Η εξουσία της πένας και το υπουργείο Οικογένειας

Τι μπορεί να ωθεί έναν «διακεκριμένο αρθρογράφο» κορυφαίου εκδοτικού – ειδησεογραφικού συγκροτήματος να αρθρογραφεί στην ιστορική εφημερίδα με τρόπο απόλυτα ειρωνικό για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και απόλυτα προπαγανδιστικό για το αναγνωστικό κοινό σχετικά με τη δημιουργία ενός υπουργείου Οικογένειας;

Είναι αλήθεια ότι ο Αντώνης Σαμαράς υποστήριξε ότι «το αίτημα για υπουργείο Οικογένειας είναι αληθινά επαναστατικό». Η «προοδευτική» δήθεν Αριστερά, η ίδια που είναι πρόθυμη να ευτελίσει την ελληνική ιθαγένεια χορηγώντας την στον πάσα ένα με τρόπο που δεν χορηγείται σε καμία χώρα του πλανήτη, η ίδια που είναι πρόθυμη να εκχωρήσει το όνομα της Μακεδονίας και είδε συνωστισμό στην παραλία της Σμύρνης, η Αριστερά εκείνη που δεν διστάζει να περιθωριοποιεί τον Μίκη Θεοδωράκη, μια Αριστερά πιο συμπτωματικά κατέχει καίρια πόστα στον Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα, η Αριστερά που καμαρώνει για αρχηγό της ένα παιδί του κομματικού σωλήνα, αυτή η Αριστερά δεν θα μπορούσε παρά να στέκεται «αλλεργικά» μπροστά στη λέξη και μόνο «Οικογένεια». Πολύ περισσότερο όταν την εκστομίζει ένας επικίνδυνος για τα συμφέροντά της Δεξιός όπως ο Αντώνης Σαμαράς, το απόλυτα λαϊκιστικό «Και παιδιά θα σας κάνουμε» ως ερμηνεία ενός υπουργείου Οικογένειας, είναι ο καλύτερος τρόπος για να διασύρουμε και την Οικογένεια και τον Σαμαρά. Ειδικά σε ένα μηντιακό περιβάλλον που δεν άρχεται από αρχές αλλά από συμφέροντα και ευνοεί «διακεκριμένους αρθρογράφους» που γνωρίζουν καλά από σύνταξη και στράτευση.

Ένα υπουργείο Οικογένειας δεν είναι εφεύρημα του Σαμαρά. Υπάρχει και λειτουργεί σε πολλές χώρες που θεωρούν την οικογένεια όχι θεσμό για τη διασφάλιση της «εθνικής συνέχειας», όπως διατείνεται ο «διακεκριμένος αρθρογράφος» αλλά ως θεσμός απαραίτητο για την ομαλή λειτουργία μιας κοινωνίας. Το αυτονόητο δηλαδή. Αποτελεί ένα εργαλείο με έντονα προνοιακό χαρακτήρα που φυσικά λείπει από χώρες όπου το «κράτος πρόνοιας» δεν λειτουργεί, όπως δηλαδή η Ελλάδα. Δεν επιβάλλει παιδιά, προστατεύει τα παιδιά. Δεν έχει εθνικιστικά ή φυλετικά χαρακτηριστικά, όπως προσάπτει στον πρόεδρο της ΝΔ ο «διακεκριμένος αρθρογράφος».  

Στον Καναδά για παράδειγμα, ως σκοπός του υπουργείου Παιδιών και Οικογενειακής Ανάπτυξης περιγράφεται η ανάπτυξη της ικανότητας των οικογενειών να προστατεύουν την παιδικότητα και τη νεότητα, να μεριμνούν για υγιή σωματική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών, να «τρέχουν» προγράμματα που αφορούν τα παιδιά και τις οικογένειες κλπ. Αυτά που εμείς τα ψιλοκάνουμε σε επίπεδο νομαρχιακό ή δημοτικό, σκόρπια και τις περισσότερες φορές αποσπασματικά ή και καθόλου, στον Καναδά και σε άλλες χώρες τα υλοποιούν σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής.

Στη Γερμανία το υπουργείο Οικογένειας πριν από δύο χρόνια υλοποίησε ένα πρόγραμμα γονικής άδειας από την εργασία για πατεράδες και μητέρες, για τον πρώτο χρόνο της ζωής των νεογέννητων παιδιών, με παρακράτηση των 2/3 του μισθού. Περίπου 400.000 έκαναν χρήση του δικαιώματος, ενώ το γερμανικό κράτος ωφελήθηκε οικονομικά και είδε τις γεννήσεις να αυξάνονται.

