Για τον ανδριάντα του Καραμανλή

Μεταξύ του Ολύμπιον και τους ξενοδοχείου Ηλέκτρα θέλει να τοποθετήσει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης ανδριάντα του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και όπως είναι πλέον αναμενόμενο οι ντόπιοι αντιπολιτευόμενοι αντιδρούν. Και "επιχειρηματολογούν" ορισμένοι ότι δεν συνέβη το ίδιο με τον Ανδρέα Παπανδρέου...
Έλεος μη συντηρητικοί αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί Θεσσαλονικείς! Έλεος! Αυτό είναι το πρόβλημά σας; Γιατί όχι και τον Ανδρέα; Δεν έχει νόημα να πω εδώ γιατί οι δύο πολιτικοί δεν μπορεί να συγκριθούν, θα επισημάνω μόνο ότι ειδικά η Θεσσαλονίκη πολλά οφείλει στον Καραμανλή, αφού τα τελευταία μεγάλα έργα έγιναν επί των ημερών του. Αλλά και κάτι ακόμη. Δε νομίζω ότι υπάρχει πιο κομβικό σημείο στην εξέλιξη της σύγχρονης Ελλάδας από την ένταξή της στην τότε ΕΟΚ. Ήταν η εξέλιξη, το πολιτικό επίτευγμα που άλλαξε τα δεδομένα θετικά για τη χώρα μας. Αλλά τόσο μίσος ρε παιδιά; Μέχρι εξόντωσης; Στο τέλος θα καταλήξετε πάλι οι γενναίοι αλλά μικροί...
Προσωπικά έχω υποστηρίξει πολλές φορές -και αυτό ισχύει και για τη συγκεκριμένη περίπτωση, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα δημόσιο στοιχείο που θα επηρεάσει την όψη της πλατείας- ότι η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη από έναν συνολικό σχεδιασμό, όχι αποσπασματικές ενέργειες. Κατά τα λοιπά, όχι άλλο κόμπλεξ κατωτερότητας. Γιατί βγαίνει προς τα έξω και δεν θα σας βγει σε καλό...

"Μπράβο" στη "νέα" Καθημερινή...

Μια βδομάδα πριν την αποκάλυψη του Έθνους της Κυριακής του Γ. Χαρβαλιά και του Μ. Ιγνατίου για το προκάτ σχέδιο που κατέθεσε ο Μάθιου Νίμιτς, ο λαδωμένος δικηγόρος της Νέας Υόρκης, για την ονομασία των Σκοπίων, η Καθημερινή της Κυριακής του Αλ. Παπαχελά και του Αθ. Έλλις δημοσίευε μεγάλη συνέντευξη του βοηθού ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Νταν (προσοχή στο υποκοριστικό του Ντάνιελ!) Φριντ με πηχιαίο τίτλο τι; "ΔΕΧΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΙΜΙΤΣ"!!! [http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_12/10/2008_288139]
Ούτε κρατική διαφήμιση από τους αμερικανούς να είχαν πάρει...
Το βέβαιο που μπορεί κανείς να συμπεράνει, ακόμη κι αν δεν γνωρίζει παρασκήνια, είναι ότι παίζονται πολλά παιχνίδια εντός κι εκτός. Διαφορετικά μεταξύ τους συμφέροντα, εντός κι εκτός Ελλάδας, επιθυμούν διακαώς να "λυθεί" το θέμα ακόμη και με παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας, αδιαφορώντας ή παραβλέποντας τις πραγματικές σκοπιμότητες ΗΠΑ και Σκοπίων. Όμως, τόσο η Ιστορία όσο και η σημερινή πραγματικότητα στα Βαλκάνια, επιβάλλουν την αποκάλυψη των ακραίων σχεδίων των "πιτσιρικάδων" της γείτονος που συνεπικουρούνται από τους Αμερικανούς. Επιβάλλουν την διαφύλαξη του ονόματος της Μακεδονίας, αν δεν θέλουμε να βρεθούμε μπροστά στα χειρότερα για τον τόπο.

"Σημασία έχει να μπορείς να γίνεις μέγας ηθοποιός"!

