Παρασκευή 4 Απριλίου 2008

Ποδηγετούμενη δημοσιογραφία

Απίστευτες οι αντιδράσεις των Σκοπιανών δημοσιογράφων στο Βουκουρέστι. Ήταν τέτοιες που προκάλεσαν τη δυσφορία του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Σέφερ, αλλά δεν κατάφεραν να ταράξουν την μητσοτακική ψυχραιμία της Ντόρας Μπακογιάννη.
Ανάλογες συμπεριφορές με χειροκροτήματα στον Μιλόσοσκι και απρέπειες κατά των προηγούμενων δύο, αλλά και εναντίον των άλλων συναδέλφων τους (και των Ελλήνων), συνάδουν μόνο με ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Οι δημοσιογράφοι χειροκροτούν σε μια συνέντευξη Τύπου τον υπουργό Εξωτερικών μόνο σε δικτατορίες. Μόνο εκεί που τα ΜΜΕ είναι ελεγχόμενα.
Ξέραμε ότι υπάρχει μαχόμενη δημοσιογραφία, ξέρουμε ότι δεν υπάρχει ποδηγετούμενη δημοσιογραφία. Η τελευταία δεν είναι παρά το μακρύ χέρι των άνομων καθεστώτων.
Οι εικόνες που έκαναν το γύρο του κόσμου θα έπρεπε να προκαλέσουν την παρέμβαση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων και, φυσικά, την αντίδραση των ελληνικών Ενώσεων Συντακτών. Για να δούμε…
FOTO: AP Photo/Yves Logghe
03Απρ2008

Το όνομα από μόνο του δεν είναι το πρόβλημα

Το πιο χρήσιμο στοιχείο των εξελίξεων των τελευταίων μηνών είναι, πιστεύω, η αποκάλυψη του πραγματικού προβλήματος στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Το όνομα από μόνο του δεν είναι το πρόβλημα. Η συστηματική και καλά χρηματοδοτούμενη καλλιέργεια ενός δήθεν αλυτρωτισμού από πλευρά της ηγεσίας των βορείων γειτόνων μας είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Εδώ και 20 και πλέον χρόνια, Μέρτζος, Παπαθεμελής και αργότερα Ψωμιάδης, Χριστόδουλος και άλλοι, αποκάλυψαν τις πραγματικές επιδιώξεις που κρύβει η διεκδίκηση του ονόματος από τους Σκοπιανούς. Το κατεστημένο, δημοσιογραφικό και πολιτικό, τους είχε θέσει εν πολλοίς στο περιθώριο (και σε «δεδομένες» στιγμές οι συνήθεις ύποπτοι κάπηλοι επιχείρησαν να τους καπελώσουν…). Δεν ήθελε να ακούγεται η φωνή τους. Όπως σήμερα δεν θέλει να ακούγονται όσοι κρούουν κώδωνα κινδύνου για τη Θράκη.
Έπρεπε να έρθουν οι πιτσιρικάδες στην κυβέρνηση, Γκρούεφσκι – Μιλοσόσκι κλπ, για να δικαιώσουν τις επισημάνσεις των περιθωριοποιημένων φωνών. Με μια αμετροέπεια να τους χαρακτηρίζει, με τον παρορμητισμό να επισκιάζει τις όποιες σπουδές τους στα αμερικανικά πανεπιστήμια, θεώρησαν ότι με την εύνοια της Ουάσιγκτον θα μπορούσαν να παρακάμψουν της διεθνή νομιμότητα.
Έβγαλαν από μέσα τους όλο τον εθνικισμό, το μίσος και τον φανατισμό, συναισθήματα με τα οποία ανατράφηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της μικρής ζωής τους. Άλλαξαν το σταυρό της σημαίας μας με τη σβάστικα, έντυσαν τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Ες-Ες, αποκάλυψαν τον μανιακό με το αγγελικό πρόσωπο που έκρυβαν επί δεκαετίες.
Τα σκοπιανά «τσιπράκια» αποδείχθηκαν ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο από τα μωρά του Μπους. Έχασαν την ψυχραιμία τους, έκαναν αλλεπάλληλα λάθη, έδειξαν ότι δεν είναι άλλο παρά τυχοδιώκτες που επιχειρούν να μπουν από το παράθυρο αντί από την πόρτα στους διεθνείς οργανισμούς. Τελικά, έκαναν κακό στη χώρα τους με ψευτοτσαμπουκάδες άλλης εποχής και προκλήσεις – καραγκιοζιλίκια, όπως η μετονομασία του αεροδρομίου, ο παραλληλισμός των Ελλήνων με τους ναζί κλπ. Εξέθεσαν τη χώρα τους και αποδείχθηκαν κατάλληλοι μόνο για τσιράκια των Αμερικανών. Στο κάτω κάτω γι’ αυτό αναρριχήθηκαν στα ύπατα αξιώματα. Για να παίξουν το ρόλο τους…
FOTO: REUTERS/Georgi Licovski/Pool (ROMANIA)
03Απρ2008

Όλοι μαζί μπορούμε!

