Επιτέλους, αναγνώριση

Είναι είδηση σημαντική για εμάς τους Ποντίους η αναγνώριση της Γενοκτονίας των προγόνων μας από το σουηδικό κοινοβούλιο –θυμάμαι από παιδί το σουηδικό… ξύλο που χρησιμοποιούσαν οι επιπλάδες πριν τις μελαμίνες, τα mdf, pdf κλπ. Το σουηδικό… ξύλο, λοιπόν, που έφαγαν οι φίλοι μας οι Τούρκοι, με την απόφαση αυτή ήρθε να προστεθεί στο ψήφισμα Επιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων στις ΗΠΑ που αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων.

Έξω από τα ρούχα τους οι Τούρκοι, ανακάλεσαν τους πρέσβεις τους σε Ουάσιγκτον και Στοκχόλμη σε μια κίνηση αντεπίθεσης κεμαλικού χαρακτήρα. Επίσης, ματαίωσαν τη συνάντηση κορυφής του Ερντογάν με τον Σουηδό ομόλογό του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κυβερνητικός σχηματισμός τάχθηκε κατά της αναγνώρισης (ψήφοι 131 υπέρ, 130 κατά), ενώ η Σουηδία είναι από εκείνες τις χώρες που σταθερά θέλουν την Τουρκία εντός ΕΕ.

Η στάση αυτή είναι ένα γερό μάθημα για την ελληνική διπλωματία, η οποία στην σθεναρότητα αντιτάσσει μαλθακότητα πασπαλισμένη με… χίπικες προσεγγίσεις στα εθνικά μας θέματα. Δηλαδή στις απειλές και τις παραβιάσεις απαγορεύει τον εορτασμό της 25^ης Μαρτίου στα ελληνικά προξενεία, επιχειρεί να περάσει στην κοινή γνώμη ως λύση το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», αλλάζει τις ισορροπίες στο Αιγαίο επιτρέποντας τις πτήσεις τουρκικών αεροσκαφών υπό το μανδύα των νατοϊκών κλπ. Όμως η Άγκυρα απέχει πολύ ακόμη από την αστική ευγένεια της Δύσης. Η πολιτική ηγεσία της γείτονος ακόμη αντιδρά με αντανακλαστικά βαθέως κράτους, τόσο στις εξωτερικές σχέσεις όσο και στο εσωτερικό.

Αυτό πρέπει να είναι και το μήνυμα της προσπάθειας του ποντιακού ελληνισμού για την διεθνή αναγνώριση της γενοκτονίας: ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο σεβασμός των διεθνών κανόνων, τότε και κυρίως σήμερα. Ό,τι δηλαδή παραβιάστηκε με τις διώξεις κατά των Ποντίων και των Ελλήνων της Μικρασίας, των Ρωμιών της Πόλης, των Ελληνοκυπρίων.   

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 13/3/2010. 

Πορεία συνείδησης

Ζόρικη μέρα σήμερα. Απεργούν οι πάντες. «Εσύ θα πας στην πορεία;» ρώτησα έναν φίλο, τον Ζ.Κ., 40άρη πια, απόφοιτο της Νομικής, έμπορο παπουτσιών εδώ και χρόνια με μαγαζί σε δήμο του πολεοδομικού. Θυμηθήκαμε ότι ο Ζ.Κ. ποτέ δεν ήταν φαν των διαδηλώσεων, γιατί ποτέ δεν του άρεζε το καπέλωμα. Και εδώ που τα λέμε δεν έχει άδικο. Ελάχιστες είναι καθαρές, στις περισσότερες και πάντως σ’ αυτές τις «εργατικές», εάν πας τεκμαίρεσαι κόκκινος. Δίκιο έχουμε, βέβαια, οι εργαζόμενοι αλλά που να το βρούμε; Η καταπάτηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων στον εργασιακό χώρο είναι τόσες πολλές, οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, η Επιθεώρηση Εργασίας είναι μπλοκαρισμένη από το ίδιο το κράτος και οι παρεμβάσεις της καθυστερούν τόσο που καθίστανται άνευ ουσίας και αποτελέσματος. Από την άλλη ο συνδικαλισμός ακολούθησε και αυτός τη γενική πτώση με αποτέλεσμα να έχει ενσωματώσει όλες τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος, με το οποίο βρίσκεται σε άμεση εξάρτηση. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να δώσει λύσεις, απλά ακολουθεί τα προβλήματα (είδατε ποτέ να αποτρέπεται κάποιο κλείσιμο επιχείρησης;) όντας σε αδυναμία να προτείνει κάτι σωτήριο.