Πράγματι η γραμμή μεταξύ «συντηρητισμού» και φασισμού είναι λεπτή. Όπως και μεταξύ «προοδευτισμού» και φασισμού. Και οι δυο μπορούν να διολισθήσουν το ίδιο εύκολα. Κι ας νομίζουν μερικοί ότι η απαξίωση είναι θλιβερό προνόμιο της πολιτικής. Είναι, δυστυχώς, και της δημοσιογραφίας –και εν γένει του δημόσιου βίου- χάρη ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούν ορισμένοι την εξουσία του μικροφώνου ή της πένας. 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 30/1/2010. 

Η εκδίκηση του χαμόγελου στην πολιτική

Όταν είδα τον Έλληνα υπουργό Οικονομικών να μοιράζει χαμόγελα στη συνεδρίαση του Ecofin, θυμήθηκα τον Κληρίδη και τα δικά του χαμόγελα στις συνομιλίες της Ζυρίχης μεταξύ του Αττίλα 1 και του Αττίλα 2. Θυμίζουν νεόκοπο λαϊκό τραγουδιστή που τραγουδά «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» με χαμόγελο και νάζι. Στον αντίποδα θυμάμαι πάντα σοβαρό και μετρημένο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Ντε Γκωλ κ.ά.

Σε τέτοιες περιπτώσεις αναρωτιέμαι πάντα πως είναι δυνατόν να βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση με τέτοια ζόρια. Είναι σαν ο απλός πολίτης να ‘χει ευφορία όταν τον καλεί η εφορία. Μόνη εξήγηση που στέκει είναι ότι οι ίδιοι δεν έχουν ανάγκη, είναι βολεμένοι, είναι αλλού, μακριά από το πρόβλημα που καίει τον κοσμάκη, είτε είναι προσφυγιά είτε είναι αφραγκία.

Διότι ακόμη κι αν οι Βρυξέλλες σου ενέκριναν το πρόγραμμα σταθερότητας, αυτό δεν είναι δα και κανένα πρόγραμμα που θα χαρίζει ευρώ. Άσε που σε χαστουκίζουν για τα πάντα, ακόμη και για τα στατιστικά σου, ενώ η χρεωκοπία της χώρας σου θυμίζει Αρζεντίνα αλλά χωρίς το Μαραντόνα. Προς τι, λοιπόν, το χαμόγελο; Τι πρέπει να γίνει για να χλωμιάσει ο άνθρωπος;

Την απάντηση την έδωσε η Ντόρα Μπακογιάννη. Παραδοσιακά χαμογελαστή (traditional smily), ήρθε στη Θεσσαλονίκη να μιλήσει στους φίλους της. Ήμασταν συνηθισμένοι να την βλέπουμε μονίμως χαμογελαστή, ακόμη κι όταν η Οργανωτική Επιτροπή της ΝΔ αποφάσιζε να φύγει από το συνέδριο (του χεριού της) και να πάει στην κοινωνία, αλλά τώρα είδαμε μια άλλη Ντόρα. Εκεί που περιμέναμε να δείξει τα… δόντια της στον Σαμαρά, χαμόγελο ούτε για δείγμα η κυρία, σημάδι ότι την πείραξε –όσο να πεις- η ήττα στις εσωκομματικές εκλογές, ανθρώπινο είναι εξάλλου. Αλλά σε τέτοιο βαθμό ώστε το trade χαμόγελο των μητσοτάκηδων να πάει περίπατο; Τόση πίκρα; Τόσο δάκρυ; Που πήγε η πάγια εκφραστική μεγαλοσύνη; Αν μη τι άλλο, όπως μου έλεγε φίλος προ διημέρου, με το πρόσωπο που εμφάνισε η Ντόρα στην πρώτη της επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη μετά τη μεγάλη ήττα, διέλυσε το μύθο ότι αυτό το μητσοτακέικο χαμόγελο δεν έχει αισθήματα.

Δεν ξέρω πότε θα δούμε τον Γ. Παπακωνσταντίνου κατηφή, όχι τίποτε, απλώς με ύφος που θα συνάδει με τα φυσιολογικά συναισθήματα της στιγμής, όμως είδατε τι έπαθε ο Κληρίδης. Το χαμόγελο, αντίθετα μ’ αυτόν που το χρησιμοποιεί, εκδικείται, όπερ σημαίνει ότι διαθέτει συναίσθημα. Γι’ αυτό και τα πολλά χαμόγελα κόντρα στο δάκρυ της προσφυγιάς, αντίθετα στο πένθος της στιγμής, παράταιρα με την ιστορική στιγμή, έφεραν την Κατοχή, τον Αττίλα 2, πιο καταστροφικό, πιο οδυνηρό. Τώρα όλοι ελπίζουμε να μην έχουμε ανάλογη συνέπεια και συνέχεια και στα οικονομικά της Ελλάδας που θα φορολογήσει την κατοχή, ακινήτων τε και κινητών.