Η στιγμή που ο Γιώργος Παπανδρέου βγήκε από του Καραμανλή και διαδήλωσε την συμφωνία του με τη θέση της ελληνικής κυβέρνησης, θα μείνει στη μνήμη των μεταπολιτευτικών γενεών. Δεν θυμάμαι, από το 1982 και μετά, να υπήρξε άλλη στιγμή σύμπνοιας και ομοψυχίας μεταξύ των ελληνικών πολιτικών δυνάμεων. Μόνο ο Άρης στο μπάσκετ το ’87, η εθνική μπάσκετ το ’89 και η εθνική ποδοσφαίρου το 2004 κατάφεραν να τονώσουν την εθνική μας υπερηφάνεια. Καραμανλής, Παπανδρέου, Παπαρήγα, Αλαβάνος, Καρατζαφέρης υπέρ του βέτο και η Ελλάδα πήγε στο Βουκουρέστι όπως είχε πάει στην Πορτογαλία πριν από τέσσερα χρόνια με τον Ρεχάγκελ. Ομάδα δυνατή, ψυχωμένη κατά την ορολογία της αθλητικογραφίας, αποφασισμένη για γερή άμυνα και με το γκολάκι στην τσέπη.
Και πράγματι. Η εγχώρια ομοψυχία όχι απλώς δυνάμωσε τον Καραμανλή αλλά του αφαίρεσε και κάθε «δικαίωμα» υπαναχώρησης –διαφορετικού χειρισμού άνευ ετέρου. Γι’ αυτό θα άξιζαν συγχαρητήρια σε όλους, μια θετική αντιμετώπιση του Δείπνου του Βουκουρεστίου –όχι όπως αυτή του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στην εκπομπή «Press» του Κωνσταντίνου Ζούλα, ο οποίος προτίμησε να χαμηλώσει την κυβέρνηση παρά να ψηλώσει το ΠΑΣΟΚ για την υπεύθυνη στάση του.
Το ελληνικό βέτο ήταν ένα απλό σκαμπίλι στον αλαζόνα πρόεδρο Μπους, ο οποίος υπερεξέθεσε τον εαυτό του όταν βγήκε παραμονή της Συνόδου και προανήγγειλε την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, επιχειρώντας να προκαταβάλει τις εξελίξεις. Ακολούθησε η στάση των Ευρωπαίων για Ουκρανία και Γεωργία για να δώσουν γροθιά στο αμερικάνικο αυτοκρατοριλίκι.
Αποδείχθηκε, λοιπόν, ότι ενωμένοι και κυρίως με σταθερή, συνεπή και αξιόπιστη εξωτερική πολιτική, μπορούμε να είμαστε υπολογίσιμη δύναμη στο διεθνές πολιτικό προσκήνιο. Όμως, πήραμε μια μάχη, όχι τον πόλεμο. Από δω και στο εξής θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την άθλια, φανατισμένη, δολερή και καλά χρηματοδοτούμενη προπαγάνδα των Σκοπιανών εθνικιστών. Να την αντιμετωπίσουμε στα σοβαρά, όχι με εξυπναδίστικη περιθωριοποίηση όλων εκείνων που εδώ και χρόνια μιλούν για το πραγματικό πρόβλημα: τον δήθεν αλυτρωτισμό των γειτόνων μας. Με εθνική στρατηγική, καλά σχεδιασμένη, χρηματοδοτούμενη και στοχευμένη. Αν δεν το κάνουμε το πρόβλημα θα ξανάρθει κατά πάνω μας. Και τότε, κανείς δεν ξέρει πως θα έχουν διαμορφωθεί τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων.
02Απρ2008

Πέμπτη 3 Απριλίου 2008

Τι θα πει βέτο (2): να τι τους είπε ο Καραμανλής στο Βουκουρέστι...

Μοσχαράκι κους κους. Τέρμα και τελείωσε. Άμα δε θέτε μην τρώτε!

Τετάρτη 2 Απριλίου 2008

Να τι θα πει βέτο, απόψε στο Βουκουρέστι...

