτε Κωστάκης λέγεται είτε Γιωργάκης καλείται να βάλει ταυτόχρονα ενάντια σε πολλά μέτωπα. Καλείται να αντιμετωπίσει μια Λερναία Ύδρα πιο… ζόρικη από του Ηρακλή, να χτυπήσει το χέρι στο μαχαίρι, «ή ταν ή επί τας». Ειδάλλως, είναι καταδικασμένος, χωρίς άλλο, να αποτύχει. Και θα την πληρώσει πάλι ο λαός. Το απέδειξε η διακυβέρνηση της ΝΔ.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 25/12/2009. 

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

·        «Ένα φεστιβάλ που μέχρι σήμερα έχει πετύχει όλους του τους στόχους, δεν ζητά από το ΥΠΠΟ μόνο χρήματα αλλά κάτι πολύ σημαντικότερο: την αξιολόγησή του. Πράγμα που λείπει παντελώς από τον Πολιτισμό σήμερα» είπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του πολύ καλού Φεστιβάλ Βόλου Δ. Μαραγκόπουλος, που ξεκίνησε τις εκδηλώσεις του και θα κρατήσει μέχρι 12 Ιανουαρίου.·        Σωστά τα λες και δίκιο έχεις, κύριε διευθυντά μου, αλλά ρισκάρεις. Γιατί ποιος θα σε αξιολογήσει; Ο υπουργός που νομίζει ότι είναι ο ίδιος το γλυπτό; Κατά πώς είπε και ο γλύπτης Βαρώτσος και δίκιο είχε, επίσης. Αντιλαμβάνομαι πως το λες όμως το μεγαλύτερο κι από αυτό που θέτεις πρόβλημα είναι ότι ο πολιτισμός στη χώρα μας διοικείται σε κυβερνητικό επίπεδο από παντελώς άσχετους. Οπότε ίσως είναι καλύτερα που λείπει η αξιολόγηση από τον πολιτισμό.
·        Δες για παράδειγμα: και ο Μισέλ είχε αξιολογήσει τον πολιτισμό κι είχε βγάλει και πόρισμα. «Όλοι λεφτά μου ζητάνε» είπε, «πρώτα θα παράγετε έργο, μετά θα αξιολογείται και στο τέλος η κρατική επιχορήγηση». Ούτε τις υποχρεώσεις του ΥΠΠΟ δε εκπλήρωσε. Στη συνέχεια αξιολογήθηκε δεόντως από τον πρωθυπουργό του (καλή του ώρα), αλλά και από τον ελληνικό λαό.  ·        Συμπέρασμα; Καλύτερα φεστιβάλ παραμελημένο παρά αξιολογημένο (από το κράτος…).
·        Μπορεί στην Ελλάδα να την «κυνηγάνε» τη Δέσποινα Μουζάκη, όμως παρά τον εγχώριο πόλεμο που δέχεται από την πρώτη μέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράου, πριν λίγες ημέρες έγινε η πρώτη Ελληνίδα (και ανδρών συμπεριλαμβανομένων) που θα συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου που απονέμει κάθε Δεκέμβριο τα «ευρωπαϊκά Όσκαρ». Μπράβο!·        Έκκληση να συμμετάσχουν οι Έλληνες κινηματογραφιστές στο φετινό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ έκανε ο διευθυντής του Δημήτρης Εϊπίδης, αφού πρώτα λιβάνισε τους «κινηματογραφιστές στην ομίχλη». Το καλύτερο ντοκιμαντέρ θα ήταν ένα με θέμα την κινητοποίηση αυτή των σινεματζήδων.