Και στην περίπτωση, τέλος, της Ντόρας Μπακογιάννη το χαμόγελο εκδικήθηκε. Εκατομμύρια άχρηστα χαμόγελα, παράταιρα με τα συναισθήματα της εκάστοτε στιγμής, χαμόγελα του θεαθήναι και του δήθεν αισιόδοξα, χαμόγελα είκοσι χρόνων, πήγαν στράφι μέσα σε ενάμιση μόλις μήνα. Και τώρα; Και τώρα… «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου / φωτιά που μ’ έχει κάψει»!

 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 23/1/2010.

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

• Το θυμάστε ότι ορισμένοι στη Θεσσαλονίκη, άνθρωποι του πνεύματος κατά το κοινόν λεγόμενον, θα προτιμούσαν την κατεδάφιση του Λευκού Πύργου! Όχι άλλο πια σύμβολο αυτής της πόλης η τούρκικη φυλακή, λένε. Καιρός να αποκτήσουμε κανένα καινούριο, πιο μοντέρνο, πιο σύγχρονο –έτερον εκάτερον (και πού θα πανηγυρίζουμε τα τρόπαια, εεε;). 
• Κάποιοι από αυτούς, τώρα που έκλεισε ο Πύργος ο Λευκός φόρεσαν μαύρες πλερέζες! Και τι θα γίνει με το σύμβολο, και πότε θ’ ανοίξει το σύμβολο, και οι τουρίστες τι θα δουν άμα δε δουν τον Λευκό Πύργο και άλλα τέτοια. Αρκεί να τα βάζουν με τον υπουργό –τον εκάστοτε, δεν έχει σημασία. Σωστοί αντιεξουσιαστές…
• Αλλά ξανάνοιξε! Και πες μου χάρη σε ποιους; Πες μου κηφήνα μου! Χάρη στους στεϊτζάδες υπουργέ μου, αυτούς που η πράσινη διακυβέρνηση αποφάσισε να τους καθαρίσει. Τους πήραν από το Βυζαντινό Μουσείο και τους πήγαν Λευκό Πύργο. Σου λέει εκεί είναι όλα τα λεφτά, εκεί οι επισκέπτες. Τι να τους κάνουμε τους φύλακες στο Βυζαντινό;
• Πάντως, μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτονται. Και μπράβο που πήραν αυτήν την πρωτοβουλία.
• Και καλά να τους καθαρίσετε υπουργέ μου, για λίγο ήρθαν, για επαγγελματική εμπειρία ήρθαν, ώρα να τα μαζεύουν και να φεύγουν. Αλλά, Παύλε μου, ξάδερφε του πρώην και κολλητέ του πρίγκιπα, για να διώξετε αυτούς δεν θα πρέπει να πάρετε άλλους;
• Άρχισαν οι εκπτώσεις στην αγορά, άρχισαν και στα μουσεία! Για να μπεις στο Αρχαιολογικό και στο Βυζαντινό πληρώνεις πλέον το μισό εισιτήριο! Αυτή είναι η καλή είδηση. Η κακή είδηση είναι ότι βλέπεις μόνο τις μισές αίθουσες διότι οι άλλες μισές δεν έχουν φύλακες να φυλαχτούν και έτσι τα μεγάλα μουσεία της πόλης υπολειτουργούν… Από τα πέντε Μ μόνο τα τρία μείνανε σωστά.
• Ότι θα είχαμε βεντέτα Γερουλάνου – Καρατζαφέρη στον πολιτισμό, ε μα των θεώ, δεν το περίμενα. Εσείς; Το περιμένατε;
• Τα καλύτερα, λοιπόν, είπε για τον μακαρίτη Χρ. Λαμπράκη, τ. πρόεδρο του Μεγάρου Μουσικής, ο Γ. Καρατζαφέρης από το βήμα της Βουλής. Αλλά στην κορυφαία παρέμβασή του για τον πολιτισμό, «τα πήρε γιατί ο Γερουλάνος ανακοίνωσε για νέο Πρόεδρο του Μεγάρου τον Γ. Μάνο. Υπάρχει και καταστατικό, είπε, αφήστε τις ιδιοτέλειες.
• Όχι που θα τον άφηνε έτσι ο Παύλος. Σε ερώτηση του Ανατολάκη, σέντερ μπακ του Ολυμπιακού και σήμερα βουλευτής του ΛΑΟΣ, για το βιβλίο του Γκουρογιάννη που αναφέρεται απαξιωτικά στην ΕΛΔΥΚ και γενικά, ο Παύλος την έριξε την τάπα του.
• «Είναι δικαίωμά σας να αναφέρετε το μυθιστόρημα σαν ‘ανθελληνικό’ και σε παλαιότερη ερώτησή σας ‘ανυπόστατο λιβελογράφημα’ και είναι υποχρέωσή μας να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά σας να το λέτε, αλλά δεν οφείλουμε εμείς να υιοθετούμε αυτό που προτείνετε» του είπε και τον έστειλε στον πάγκο…
• Οκτώμισι εκατομμύρια επισκέπτες στο Λούβρο για το 2009 και είναι το μουσείο με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στον κόσμο! Κι εμείς εδώ ζητάμε τις Μαγεμένες πίσω… για να τις θαυμάζει ο Σαλονικιός που δεν πατά το πόδι του σε μουσείο της πόλης του (ρωτήστε και τα «5Μ»). Βρήκαμε τα Μάρμαρά μας οι έρμοι επαρχιώτες, οι μίζεροι εσωστρεφείς μπαιάτηδες…
• Μήπως θα ‘πρεπε να ζητήσουμε απλώς να τις βγάλουν από τις αποθήκες και να τις βάλουν στις προθήκες; Αυτό θα ήταν αίτημα. Και να αναγράφεται, βέβαια, στις ταμπέλες της έκθεσης ότι προέρχονται από τη Θεσσαλονίκη.
• Κουφό (αλλά αληθινό): Το Φεστιβάλ Βόλου, λέει, γίνεται χωρίς κρατικά χρήματα. Σου λέει που να ζητιανεύουμε τώρα. Δεν είδες τι έπαθε το Φεστιβάλ του Δίου; Πέρσι δεν ήταν που του ‘δωσαν 2.000 και τους ζήτησαν πίσω 3.000;
• Αυτή η παράνοια, κινηματογραφιστών και πόλης, με τους «ομιχλατζήδες» να ανεβαίνουν με κλειστά Τέμπη στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να παίξουν τις ταινίες τους στο Ολύμπιον. Ή ταν ή επί τας, ρε παιδιά! Όχι και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Έλεος! Μπιιιιιιιιιιιζ

 Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 23/1/2010.

Δημόσια διαβούλευση ή «πράσινη» επικοινωνία

Οι 100 πρώτες μέρες του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση επανεπιβεβαίωσαν την «πράσινη» μαστοριά στην επικοινωνία.

Είναι μια μαστοριά που αλλάζει νοοτροπίες, καταλύει κοινωνικά  ταμπού, πολλές φορές κάνει το γαλάζιο πράσινο και το άσπρο μαύρο. Που κάνει τον συμβασιούχο να πιστέψει ότι θυσιάζεται για το κοινό καλό ή έστω για το καλό των παιδιών του, για μια -επιτέλους- αξιοκρατική Ελλάδα. Που κάνει τον πολίτη να πιστεύει ότι συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων επειδή για πρώτη φορά μπορεί να γράφει τη γνώμη του στο opengov.gr και να σχολιάζει νομοσχέδια (!) της κυβέρνησης. Που κάνει τον πτυχιούχο να συμπληρώνει φόρμες εκχωρώντας ασμένως τα προσωπικά του δεδομένα, έχοντας διαμορφώσει πεποίθηση ότι θα κριθεί αξιοκρατικά για μία θέση γενικού γραμματέα υπουργείου.  

Μια ματιά στο σχέδιο διαβούλευσης για τη διοικητική μεταρρύθμιση αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι βρίθει από επικοινωνιακούς όρους, ορισμένους μάλιστα αδόκιμους. Κάποτε ο Γιώργος Παπανδρέου, ως υπουργός Εξωτερικών, χρησιμοποίησε τη φράση «οδικός χάρτης» αναφερόμενος στην πορεία και τους αναγκαίους όρους για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τώρα τη συναντούμε και ως οδικός χάρτης για την ολοκλήρωση του πακέτου των αλλαγών στην Αυτοδιοίκηση. Η «πράσινη ανάπτυξη» δίνει και παίρνει. Το δράμα της βέβαια –της πράσινης ανάπτυξης- είναι ότι ακόμη και στο ΠΑΣΟΚ όπου ευδοκιμεί σχεδόν αποκλειστικά, κανείς δεν έχει προσδιορίσει τι ακριβώς σημαίνει, τι σηματοδοτεί, σε τι συνίσταται και μάλλον ο καθένας έχει δικαίωμα να εννοεί ό,τι βολεύεται.