«Εντάξει, όλα αυτά που λέμε είναι σοβαροί προβληματισμοί, αλλά νομίζω ότι σ’ αυτή τη συγκυρία υποχωρούν μπροστά στην πραγματικότητα» του είπα. «Μια πραγματικότητα που είναι πρωτόγνωρη. Ένα παραπάνω εδώ στη Θεσσαλονίκη. Και δεν ξέρω αν θα αλλάξει κάτι. Αν μία διαδήλωση μπορεί να αλλάξει κάτι. Όμως θέλω πια να διαμαρτυρηθώ. Οι πρώτοι κερδοσκόποι ήταν οι πολιτικοί σε βάρος των ονείρων μας. Αυτοί χρέωσαν με υπερβολικό επιτόκιο τα όνειρά μας. Γι’ αλλού ξεκινήσαμε κι αλλού μας πάνε. Θέλω να τα πω. Θέλω να φωνάξω. Γιατί θα σκάσω… Είναι πορεία συνείδησης. Γι’ αυτό θα πάω».

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 11/3/2010.  

Από την αφίσα στην πράξη

Προσωπικά μου άρεσε η καμπάνια για τον τουρισμό μας. Θα έλεγα ότι η Ελλάδα επιστρέφει στις αξίες της, στα ατού της. Δεν γυρνά την πλάτη στον πολιτισμό της. Kalimera σημαίνει «good morning», ένα απλό και φιλικό μήνυμα προς τους υποψήφιους επισκέπτες της χώρας μας, είναι ίσως ό,τι έχει περισσότερο ανάγκη ο δυτικοευρωπαϊκός τρόπος ζωής.

Το «Χαμόγελο της Τζοκόντα» του Μάνου Χατζιδάκι και η εικόνα των αρχαιοτήτων, που της συναντάς στα πιο απίθανα αλλά και ξεχωριστά μέρη –οι αρχαίοι που χτίζαν όπου να ‘ναι- αποδίδουν την ατμόσφαιρα Ελλάδας: γη, ουρανός, ήλιος, θάλασσα (με την καλή έννοια). Μια ομορφιά ξεπερασμένη κατά πολλούς, που όμως τη βρίσκεις ακόμη όπου δεν πάτησε το πόδι του η… τουριστική ανάπτυξη (με τη στρεβλή έννοια). 

Μπορούμε άραγε να στηρίξουμε αυτή την επιστροφή στην απλότητα; Έχουμε την τουριστική υποδομή και την επαγγελματική εκπαίδευση για κάτι τέτοιο; Προφανώς όχι. Εκεί θα όφειλε να δώσει βαρύτητα η εκάστοτε κυβέρνηση, εάν πραγματικά έχει την πολιτική βούληση να επενδύσει στον τουρισμό. Μια αφίσα δεν αρκεί, ούτε καν μια καμπάνια. Διότι πολύ εύκολα μπορεί να εκτεθεί κανείς από την αισχροκέρδεια, από την αμετροέπεια, την εγκληματική ελληνική μαγκιά (βλέπει υπόθεση Ντουζόν), την έλλειψη κανόνων και σεβασμού προς Έλληνες και ξένους τουρίστες. 