·        Πήγανε λέει οι εκπρόσωποι των θιάσων στη νέα γενική γραμματέα του ΥΠΠΟ Λίνα Μενδώνη να ζητήσουν όχι τα ρέστα, να ζητήσουν τα χρωστούμενα –από το 2008 δεν έχουν πάρει ευρώ από τις επιχορηγήσεις. Η κ. Γενικός, που ήταν και παλιά επί Βενιζέλου Γενικός, τους εξασφάλισε λέει άμεση καταβολή του 50% των περσινών οφειλών.·        Καλά μου το ‘πε ένας κηφήνας. Μου περιέγραψε τη διαφορά του γαλάζιου από τον πράσινο γενικό (και γενικώς). Είναι, λέει, σαν τον διαχειριστή της πολυκατοικίας. Πιάνουν τα κρύα και έρχεται η ώρα για πετρέλαιο θέρμανσης, αλλά δεν υπάρχει αποθεματικό. Έρχεται, λοιπόν, ο τύπος με το πετρέλαιο να φουλάρει στις δύο διπλανές πολυκατοικίες. «Πόσο να βάλω;» ρωτάει.
·        «Άσε φίλε, δεν έχουμε λεφτά» απαντά ο γαλάζιος διαχειριστής κι αφήνει τους ενοίκους να κρυώσουν. Αντίθετα, «βάλε και βλέπουμε» του απαντά ο πράσινος διαχειριστής και δεν αφήνει τους συγκατοίκους του να κριώσουν. Νοικοκύρης ο ένας, αποτελεσματικός όμως ο άλλος.·        Νέο ΚΑΣ και βλέπουμε από δω «πάνω» τη Λίλιαν Αχειλαρά της ΙΣΤ’ ΕΠΚΑ και την Αναστασία Τούρτα επίτιμη διευθύντρια του ΥΠΠΟ, να φροντίζουν για τα αρχαία μας.
·        Ίσως η σοβαρότερη συμμαχία αυτής της πόλης, η Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδας, «γιόρτασε» με μια εκδήλωση λόγου τα 15 χρόνια του περιοδικού της Θεσσαλονικέων Πόλις (μεγάλη ιστορία…). Δυστυχώς, στην αίθουσα του ΕΒΕΘ ο νεότερος παρόντας ήταν 40 χρονών και ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα.·        Και ειπώθηκαν σημαντικά πράγματα από τον πρόεδρο Ευθυμιάδη, από το μέλος Ανδρεάδη, από τον καθηγητή Αναστασιάδη, από την κυρία του ΜΜΣΤ Ξανθίππη Χόιπελ που σύσσωμοι τίμησαν τον Βαγγέλη Χεκίμογλου που επί χρόνια ήταν η ψυχή της δημιουργικότητας της ΠΕΕΒΕ.
·        Οι μέλισσες εύχονται να συνεχίσει η ΠΕΕΒΕ τους δρόμους τους δύσκολους και να μην συνεχίσει τα δήθεν και τα τάχατες… Περισσότερα για το θέμα αυτό, την ερχόμενη εβδομάδα. Μέχρι τότε, πολιτισμένα Χριστούγεννα. Μπιιιιιιζ!  Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 25/12/2009.