Γιατί τι είναι αλήθεια η πράσινη ανάπτυξη; Πως κολλάει στη διοικητική μεταρρύθμιση; Στην παιδεία ναι, στη νοοτροπία ναι. Αλλά δεν κολλάει παντού. Και τι είναι στην πράξη η δημόσια διαβούλευση; Θα πει κανείς είναι κακό πράγμα η «δημόσια διαβούλευση»; Όχι φυσικά, πολύ περισσότερο που ο «διάλογος» δεν έλεγε να τελειώσει ακόμη κι όταν εκσυγχρονίστηκε σε «κοινωνικό διάλογο» είτε αφορούσε την Παιδεία, είτε την Υγεία, είτε το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Το καλό είναι ότι η πολιτεία έβαλε πλαίσια στη δημόσια κουβέντα για μεγάλα θέματα. Αρχή – μέση – τέλος. Τόσο που οι δημόσιες διαβουλεύσεις τρέχουν πολλές μαζί πια και με ημερομηνία λήξης η καθεμιά χωριστή που προκαλεί άγχος –να τις προλάβεις όλες να τις σχολιάσεις. 

Επί της ουσίας όμως; Δικαίωμα έχει όποιος έχει ίντερνετ στο σπίτι ή στη δουλειά μπαίνει, όποιος έχει χρόνο και διάθεση να σχολιάσει, να κάνει επισημάνσεις και να καυτηριάσει τα κυβερνητικά σχέδια. Και; Οι παρατηρήσεις του λαμβάνονται υπόψη τόσο όσο κι ένα γράμμα που θα ‘στελνε στο Μαξίμου στην προ-ευρυζωνική Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι τότε πετιούνταν στον κάλαθο των αχρήστων, ενώ τώρα στο Recycle Bin, «υπολογιστί» στον κάδο ανακύκλωσης –σε τελική ανάλυση στον ηλεκτρονικό κάλαθο των αχρήστων.

Άλλαξε καμία διάταξη στην κυβερνητική πρόταση για τις προσλήψεις στο Δημόσιο που έγινε νόμος και καταδίκασε χιλιάδες θύματα της ασυνέχειας του κράτους στην ανεργία; Πιστεύει κανείς ότι θα αλλάξει κάτι στη δημόσια διαβούλευση για την διοικητική μεταρρύθμιση εάν η κυβέρνηση δεν το επιθυμεί; Τίποτε δεν θα αλλάζει όσο αυτό το μέσο επαφής της πολιτικής με την κοινωνία χρησιμοποιείται ως άλλοθι. Δημόσια διαβούλευση χωρίς καθαρές προθέσεις δεν είναι παρά επικοινωνιακό τρικ.

Ας κρατήσουμε, τουλάχιστον, ως θετικό, το «αρχή – μέση – τέλος».

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 15/1/2010. 