Αλλά και από την άλλη, πώς να κερδίσει ο τουρίστας τα αγαθά της Ελλάδας όταν για να ξεφύγει από την καθημερινότητά του θα πρέπει να κάνει διακοπές τουλάχιστον δέκα μέρες; Και που να τις βρει αυτές τις μέρες; Ο Έλληνας που εργάζεται περισσότερο και αμείβεται λιγότερο από τους Ευρωπαίους συναδέλφους του, τα τελευταία χρόνια στερείται ακόμη και την καλοκαιρινή άδεια –μια βδομάδα και πολύ του είναι. Φέτος, με την κρίση, θα μου πεις, ο Έλληνας θα πάρει… αναγκαστική άδεια. Και θα ‘χει όχι δέκα μέρες αλλά χρόνο απεριόριστο! Αλλά και πάλι… που θα βρει τα λεφτά όντας άνεργος;

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 10/3/2010.  

Που τα βρίσκουν τα λεφτά;

Αναρωτιόμουνα τις προάλλες φωναχτά (απ’ τον «πρωινό freddo») «Τι να την κάνουμε τέτοια ΟΝΝΕΔ;». Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο έγινε το προσυνέδριο της Θεσσαλονίκης. Για ποιο λόγο θα γίνουν τα προσυνέδρια που ακολουθούν. Ποιος χρηματοδοτεί αυτές τις κατ’ ουσίαν ανοιχτές συγκεντρώσεις. Για ποιο λόγο δίνονται χρήματα για τέτοιες ανούσιες συνάξεις, ιδιαίτερα δε σε μια τόσο δύσκολη οικονομικά εποχή για τον μέσο Έλληνα.

Θα μου πεις «Και τι προτείνεις; Να τα σταματήσουμε όλα επειδή έχουμε σφίξιμο; Σφίξιμο είναι θα περάσει. Η ζωή δε σταματά». Φυσικά δεν προτείνω αυτό. Όμως όλη η διαδικασία μου φαίνεται εκτός των άλλων και εκτός κλίματος. Ξέρετε τι αναρωτιέται ο κόσμος; Που τα βρίσκουν τα λεφτά και γυρνάνε όλη την Ελλάδα. Ποιο είναι το μήνυμα που δίδεται με αυτές τις συνάξεις; Σαφές: οι προνομιούχοι και οι άλλοι. Αυτό που ίσχυε ανέκαθεν δηλαδή.

Θα περίμενε κανείς από την ΟΝΝΕΔ, από τους νέους ανθρώπους μιας πολιτικής παράταξης, να καινοτομήσουν, να τολμήσουν και να βρουν τον τρόπο να πολιτευτούν με σύγχρονους τρόπους. Θα περίμενε κανείς από την ΟΝΝΕΔ να κινηθεί μπροστά από το κόμμα, να λειτουργεί ως πεδίο πειραματισμών προς όφελος της εσωκομματικής δημοκρατίας. Θα περίμενε κανείς από τον έναν, έστω, από τους τέσσερις υποψηφίους να σπάσει τις κατεστημένες πολιτικές συμπεριφορές(πάω στοίχημα ότι θα μας στείλουν και SMS για να τους ψηφίσουμε), να δώσει ελπίδα ότι –αν μη τι άλλο- θα προσπαθήσει να αλλάξει κάτι. Να δείξει ότι είναι πραγματικά νέος, όχι προϊόν του κομματικού σωλήνα τον οποίο υποτίθεται ότι η παράταξή του τώρα προσπαθεί να υπερβεί. Θα περίμενε κανείς όχι απλώς να τα αλλάξει όλα, αλλά να τα «σπάσει» όλα. Εδώ και τώρα.

Αλλά τότε, θα πεις, το πιθανότερο είναι να μην ήταν καν μέλος σε καμιά από αυτές τις κομματικές μεταπολιτευτικές νεολαίες που υποτάχθηκαν πλήρως στον χυδαίο ατομικισμό.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 9/3/2010. 

Δεν σεβόμαστε ούτε τον εαυτό μας…

Το υπουργείο Εξωτερικών απαγόρευσε τον εορτασμό της εθνικής επετείου στα ελληνικά προξενεία και πρεσβείες ανά τον κόσμο με αιτιολογία τη δυσχερή δημοσιονομική κατάσταση της χώρας και κάποιοι ήδη συλλέγουν υπογραφές αντίδρασης (www.antibaro.gr/node/1282).

