Τρίτη 2 Μαρτίου 2010
Από γυναικών άρξασθε
Γράφει η Μένη Λυσαρίδου, πρώην μέλος Κ.Ε. ΝΔ
“Οι γυναίκες στα κέντρα λήψης αποφάσεων” είναι το θέμα που επέλεξε η τοπική Νέα Δημοκρατία ως εναρκτήρια εκδήλωση των γυναικείων τμημάτων της και ως νέα Νέα Δημοκρατία, όπως αυτοαποκαλείται εσχάτως στις ενημερωτικές προς τα μέλη της επιστολές.
“Οι γυναίκες στα κέντρα λήψης αποφάσεων” είναι το θέμα που επέλεξε η τοπική Νέα Δημοκρατία ως εναρκτήρια εκδήλωση των γυναικείων τμημάτων της και ως νέα Νέα Δημοκρατία, όπως αυτοαποκαλείται εσχάτως στις ενημερωτικές προς τα μέλη της επιστολές.
Ο τίτλος θα μπορούσε να ήταν ενδιαφέρων και προκλητικός τη δεκαετία του '80, όταν οι γυναίκες διεκδικούσαν ισότητα στην κοινωνία και πολιτική χειραφέτηση, μέσα από ένα κίνημα που διαπερνούσε οριζόντια όλα τα πολιτικά κόμματα.
Σήμερα, ύστερα από 30 χρόνια, οι γυναίκες μετέχουν ενεργά και συχνά στην πρώτη γραμμή σε όλα τα επίπεδα προετοιμασίας και λήψης αποφάσεων, επηρεάζοντας έτσι τη ζωή όλων.
Μια ματιά στα άλλα κόμματα, στις υπηρεσίες, στους φορείς, στα πανεπιστήμια και στην κοινωνία θα ήταν αρκετή να το επιβεβαιώσει.
Ότι η Νέα Δημοκρατία έχει την πολυτέλεια να επαναφέρει στην επικαιρότητα ένα ιστορικό θέμα τρεις εξηγήσεις μπορεί να έχει.
Ή αποτελεί ομολογία αποτυχίας, επειδή αδυνατεί να αποτυπώσει στο εσωτερικό της αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία.
Ή γνωρίζει τι συμβαίνει, αλλά οι άντρες της δεν έχουν λύσει ακόμη το πολιτικό τους οιδιπόδειο σύμπλεγμα, οπότε εδώ χρειάζονται οι υπηρεσίες ενός ικανού ψυχιάτρου, που θα προτείνει θεραπεία, πράγμα που... σήμερα διαθέτει.
Ή επέλεξε το θέμα προσχηματικά με αφορμή τον διορισμό νέας υπεύθυνης Γυναικών στη Θεσσαλονίκη και της παρουσίας εδώ της γραμματέα Γυναικείων Θεμάτων. Μαχητικά και δοκιμασμένα μέλη του κόμματος και οι δύο, δεν είχαν λόγο να υποκύψουν σε συνταγές αμφιβόλου πολιτικού και επικοινωνιακού αποτελέσματος.
Τα πάντα γύρω ανατρέπονται και οι γυναίκες της ΝΔ θα ρωτούν την επί σειρά ετών υπεύθυνη Γυναικών γιατί συναίνεσε στην καταστρατήγηση του καταστατικού σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή γυναικών κατ' ελάχιστον 30% σε όλα τα όργανα του κόμματος, όπως προβλέπεται.
Ας μιλήσουμε όμως με όρους σημερινούς. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν υπάρχουν αμιγώς γυναικεία ζητήματα. Όχι γιατί οι γυναίκες έλυσαν τα ζητήματά τους, αλλά γιατί τα δικά τους θέματα αγγίζουν πλέον όλη την κοινωνία. Με την έννοια αυτή, είναι ώρα να ζητήσουμε την κατάργηση των γυναικείων τμημάτων του κόμματος. Τερματίζοντας την παρακμιακή τους πορεία θα τιμήσουμε τον ιστορικό τους ρόλο.
Οι γυναίκες της ΝΔ πρέπει να συμμετέχουν επί ίσοις όροις σε όλα τα τμήματα και τα όργανα του κόμματος, ώστε να το εμπλουτίσουν ποιοτικά και ποσοτικά.
Η ΝΔ δεν είναι αυτή το συντηρητικό κόμμα σήμερα στη χώρα και είναι καιρός να πιάσει φιλελεύθερη περπατησιά.
Σήμερα, ύστερα από 30 χρόνια, οι γυναίκες μετέχουν ενεργά και συχνά στην πρώτη γραμμή σε όλα τα επίπεδα προετοιμασίας και λήψης αποφάσεων, επηρεάζοντας έτσι τη ζωή όλων.
Μια ματιά στα άλλα κόμματα, στις υπηρεσίες, στους φορείς, στα πανεπιστήμια και στην κοινωνία θα ήταν αρκετή να το επιβεβαιώσει.
Ότι η Νέα Δημοκρατία έχει την πολυτέλεια να επαναφέρει στην επικαιρότητα ένα ιστορικό θέμα τρεις εξηγήσεις μπορεί να έχει.
Ή αποτελεί ομολογία αποτυχίας, επειδή αδυνατεί να αποτυπώσει στο εσωτερικό της αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία.