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

• Ποιος πολιτισμός και ποιος τουρισμός ρε παιδιά; Ο Λευκός Πύργος, αφού έμεινε τόσα χρόνια άβατο για τους επισκέπτες –τους λιγοστούς- της πόλης, άνοιξε πριν δυο χρόνια αλλά τώρα ξανάκλεισε λόγω περικοπών που έχουν ως συνέπεια την έλλειψη φυλάκων!!!
• Έχουν βουίξει τα μελίσσια αλλά στο ΥΠΠΟΤ αυτί δεν ιδρώνει. Και είναι ντροπή για την πόλη να ανέχεται να μένει κλειστός ο Λευκός Πύργος. Το μνημείο – σύμβολο της πόλης γίνεται σύμβολο ραγιαδισμού έναντι της Αθήνας αλλά και σύμβολο της αδυναμίας των εντόπιων εριφίων να πετύχουν τα αυτονόητα.
• Αξίζει να σημειωθεί: πέρυσι είχαμε τα ίδια. Διαμαρτυρήθηκε με επιστολή του στον τότε υπουργό Μ. Λιάπη –αρχές του χρόνου- ποιος λέτε; Ο Π. Ψωμιάδης, κανείς άλλος. Ο λαϊκάντζας, ο Ζορό, ο Άι Βασίλης… Κανείς άλλος. Και ο σημερινός πρόεδρος της ΝΔ και τότε ΥΠΠΟ Αντ. Σαμαράς, μόλις ανέλαβε έλυσε το πρόβλημα διαμιάς. Προς τιμήν του.
• Αλλά τι να πεις γι’ αυτήν την πόλη όπου η συνέργεια μεταξύ των φορέων του στον πολιτισμό –και όχι μόνο- θεωρείται μέγα επίτευγμα; Το αυτονόητο δηλαδή… Και δεν φταίνε οι άνθρωποί τους. Οι νοοτροπίες φταίνε. Και οι λογικές της κεντρικής διοίκησης.   
• Πάντως τα πέντε «Μ», τα πέντε μεγάλα μουσεία της πόλης –Μακεδονικό Σύγχρονης Τέχνης, Αρχαιολογικό, Βυζαντινό, Κρατικό Σύγχρονης Τέχνης και Τελλόγλειο- είναι έτοιμα για πέντε πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις με κορυφαία ίσως την έκθεση για πρώτη φορά έργων από τη συλλογή Κωστάκη.
• Το Μουσείο Φωτογραφίας προετοιμάζεται για τη Photobienalle. Κάτι μου λέει ότι ή θα αλλάξουν πρόσωπα ή θα αλλάξουν όνομα. Και θα γυρίσουμε πίσω στη γνωστή αγαπημένη και λιγότερο μεγαλοϊδεατική Φωτοσυγκυρία. Για να δούμε…
• Και για να μην γκρινιάζουμε, η κρατική αβελτηρία δεν μπορεί να σταματήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Τα Άνω Λαδάδικα είναι πια γεγονός και εκεί ο κόσμος κάθε βράδυ, τις θερινές αυτές νύχτες του… χειμώνα στην καρδιά του οποίου βρισκόμαστε, έχει μετατραπεί σε Γκάζι σαλονικιώτικο. Χωρίς κρατικές παρεμβάσεις, αναπτύσσονται νέες δυναμικές αίθουσες τέχνης «του λιμανιού κι όχι του σαλονιού», «μυστικά» εργαστήρια καλλιτεχνών σε πρώην βιοτεχνικούς χώρους, αξιοπρεπείς χώροι εστίασης που συνδέουν το σήμερα με το χθες.
• Χωρίς διλήμματα για τον διατηρητέο ή όχι χαρακτήρα του συνόλου – ευτυχώς δεν τίθεται ζήτημα…- όπως συνέβη με τα Κάτω Λαδάδικα που από την πολλή δημόσια φροντίδα για την… ανάδειξη του συνόλου, τα καταδίκασαν σε… παρακμή.      
• Ο Κώστας Πυλαρινός από αντιπρόεδρος έγινε πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Μεγάρου Μουσικής, άνθρωπος με επιρροή στα του Μεγάρου. Αγωνία επικρατεί και για το τι μέλλει γενέσθαι στο Μέγαρο της Θεσσαλονίκης αφού εδώ και χρόνια πολλοί εποφθαλμιούν τη θέση του προέδρου. Όμως μια πεταλούδα μου είπε, εμένα της μέλισσας, ότι γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος.
• Καλά, πολύ γέλιο η «Νήσος» του Χρήστου Δήμα. Καλοκαιρινή ελαφρότητα καταμεσής του χειμώνα, σαν τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Βλαδίμηρος Κυριακίδης, ο δικός μας, εκπληκτικός!
• Υπουργέ, πότε επιτέλους θα διορίσεις καινούρια διοικητικά συμβούλια και διευθυντές; Τι περιμένεις; Να βαλτώσει τελείως η ερμαφρόδιτη κατάσταση; Ή δώσε χρίσμα ή άλλαξε. Μπιιιιζ!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 15/1/2010.

Αυτοδιοίκηση: Το στοίχημα δεν παίζεται στα πρόσωπα

Με το που μπήκε ο νέος χρόνος ήρθαν και οι πρώτες δημοσκοπήσεις για τις υποψηφιότητες στο δήμο Θεσσαλονίκης. Μία από τη focus και άλλη μία από την To the Point. Διαφορετικές «πεντάδες» σε κάθε μια, κάθε μια με τις δικές της σκοπιμότητες. Εξού και οι δύο δίνουν εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα π.χ. η μία δίνει τον Παπαγεωργόπουλο πέμπτο και η άλλη πολύ πιο δυνατό. Εν πάσει περιπτώσει, σκοπός του σημειώματος δεν είναι να αναλύσει τις δημοσκοπήσεις. Καλές είναι κι αυτές, είναι «εργαλεία» όπως συνηθίζουν να λένε οι πολιτικοί, όμως αν δεν πιάνεις το feeling της πόλης δεν κάνεις τίποτε.