Η απόφαση αυτή δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη σε κανέναν. Ήταν αναμενόμενη. Το λέω αυτό διότι είναι σαφές ότι στην Ελλάδα το ρεύμα της αμφισβήτησης των εθνικών χαρακτηριστικών, το ρεύμα που αντιλαμβάνεται την παγκοσμιοποίηση ως κομποστοποίηση λαών και πολιτισμών, ως σχέση υποταγής και όχι αλληλοσεβασμού, το ρεύμα αυτό έχει ενισχύσει τα ερείσματά του στις θέσεις εξουσίας.

Ένας λόγος που το έχει καταφέρει -και έχει μεγάλη σημασία αυτό- είναι ότι τα «μέλη» αυτού του ρεύματος δεν ανήκουν σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο αλλά το ρεύμα διαπερνά όλους τους μεγάλους κομματικούς σχηματισμούς. Αυτός είναι και ο λόγος που η προκλητική για τη μέση νοημοσύνη Ιστορία της Στ’ Δημοτικού «βγήκε» επί ΝΔ, την οποία συνοδεύει το τεκμήριο του πατριωτικού κόμματος, ξεπερνώντας μάλιστα τους αρμόδιους θεσμούς όπως το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

Σήμερα, λοιπόν, οι ίδιοι κύκλοι –καλά οργανωμένοι- θέλουν να καταργήσουν την 25η Μαρτίου. Για το λόγο αυτό αρνούνται προκλητικά ακόμη και τη χρηματοδότηση των εκδηλώσεων από τους ομογενείς.

Θα μου πεις «τι μας νοιάζει ρε φίλε, εδώ καιγόμαστε με τα οικονομικά». Μας νοιάζει γιατί η ισχύς μιας χώρας δεν είναι μονοσήμαντη. Δεν είναι μόνο οικονομική ή διπλωματική ή στρατιωτική ή εμπορική. Εξαρτάται και από τη συνοχή ενός λαού. Όταν ένας λαός δεν σέβεται τον εαυτό του, τότε κανείς δεν πρόκειται να σεβαστεί τα δικαιώματά του. Ούτε η Μέρκελ, ούτε ο Ομπάμα.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 6/3/2010. 

Η «άλλη τηλεόραση» και η Τζούλια

Άκουγα (και) χθες το πρωί στο ραδιόφωνο την Εύη Καρκίτη μια ήρεμη, διαφορετική, πολιτικοποιημένη και πολιτισμένη, μακρόσυρτη φωνή στο «πρωινάδικο» του 9,58 FM να σχολιάζει την εκπομπή «Ράδιο Αρβύλα» με τα αστέρια της Θεσσαλονίκης Κανάκη, Σερβετά κλπ. Σε ένα εξαιρετικό τρίλεπτο άσκησε κριτική για την επιλογή των συντελεστών της «άλλης τηλεόρασης» -υπάρχει αλλά πού;- να αντιπαραβάλλουν στην εκπομπή τους τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Γ. Πεταλωτή τη ώρα που ανακοινώνει τα σκληρά μέτρα με το σκληρό πορνό της Τζούλιας Αλεξανδράτου. Να παίξουν δηλαδή με το συγκεκριμένο πρόσωπο.

Η εκπομπή αυτή που έχει τρομερή διείσδυση στα παιδιά της εφηβείας, στους μαθητές που μιλούν με τα σλόγκαν των συντελεστών, την απογοήτευσε, όπως είπε, γιατί πρόδωσε την επιτυχία της. Την επιτυχία να μπορεί να απευθύνεται και να περνά μηνύματα στα νέα παιδιά, κάτι εξαιρετικά δύσκολο στην εποχή μας. Μια επιτυχία που πολλοί τη ζηλεύουν και οφείλουμε να τους παραδεχτούμε.