Να πει ο Καραμανλής στο δείπνο: Εγώ, κύριοι, είμαι ξεκάθαρος: μοσχαράκι δεν τρώω. Μόνο μοσχαράκι κους κους. Αν θέλετε... Τι; Θα το λέτε μοσχαράκι μεταξύ σας και εμένα θα μου πείτε ότι είναι μοσχαράκι κους κους; Ούτε μοσχαράκι κοκκινιστό γιατί αυτό στην ουσία είναι σκέτο μοσχαράκι. Κύριε πρόεδρε, εδώ ήρθαμε για να φάμε όλοι μαζί παρέα, αλλά εμείς επινοήσαμε τη συνταγή, εμείς θα διαλέξουμε και το μενού. Μοσχαράκι κους κους! Με τίποτε σκέτο μοσχαράκι! Αλλιώς βέτο! Φάτε ψωμί κι ελιά...

Τρίτη 1 Απριλίου 2008

Τσε - Μελάς

Δεν είναι δα και λίγο ένας 3οάρης και κάτι να τα βάζει με όλον τον πολιτικό κόσμο της υφηλίου, να τα βάζει με τους πανίσχυρους Αμερικανούς και να κερδίζει. Να ανατρέπει τον αμερικανοκίνητο δικτάτορα και να πετυχαίνει την εγκαθίδρυση ενός επαναστατικού καθεστώτος. Να παρατά την εξουσία για τα δικά του ιδανικά. Κι όλα αυτά εν έτει 1959 -χωρίς ίντερνετ και άλλες τεχνολογίες.
Πολλά μπορεί να πει κανείς για το επαναστατικό καθεστώς του Κάστρο στην Κούβα, διαστροφή χαρακτηρίζουν κάποιοι τη φυγή του στο Κογκό και τη Βολιβία. Όμως όλα τα παραπάνω κατέστησαν τον Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα (Ernesto Rafael Guevara de la Serna) έναν σύγχρονο μύθο. Κι αν θελήσουμε να κρατήσουμε τα θετικά μιας τέτοιας προσωπικότητας, σίγουρα μπορούμε να το κάνουμε. Ιδιαίτερα στις μέρες μας που οι ΗΠΑ επιδίδονται σε νέους παραλογισμούς, επιχειρώντας να εγκαταστήσουν φίλια σ' αυτούς καθεστώτα -νέους δικτάτορες επενδεδυμένους με "δημοκρατικό" μανδύα- σε τρίτες χώρες. Τώρα που οι Αμερικανοί δεν διστάζουν να συμμαχούν με πρώην βαρυποινίτες αντάρτες σφαγείς και νυν "πρωθυπουργούς" αλύτρωτων πεινασμένων, να εκτελούν με θανατική ποινή του πολιτκούς τους αντιπάλους, να βομβαρδίζουν ευρωπαϊκά εδάφη κλπ κλπ.
Αυτοί οι Αμερικανοί, που πολύ απέχουν από τα ιδανικά των δικών τους προγόνων, που ο Λευκός Οίκος αντιγράφει την Αρχαία Ελλάδα, σήμερα κορυφώνουν τις πιέσεις τους προς την ελληνική κυβέρνηση για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Αντί να επιβάλλουν στα τσιράκια τους τη "λύση" καθ' υποχώρηση της Ελλάδας, αυτοί εξακολουθούν ανίερα να πιέζουν εμάς, τους συμμάχους τους, στεκόμενοι στο πλευρό εθνικιστών τυχοδιωκτών και αδιαφορώντας για τη σταθερότητα στην περιοχή των Βαλκανίων.
Αυτές τις μέρες, λοιπόν, που ζούμε όλα αυτά -ασυνείδητα ιστορικές στιγμές- καλό είναι να θυμόμαστε ότι και η Ελλάδα έχει τον δικό της Τσε. Έχει το παράδειγμα που άφησε τα πλούτη και τη βολή του στην ήσυχη Αθήνα, τον άνθρωπο που θυσίασε τη ζωή του για ιδανικά όπως η ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα (μπορεί τότε να μην ήταν "γνωστά", αλλά κάπως έτσι θα χαρακτηρίζαμε τον αγώνα του με σημερινή ορολογία). Η Ελλάδα έχει τον δικό της Τσε που ξεσήκωσε τους ραγιάδες της Μακεδονίας το 1904 και θυσιάστηκε γι' αυτήν, σε ηλικία μόλις 34 ετών.
Έχουν πολλά κοινά οι δύο άνδρες. Το κορυφαίο; Ότι αμφότεροι αντισυμβατικοί, ήταν "τρομοκράτες" κατά την αντίληψη της Ουάσιγκτον. Η διαφορά είναι ενώ για τον Τσε όμως τυπώνουμε μπλουζάκια, ακόμη ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε τον μύθο του Μελά...

Ο Ψωμιάδης στο Al Jazeera

FOTO: @STEMAR / Ο Ψωμιάδης στο Al Jazeera / 15-1-2008