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

·       Και να που γυρίσαμε πάλι στο δόγμα Μελίνας για τα Γλυπτά του Παρθενώνα… Ο beautiful Παύλος, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, το γύρισε πάλι στο «ανήθικο». «Ο διαμελισμός του Παρθενώνα είναι βάναυσος και το να βρίσκονται τα κομμάτια του μακριά το ένα από το άλλο είναι ανήθικο» είπε.
·        Έτσι από τις προτάσεις συνεργασίας του Β. Βενιζέλου και την αδρανή ευγένεια της γαλάζιας διακυβέρνησης, ξαναγυρίσαμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Τώρα πες μου εσύ… Αν ήσουν Βρετανός (ή τύπου Βρετανός), είχες την ευθύνη του Βρετανικού Μουσείου και σου λέγανε «είσαι ανήθικος που τα κρατάς εκεί πέρα» εσύ τι θα έκανες;
·        Θα έσκυβες το κεφάλι και θα έλεγες «ναι, έχετε δίκιο κύριε Έλληνα, θα σας στείλω αμέσως πίσω. Τα μάρμαρα σας ανήκουν…»; Ή θα έλεγες… μολών λαβέ στ’ αγγλικά; Εγώ πάντως το δεύτερο.
·        Πάντως ο ΟΗΕ το ‘βγαλε το ψηφισματάκι του για την επιστροφή (γενικώς) των αγαθών πολιτιστικής κληρονομιάς πίσω στις χώρες προέλευσης. Έστω και μηδεπόποτε εφαρμοσμένο, κάτι είναι κι αυτό…
·        Γιατί τα βάζετε ρε παιδιά με τον Σωτήρη Χατζάκη; Επειδή λειτουργεί πειραματική σκηνή στο ΚΘΒΕ; Ε και; Θίγεται η γνωστή Πειραματική Σκηνή της Τέχνης; Σιγά μη σπάσει το μονοπώλιο… Ο Στάλιν απέθανε σύντροφοι!
·        Τα 50 χρόνια της με βραβεία και επαίνους γιορτάζει η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης για το μουσικό cd με έργα του Pizzetti.
·        Καλή η νέα πλατεία της Θέρμης αλλά μόνο για καρτ ποστάλ. Νύχτα, ειδικά φωτισμένη, με φόντο το σούρουπο. Που να πατήσει κόσμος στα κεκλιμένα επίπεδα για σκέιτμπορντ; Εκεί έχασαν οι απέναντι τους απέναντι…
·        «Ψυχή βαθιά» και διάβασα την «απολογία» του Π. Βούλγαρη σε αθηναϊκή εφημερίδα. «Συνήθισα εδώ και χρόνια» λέει, «τα μίζερα δαγκώματα κάποιων αριστερών. Δεν τρομοκρατούμαι. Συνεχίζω να διατυπώνω τα γνώμη μου ρισκάροντας και προσβλέποντας σε μια Αριστερά της ανθρωπιάς».
·        Κάτι παραπάνω θα ξέρει. Ήταν το Νοέμβριο του 2004 όταν μες στην παραζάλη της επιτυχίας των «Νυφών» του, πρωτομίλησε σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό για τη φιλοδοξία του να κάνει μια ταινία για τον εμφύλιο. Και φυσικά, όποιος γνωρίζει τον Παντελή έστω λίγο, όποιος έχει δει τα «Πέτρινα Χρόνια», μπορεί να μαντέψει ότι ο Βούλγαρης δεν επρόκειτο να κάνει ταινία μίσους. Είναι σκηνοθέτης της ανθρωπιάς, της συγγνώμης, της ισορροπίας, της συμφιλίωσης.
·        Συνήθως οι ομιλίες των λογοτεχνών στην απονομή του Νόμπελ έχουν πολύ δυνατά στοιχεία. Η φετινή ομιλία της Ρουμάνας Χέρτα Μίλερ ήταν συγκλονιστική. «Αντέδρασα στο θανάσιμο φόβο με δίψα για ζωή. Με πείνα για λέξεις…» είπε περιλαμβάνοντας μαρτυρίες για τη ζωή στη Ρουμανία της Σεκουριτάτε του Τσαουσέσκου.
·        Με 500.000 ευρώ λιγότερα θα κάνει το Ελληνικό Φεστιβάλ φέτος ο Λούκος. Θα τα καταφέρει;
·        Μειώθηκε κατά 2,1% (Αύγουστο με Αύγουστο) ο αριθμός των επισκεπτών στα ελληνικά μουσεία σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Καλά, τώρα η ΕΣΥΕ δεν είναι που έδινε τα… μουσαντένια στοιχεία για την ελληνική οικονομία στην ΕΕ; Να πιστέψουμε για τα μουσεία;
·        Προσωπικά, αν και ποιος είμαι εγώ που θα κρίνω, βρήκα εύστοχη την κίνηση του Σ. Χατζάκη να «ιδρύσει» με τη μία πειραματική σκηνή και λαϊκή σκηνή. Μου θύμισε Γιώργο Παπανδρέου που σαν έτοιμος από καιρό να κυβερνήσει είχε σημειώσει στο netbook τις αλλαγές στα ονόματα των υπουργείων για να μην τα ξεχάσει όταν έρθ’ η ώρα.
·        Έμαθα ότι έγιναν και συναντήσεις με φορείς, δήμους κλπ προκειμένου να υπάρξει συνεργασία με τη λαϊκή σκηνή. Και καλά οι εκπρόσωποι των δήμων και των δημάρχων. Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ.κ. Βαρνάβας τι γύρευε στο meeting; Έχει μήπως κανένα έργο γι’ ανέβασμα;
·        Πάντως ο πρόεδρος Γαρούφας έκανε πολλές επαφές με σημαντικά πρόσωπα. Για να δούμε αν σ’ αυτήν την πόλη μπορεί να προκύψει καμιά συνεργασία… Μπιιιιιζ!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 19/12/2009. 