Και το feeling της πόλης αυτή τη στιγμή –εδώ και χρόνια δηλαδή- δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα. Καθόλου έως ελάχιστα. Έχει να κάνει με τα έργα. Η πόλη νοιώθει αδικημένη όχι γιατί το λέει ο Ψωμιάδης ή ο Βενιζέλος ή ο α’ ή ο β’. Νοιώθει έτσι γιατί το ζει καθημερινά στο πετσί της. Νοιώθει το τριτοκοσμικό από το πρωινό μποτιλιάρισμα μέχρι το καυσαέριο που έχει μολύνει κόμη και τις παρυφές του πολεοδομικού συγκροτήματος. Το νοιώθει στις δουλειές που χάνονται, στις δουλειές που δεν υπάρχουν. Το νοιώθει ακόμη και στη βόλτα του, στον καφέ του στο κέντρο της πόλης. Ζούμε στην πόλη του καφέ και του φαγητού αλλά κι αυτό, έτσι αναξιοποίητο που το ‘χουμε, καταντάει υποτιμητικό γιατί φέρνει τα κεφάλαια μόνο για μάσες και ξάπλες. Όχι για μπίζνες. Μου θυμίζει τον αρχοντοχωριατισμό δημάρχου γειτονικού νομού που διοργανώνοντας ένα μεγάλο γεγονός για την επαρχία του, επαίροταν γιατί το εγχείρημα υποστηριζόταν από 800 εθελοντές. Στην ερώτηση αν είχε και κανέναν εργαζόμενο, ο δήμαρχος δεν απάντησε. Προφανώς όλοι δουλεύανε αλλά κανείς δεν εργαζόταν. Όλοι στο τζάμπα και τα ένσημα για φλουρί.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι τα πρόσωπα. Και κάνουν λάθος όσοι προσωποποιούν την κακοδαιμονία της πόλης στην τριάδα Άνθιμου – Ψωμιάδη - Παπαγεωργόπουλου. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι λείπουν οι συγκεκριμένες προτάσεις –όχι προτάσεις καφενείου- για το πώς αυτή η πόλη θα φύγει μπροστά με τα δεδομένα που ισχύουν, δηλαδή με τα προβλήματα και τις θεσμικές αγκυλώσεις που υπάρχουν. Στις προηγούμενες αναμετρήσεις τα προγράμματα των υποψηφίων ήταν από τυπικά έως ανύπαρκτα. Η έλλειψη οράματος, εξάλλου, φάνηκε έντονα πριν από ένα χρόνο στην διαδικασία χωροθέτησης της ΔΕΘ, όπου κοινή συναινέσει το πρώτο κριτήριο επιλογής ήταν το «συλλογικό ρουσφέτι» παρά το «συλλογικό καλό», το όραμα, το αύριο, η δυναμική.

Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά φαίνεται ότι τα κόμματα και οι τοπικοί πολιτικοί ταγοί αδυνατούν να δουν πέρα από τη μύτη τους. Καμία συζήτηση για τίποτε παρά μόνο για τα πρόσωπα. Και η Θεσσαλονίκη στο περιθώριο. Περιμένοντας πρώτα εκείνες τις προτάσεις που θα στρέψουν το βλέμμα της στις πραγματικές εξαρτήσεις της, που βρίσκονται εκτός συνόρων, και όχι στις ψυχολογικές εξαρτήσεις της, και μετά το πρόσωπο εκείνο που θα δείξει αποφασισμένο «να κάνει πράγματα», απλά, όμορφα, ευρωπαϊκά.

Υ.Γ. Όπως μου επισήμανε ορθά φίλος της στήλης, η πολιτική θα γίνει καλύτερη όταν θα πάψουν να συνωστίζονται οι βουλευτάδες και οι πολιτευτάδες πρώτη μούρη τον Άνθιμο, ιδίως κάτι μέρες σαν τα Θεοφάνεια, πολύ περισσότεροι εκείνοι που οφ δι ρέκορντ τον θεωρούν βαρίδιο για τη Θεσσαλονίκη. Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Βλέπει και κρίνει. 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 8/1/2010.