Όμως η Εύη έχει δίκιο. Το μήνυμα που περνά είναι αρνητικό και δεν είναι οι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό με εκπομπές ευρείας αποδοχής που μάλιστα διεκδικούν να λέγονται ποιοτικές. Καλό το χιούμορ ή η σάτιρα (σε άλλη περίπτωση), όμως όταν γίνεται φανταρίστικο αστείο χάνει την ουσία του. Καταντάει χαβαλές, πλάκα χωρίς στόχο. Δηλαδή τίποτα.

Κι όταν «παίζει» με πρόσωπα που είναι προφανές από την όλη στάση τους ότι χρειάζονται υποστήριξη από ψυχολόγους, οικογένεια, ΕΣΡ (ναι, ΕΣΡ) κλπ, τότε χάνει και το τεκμήριο της ευαισθησίας που θέλει να τον συνοδεύει. Η συγκεκριμένη βαδίζει στα χνάρια της συμπαθέστατης κατά τα λοιπά Έφης Θώδη και δυστυχώς γίνεται βορά για τα μαυροπούλια της τηλεόρασης. Κι όταν συμβεί το μοιραίο, τα δάκρυα της «άλλης τηλεόρασης» θα χυθούν κροκοδείλια. Θα πεις «και τι έγινε;». Κανείς δεν γεννήθηκε μεσσίας. Κι ας το παίζει μεσσίας.    

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 5/3/2010. 

Βουλγαρία θα γίνουμε…

Τελικά το τριήμερο που πέρασε θύμισε το γνωστό ρητό «τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια». Ήρθε ο Όλι Ρεν, μας ευχήθηκε kalo kouragio με σπαστά ελληνικά, την άλλη μέρα ο Γιώργος Παπανδρέου μας είπε ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου και την επομένη διά του εκπροσώπου του Γιώργου Πεταλωτή μας διάβασε απλώς τη λυπητερή. Δηλαδή, το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου ή «επικοινωνισμοί», όπως θα ‘λεγε και ο Βύρωνας Πολύδωρας.

Είναι εντυπωσιακό το πώς χειρίστηκαν το θέμα συγκεκριμένα ΜΜΕ. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μετά την ανακοίνωση των μέτρων από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ακούσαμε να αναπαράγουν την κυβερνητική προπαγάνδα λέγοντας ότι ο πρωθυπουργός θα πάει τώρα με άλλον αέρα στην Ευρώπη και θα… απειλήσει πλέον την ΕΕ με προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο! Την ώρα που πλήττονται για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες με τόσο βάναυσο τρόπο τα καλώς εννοούμενα κεκτημένα δικαιώματα των εργαζομένων, κάποιοι θέλουν να ωραιοποιούν την κατάσταση. Κι ας υπάρχουν σφοδρές αντιδράσεις ακόμη και μέσα στο κυβερνητικό κόμμα.

Και η υποκρισία, βεβαίως, περισσεύει. Γιατί διατείνονται ορισμένοι ότι οι περικοπές δεν θα πλήξουν τον ιδιωτικό τομέα! Δηλαδή ότι το μείον 30% στον 13^ο και 14^ο μισθό δεν θα το υποστούν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι. Θαρρείς και δεν γνωρίζουν ότι εδώ και δέκα χρόνια πάρα πολλοί εργαζόμενοι σε πάρα πολλές επιχειρήσεις έχουν απωλέσει τα κεκτημένα υπό το φόβο της απόλυτης ανεργίας, δουλεύουν υπερωριακά χωρίς να αμείβονται ενώ για επιδόματα και δώρα ούτε κουβέντα. Ή μήπως το παίρνουν οι «συμβασιούχοι έργου» του δημοσίου; Λοιπόν, όχι απλώς θα περάσουν αλλά θα δώσουν το τελικό χτύπημα στα δικαιώματα των εργαζομένων.  

«Μας περιμένουν μέρες μετακομμουνιστικής Βουλγαρίας όπου οι σόλες θα μπαλώνονται ξανά και ξανά και τα μπουφάν θα κρατάνε πια δέκα χρόνια» μου είπε ο φίλος μου ο Ζ.Κ., υπάλληλος σε κατάστημα τηλεπικοινωνιών στον Εύοσμο. Μακάρι να διαψευστεί…

 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 4/3/2010.