τ

Μήπως ο Μιχάλης είναι μπλε;

Τι συμβαίνει όταν η εφημερίδα «Απογευματινή» συγχαίρει με πρωτοσέλιδο άρθρο τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και όταν ο Παναγιώτης Ψωμιάδης εκφράζει την ευαρέσκειά του για τους χειρισμούς της φυσικής και πολιτικής ηγεσίας της ΕΛΑΣ; Προφανώς η κυβέρνηση δεν κάνει απλώς καλά τη δουλειά της, αλλά κάνει τη δουλειά όπως θα ήθελε να την κάνει η Νέα Δημοκρατία πριν από ένα χρόνο! Και κάνει τους γαλάζιους να αναρωτιούνται: Ρε μπας και ο Μιχάλης είναι μπλε;

Πραγματικά, ο Χρυσοχοΐδης πήρε πάνω του την υπόθεση των κινητοποιήσεων για την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ακόμη και με τις δηλώσεις του έδειξε ότι ήταν αποφασισμένος να μην υποχωρήσει στο παιχνίδι εντυπώσεων και προπαγάνδας παίζεται εδώ και χρόνια όταν έχουμε πορείες, κινητοποιήσεις κλπ όπου σχεδόν με εθιμικό τρόπο γίνονται επεισόδια και καταστροφές στα αστικά κέντρα. Η αστυνομία εμφανίστηκε με σχέδιο (για πρώτη φορά έγιναν μπλόκα και συλλήψεις διαδηλωτών, λύνοντας έτσι το μέγα παραμύθι των τελευταίων δεκαετιών «μα γιατί δεν πιάνουν ποτέ κανέναν;» - «μα, δεν μπορούν να τους πιάσουν»), αποφασισμένη να κάνει τη δουλειά της, να είναι σκληρή όπου επιβάλλεται να το κάνει, να υπερασπιστεί και να προστατεύσει κατά το δυνατόν την δημόσια και ιδιωτική περιουσία και τη σωματική ακεραιότητα. Γίνανε λάθη και υπήρξαν παρατράγουδα, ως συνήθως, όμως μπήκαν σε δεύτερη μοίρα. Μετά πώς να… μη ζηλέψουν οι «γαλάζιοι»; Αφού αυτά περίμεναν από την κυβέρνηση Καραμανλή και τώρα βλέπουν να τα κάνει το ΠΑΣΟΚ!

Το εντυπωσιακότερο όλων είναι το παιχνίδι των ΜΜΕ ή, αν θέλετε, το παιχνίδι του Χρυσοχοΐδη με τα ΜΜΕ. Το ξέρει, φαίνεται, καλά από την υπόθεση της εξάρθρωσης της 17Ν. Τα ΜΜΕ φέτος είδαν αστυνομικούς να ποδοπατούνται, είδαν καταστροφές, είδαν το άδικο που πέρυσι το είπαν ηρωισμό και εξέγερση. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις που μίλησαν ξανά για κατάλυση του ασύλου από την αστυνομία, που έκαναν κριτική για τις προσαγωγές, που μας εξάντλησαν στο δήθεν προοδευτικό μπλα μπλα τους.