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

·        Εμείς, κηφήνες μου, φέτος αλλάξαμε το χρόνο με τον Δήμαρχο στο νέο δημαρχείο Του. Τι ωραία, τι φαντασμαγορικά, τι φωνές το σύνολο, τι λιτός ο λόγος Του, τι ουσιαστικός! Τύφλα να ‘χει ο Πύργος του Άιφελ, τα πυροτεχνήματα στους ουρανοξύστες του Χονγκ Κονγκ και στην Πύλη του Βραδεμβούργου. Ποια Αριστοτέλους και σκυλιά μαύρα… Πάν’ τ' αγιοβασιλάκια που ξέρατε. Αλλά ένα μπράβο από την αντιπολίτευση που τόσα χρόνια φώναζε για τις Βανδές και τους Ρουβάδες δεν άκουσα.·        Αλλά σου λέει, πάει ο παλιός ο χρόνος… Ε, και; Τα τελευταία χρόνια στον πολιτισμό διανύουμε τα δικά μας έτη, αφού οι υπουργοί αλλάζουν κάθε χρόνο –και συχνότερα. Η πρωτοχρονιά του πολιτισμού πέφτει όποτε θέλει το Μαξίμου.
·        Εξάλλου, το φλουρί της κυβερνητικής βασιλόπιτας ποτέ δεν έπεσε στον πολιτισμό…·        Τελευταίο τη τάξει το ΥΠΠΟ, κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, ο στραβός γιαλός βολεύεται στη Μπουμπουλίνας μέχρι να κατακάτσει ο κουρνιαχτός. Στην καλύτερη, τη θέση του υπουργού καταλαμβάνουν οι ρούκις της κυβέρνησης…
·        Βρισκόμαστε ήδη στο έτος Γερουλάνου, αφού έχουμε περάσει από τα έτη Σαμαρά, Λιάπη, Βουλγαράκη, Τατουλο-Ζαχόπουλου. Καψούρηδες, τσιφλικάδες, μη μου άπτου… Μα είναι δυνατόν όλα να τυχαίνουν στο ΥΠΠΟ;·        Κουίζ: Ποιο στέλεχος –προεδράρα- πολιτιστικού φορέα της Θεσσαλονίκης κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα λόγω οικονομικών και… επικείμενου σουταρίσματος;
·        Πάντως το κακό είναι γενικό. Μετά από αυτά που είπε ο ωραίος Παύλος στη Βουλή, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό –και καλύτερη διαχείριση και περικοπές και άλλα τινά- το αναμενόμενο κόψιμο του 10% ήδη τσούζει πολλούς οργανισμούς που τα οικονομικά τους δεν ήταν και τόσο ανθηρά ούτως ή άλλως μετά την επέλαση των… γαλάζιων μπουμπουκιών.·        Που, για να μην αδικούμε τους διαχειριστές, και ο πολιτισμός υπέστη τις συνέπειες των Ολυμπιακών Αγώνων. Καλοί, λαμπροί, αλλά όσοι το είχαν προβλέψει δικαιώθηκαν. Μετά την Αθήνα 2004 το χάος. No franga, μάγκα μου…
·        Στο κάτω κάτω τα μεγάλα γεγονότα της δεκαετίας 2000-2009 ήταν η κατασκευή του μετρό της Αθήνας, οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας και το νέο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα. Ε, όχι και αθηνοκεντρικό το κράτος μας…·        Στη Θεσσαλονίκη το μόνο που συζητήθηκε πολύ τη χρονιά που πέρασε ήταν το σνομπάρισμα των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη» έναντι του Φεστιβάλ Κινηματογράφου που πενηντάρισε. Τίποτε θετικό. Μαύρη μαυρίλα.
·        Άσε που το 2010 μπαίνει με μεγάλα προβλήματα, όπως το ποιος θα είναι πρόεδρος στο Μέγαρο Μουσικής μετά το θάνατο του Χρήστου Λαμπράκη που ήταν μέλος του δ.σ. και στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης. Και φυσικά, τι τακτική θα ακολουθήσει ο νέος πρόεδρος.·        Ο οποίος, λίγος πριν το πιεστήριο, μάθαμε ότι θα είναι ο Γιάννης Μάνος, ένας εξαίρετος της παρέας του ΔΟΛ. Ένας πνευματώδης και πνευματικός άνθρωπος. Καλή επιτυχία!
·        Ξέρεις, κάθε φορά που αλλάζει ο χρόνος, δεν μπορώ να μην σκεφτώ τους μεγάλους που φύγανε μαζί με τον παλιό το χρόνο… Μαρία Δημητριάδη, Σπύρος Καλογήρου, Σπεράντζα Βρανά, Γιάννης Μόραλης. Όλοι, μα όλοι, κάπου τους είδαμε κάπου τους ακούσαμε. Κάτι πήραμε από αυτούς.·        Απορία: είναι αλήθεια ότι το γραφείο Τύπου της Όπερας Θεσσαλονίκης εδρεύει στην Αθήνα; Αν ναι, είναι δυνατόν; Γιατί συμβαίνει αυτό; Καλή Χρονιά! Μπιιιιζ!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "Κεντρί" στις 8/1/2010.