Ή γνωρίζει τι συμβαίνει, αλλά οι άντρες της δεν έχουν λύσει ακόμη το πολιτικό τους οιδιπόδειο σύμπλεγμα, οπότε εδώ χρειάζονται οι υπηρεσίες ενός ικανού ψυχιάτρου, που θα προτείνει θεραπεία, πράγμα που... σήμερα διαθέτει.
Ή επέλεξε το θέμα προσχηματικά με αφορμή τον διορισμό νέας υπεύθυνης Γυναικών στη Θεσσαλονίκη και της παρουσίας εδώ της γραμματέα Γυναικείων Θεμάτων. Μαχητικά και δοκιμασμένα μέλη του κόμματος και οι δύο, δεν είχαν λόγο να υποκύψουν σε συνταγές αμφιβόλου πολιτικού και επικοινωνιακού αποτελέσματος.
Τα πάντα γύρω ανατρέπονται και οι γυναίκες της ΝΔ θα ρωτούν την επί σειρά ετών υπεύθυνη Γυναικών γιατί συναίνεσε στην καταστρατήγηση του καταστατικού σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή γυναικών κατ' ελάχιστον 30% σε όλα τα όργανα του κόμματος, όπως προβλέπεται.
Ας μιλήσουμε όμως με όρους σημερινούς. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα δεν υπάρχουν αμιγώς γυναικεία ζητήματα. Όχι γιατί οι γυναίκες έλυσαν τα ζητήματά τους, αλλά γιατί τα δικά τους θέματα αγγίζουν πλέον όλη την κοινωνία. Με την έννοια αυτή, είναι ώρα να ζητήσουμε την κατάργηση των γυναικείων τμημάτων του κόμματος. Τερματίζοντας την παρακμιακή τους πορεία θα τιμήσουμε τον ιστορικό τους ρόλο.
Οι γυναίκες της ΝΔ πρέπει να συμμετέχουν επί ίσοις όροις σε όλα τα τμήματα και τα όργανα του κόμματος, ώστε να το εμπλουτίσουν ποιοτικά και ποσοτικά.
Η ΝΔ δεν είναι αυτή το συντηρητικό κόμμα σήμερα στη χώρα και είναι καιρός να πιάσει φιλελεύθερη περπατησιά.
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Δύο χρόνια ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΑ με πάνω από χίλιες επισκέψεις το μήνα!
Δύο χρόνια έκλεισε το παρόν blog έχοντας μέσο όρο 1.178 επισκέψεις το μήνα στη διετία που πέρασε, δηλαδή αναγνωσιμότητα πολύ περισσότερη από πολλές εφημερίδες! Αν πεις για το τελευταίο δωδεκάμηνο, ο μέσος όρος είναι 1.523 επισκέψεις το μήνα και μάλιστα με πολύ χαλαρό ρυθμό (π.χ. το τελευταίο εξάμηνο το blog δεν ανανεωνόταν καθόλου λόγω αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων) αλλά με τη βοήθεια φίλων bloggers. Αυτό δείχνει απλά τη δύναμη του διαδικτύου όπου συναντιόμαστε άνθρωποι, φίλοι ή άγνωστοι μεταξύ μας, απ' όλα τα μέρα της Γης!
Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010
Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010
Για ποια χώρα μιλάμε;
Αλήθεια, τι θα πει «η ζωή πίσω από τις λαμαρίνες»; Και που ακριβώς είναι αυτές οι λαμαρίνες; Για ποια πόλη μιλάμε; Για ποια χώρα; Αυτά και άλλα με ρωτούσε ο φίλος μου Β.Κ., πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, ρουφώντας έναν παγωμένο freddo με 10 βαθμούς έξω και βροχή εκνευριστική. Κι έπαθε πλάκα όταν του είπα ότι οι λαμαρίνες βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη, πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης, σε μια από τις πιο ζωντανές περιοχές κατά τις τελευταίες δεκαετίες, στην Ανάληψη.
Το έργο το έχουμε ξαναδεί, στο κέντρο της πόλης που έπαθε μεγάλη νίλα γιατί στο όνομα του μεγάλου έργου –που βεβαίως έπρεπε να είχε τελειώσει πριν από μισό αιώνα- οι μόνοι που κινήθηκαν ήταν οι μετροπόντικες. Όλοι οι άλλοι χαθήκανε στις αρμοδιότητες, στις δυνατότητες και στα πείσματα.
Και τώρα αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν μια πολιτεία που θέλει να παριστάνει την οργανωμένη να επιτρέπει να υπάρχουν κάτοικοι αυτής της πόλης και δη παλιοί Θεσσαλονικείς –αναντάν μπαμπαντάν που λέμε- που ξαφνικά να νοιώθουν ότι ζουν στις φαβέλες της Βραζιλίας, στα σλαμς της Ινδίας ή στις παραγκουπόλεις του Λος Άντζελες. Άδειες βιτρίνες, «ψωνίζει μόνο η γειτονιά που μας ξέρει» λέει ο φούρναρης, «μετά τις 8 δεν κυκλοφορεί ψυχή» λένε όσοι κατοικούν εκεί. Άδειες προθήκες, γεμάτες σύριγγες.
Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος; Πως είναι δυνατόν, τρία χρόνια μετά την έναρξη του έργου, να μην έχουν τακτοποιηθεί τα προφανή; Και πως είναι δυνατόν οι πολιτικοί να σώσουν την Ελλάδα κόντρα στο πρέσινγκ των Ευρωπαίων κερδοσκόπων και την καφρίλα του περιοδικού Focus, όταν δεν μπορούν να σώσουν τη Δελφών με Φλέμινγκ γωνία;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)