Φέτος, πολύ περισσότερο από ποτέ, η κοινωνία -όπως εκφράζεται από τους εμπλεκόμενους και από τα ΜΜΕ- μίλησε για το νομικό πλαίσιο του πανεπιστημιακού ασύλου. Άκουσα τον πρύτανη του ΕΜΠ Κων. Μουτζούρη να χαρακτηρίζει «σοφό» το νομοθέτη. Πράγματι, ο νόμος για το άσυλο είναι σαφής. Δείχνει ποιος καταλύει και ποιος προστατεύει το άσυλο. Δείχνει και πώς προστατεύεται το άσυλο και ποιος έχει την αρμοδιότητα και την ευθύνη να το προστατέψει. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια. Παραμύθια για να παίζουν κάτι κόκκινα παιδιά του κομματικού σωλήνα που το παίζουν επαναστάτες βάζοντας ένα Τσε στην πλάτη του καναπέ και μπλουζάκι μαύρο.

Τριάντα πέντε χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, οφείλουμε όλοι κι ιδίως οι πολιτικές δυνάμεις να αφήσουμε τα φαντάσματα του παρελθόντος και να κοιτάξουμε κατάματα τις σημερινές απειλές που είναι πολλές, υπαρκτές και ουσιαστικές. 

Απλά, χρειάζεται τόλμη. Τόλμη όχι για ηρωισμούς, απλά για να προστατευθούν οι ελευθερίες που με αίμα και δάκρυ κατέκτησαν οι προηγούμενες γενιές.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 12/12/2009. 

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

·        «Η γη είναι ένα μικρό πορτοκάλι. Αυτό που μας διαφοροποιεί από τους άλλους είναι ένα τίποτα, μια ψείρα, μια σκόνη. Οι άνθρωποι σ' όλα τα μήκη και τα πλάτη αδελφές ψυχές είναι, σταγόνες νερού είναι. Είμαστε σκανδαλωδώς όμοιοι. Αν γράψουμε κάτι για τον εαυτό μας με ειλικρίνεια, θα το επικυρώσει και ο Εσκιμώος». Αυτή η εκπληκτική δήλωση ανήκει στον συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου. Του την έκλεψα, δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς.
·        Είχα γνωρίσει το Σωτήρη μαζεύοντας το χυμό κάποιων φυτών στην Ήπειρο, την πατρίδα του. Σεμνός, ταπεινός, πανάξιος. Αντιστάρ… «Τα ζύγια του προσώπου» από τις εκδόσεις Πατάκης είναι το τελευταίο του βιβλίο. Κάθε φορά που τον θυμάμαι νοιώθω την υποχρέωση, ηθική υποχρέωση, να γράψω κάτι γι’ αυτόν, γιατί νοιώθω ότι οφείλουμε πολλά στους αθόρυβους αληθινούς δημιουργούς, που δεν εξευτελίζουν τη ζωή τους «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες»…
·        Δεν είμαστε όλοι ίδιοι; Ευτυχώς, θα έλεγα, που δεν είμαστε όλοι ίδιοι! 
·        Τώρα που πέρασε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, μπορούμε επιτέλους να μιλήσουμε για σινεμά…
·        Κείμενο συμπαράστασης στους «κινηματογραφιστές στην ομίχλη» υπογράφουν 70 άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων. Μεταξύ άλλων, εκφράζουν την ελπίδα η κινητοποίηση αυτή να αποτελέσει ξεκίνημα για συνολικές αλλαγές στο «χρόνιο, ομιχλώδες τοπίο του πολιτισμού».
·        Πραγματικά, ο νόμος για τον κινηματογράφου αποτελεί μνημείο της ασχετοσύνης των ιθυνόντων για τα πολιτιστικά, μνημείο της κρατικής ραθυμίας και ανικανότητας να αποφασίσει και να υλοποιήσει συγκεκριμένες πολιτικές και στον «εύκολο» χώρο του πολιτισμού.
·        Καλά λένε ότι μέσα από τις στάχτες αναγεννώνται τα πάντα. Μέσα σ’ αυτό το χαμό που συμβαίνει στο ελληνικό σινεμά, ένα νέο ταλέντο ξεπήδησε στα κινηματογραφικά πλατό. Το όνομά του Sakis, Σάκης Ρουβάς! Με ρόλο έκπληξη στην ταινία «Στα άκρα», είναι λέει μεγάλο ταλέντο. Σου λέει ο άλλος, σήμερα τραγουδάει κι ο κάθε πικραμένος, εγώ να μην παίξω;
·        Τα ‘μαθε για το σουξέ του Sakis η Κάρλα Μπρούνι σύζυγος Νικολά Σαρκοζί και σου λέει εγώ γιατί να μην παίξω στο σινεμά; Ανακοίνωσε, λοιπόν, ότι αποδέχθηκε πρόταση του Γούντι Αλεν για να παίξει στη νέα του ταινία.
·        «Μου πρότεινε να παίξω στην επόμενη ταινία του. Δεν ξέρω ποιο ρόλο, αλλά του απάντησα 'ναι'», δήλωσε η πρώτη κυρία της Γαλλίας. «Δεν είμαι ηθοποιός. Ίσως να είμαι χάλια, αλλά δεν μπορούσα, στη ζωή μου, να αφήσω μια ευκαιρία όπως αυτή. Όταν θα είμαι γιαγιά, θα λέω πως γύρισα μια ταινία με τον Γούντι Αλεν", πρόσθεσε η ίδια.
·        Κουίζ 1: Ποιο στέλεχος του σαλονικιώτικου πολιτισμού επιθυμεί διακαώς η νέα κυβέρνηση «να πάρει το κεφάλι» της Δ. Μουζάκη;
·        «Στη φετινή 28η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Σόφιας, θα συμμετέχουν για πέμπτη συνεχόμενη φορά, ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας και το Κέντρο Πολιτισμού και Βιβλίου Νοτιοανατολικής Ευρώπης» λέει η ανακοίνωση που εκδόθηκε. «Οι δύο ελληνικοί φορείς είναι οι μοναδικοί που συμμετέχουν από την Ελλάδα» λέει. Γιατί άραγε;
·        Εγκαινιάστηκε το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα το οποίο μόλις ανακαινίσθηκε. Στον ίδιο χώρο, στο ελληνικό προξενείο του Μακεδονικού Αγώνα. Ένα μουσείο που, δυστυχώς, η Πολιτεία το έχει εγκαταλείψει στην τύχη του. Καλά που το μουσείο διαθέτει «στελέχη συνείδησης».
·        Κουίζ 2: Ποιοι διευθυντάδες σκέφτονται να το… σκάσουν στη Λατινική Αμερική μετά την πληροφορία ότι το ΥΠΠΟ ετοιμάζεται να κινήσει διαδικασίες στους φορείς όπου τα χρέη είναι κάμποσα;
·        Έφυγε ο Σέρβος συγγραφέας Μίλοραντ Πάβιτς στα ογδόντα του. Είχα μιλήσει μαζί του την εποχή των νατοϊκών βομβαρδισμών του Βελιγραδίου. Τότε που βγάζαμε αγωνιστικό φρόνημα πνευματικών ανθρώπων από τη φοβισμένη και αποκλεισμένη Σερβία.
·        Αλήθεια, ποιος είναι ο πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού και Βιβλίου Νοτιοανατολικής Ευρώπης; Μπιιιζ!
 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 12/12/2009.