Πολύ ενδιαφέρον το αφιέρωμα του περιοδικού Highlights στη θεατρική εκπαίδευση. Ανθολογώ:
-Ο Βίκτωρ Αρδίττης, κάποτε καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ και τώρα πια διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, δεν διστάζει να πει: "Η σχολή είναι μια παρένθεση στη ζωή ενός νέου καλλιτέχνη. Μπορεί να δραστηριποιηθεί επαγγελματικά και κανείς δεν του επιβάλλει να πάει σε σχολή. Στην Ευρώπη οι παλιές σχολές μετατρέπονται σε πανεπιστήμια ενώ ταυτόχρονα ανθούν υψηλού επιπέδου masterclasses και εργαστήρια. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι ιδεωδώς ένας νέος θα μπορούσε να φτιάξει ελεύθερα το δικό του πρόγραμμα σπουδών επιλέγοντας ανάμεσα σε αξιόλογες εκπαιδευτικές δράσεις". Επίσης, μας πληροφορεί ότι κάθε χρόνο δίνουν εξετάσεις στη Δραματική του Εθνικού περίπου 600 άτομα και περνούν 15...
-Ο Τάσος Ράτζος, κατ' ουσίαν διευθύνων της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του ΚΘΒΕ, μας πληροφορεί ότι κάθε χρόνο δίνουν εξετάσεις 250 άτομα και περνούν 10-12...
-Η Ρούλα Πατεράκη ανεβάζει τον πήχυ εκεί που πρέπει να είναι (όχι μόνο στο θέατρο): "Ηθοποιός μπορεί να γίνει ο κάθε άνθρωπος και μάλιστα σχεδόν καλός ηθοποιός. Αυτό είναι και το παράδοξο. Σημασία έχει να μπορείς να γίνεις μέγας ηθοποιός. Γιατί μόνο μεγάλοι ηθοποιοί μπορούν να επηρεάζουν την τέχνη: δημιουργούν τέχνη, αναιρούν τέχνη, πάντως κάνουν τέχνη" λέει κάπου...

Να τι εστί τέχνη!

Μια πολύ ενδιαφέρουσα απάντηση σε όσους ισχυρίζονται ότι κάνοντας "σύγχρονη τέχνη" καταξιώνονται ως εικαστικοί δημιουργοί, δίνει ο Ιταλός ζωγράφος Λεονάρντο Κρεμονίνι σε μίνι συνέντευξή του στη σημερινή "Ελευθεροτυπία" (21-10-2008) και τον Γιώργο Καρουζάκη (να που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να πεις τα χρήσιμα και τα κρίσιμα). "Η ζωγραφική θέλει χέρι και μυαλό" λέει, μιλώντας παράλληλα για "ευκολία των Νέων Μέσων". Δηλώνει ότι δεν τον ενοχλεί κάτι ιδιαίτερα στη σύγχρονη τέχνη τονίζοντας ότι "η μοντερνιστική έκρηξη διατάραξε απλώς τη σχέση του χεριού με το μυαλό" με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται σιγά σιγά η μοναδικότητα του έργου τέχνης.
Στην ουσία ο Κρεμονίνι καθορίζει ένα ποιοτικό κριτήριο για το τι είναι πραγματικά τέχνη, απαιτώντας σωρευτικά "χέρι και μυαλό". Εξοβελίζει έτσι όσους αρνούνται τις κλασικές εκδοχές εκμεταλλευόμενοι τα Νέα Μέσα. Όσους καλύπτουν δηλαδή την απαιδευσιά του χεριού τους με κόλπα του μυαλού τους...

"Οι αετοί πεθαίνουν ελεύθεροι"

Στις 18 Νοεμβρίου, ημέρα Τρίτη, στον Ιανό της Θεσσαλονίκης παρουσιάζω το τελευταίο βιβλίο του Γιώργου Πολυράκη. Ο κ. Ψυχογιός και ο συγγραφέας των 400.000 και πλέον πωλήσεων μου κάνουν την τιμή. Ετοιμάζουμε όχι μια βιβλιοπαρουσίαση αλλά μια "βιβλιοπαράσταση". Με όμορφες εκπλήξεις. Θα σας περιμένω.

ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ: http://www.psichogios.gr/book.asp?cid=22635

Το Μάιο του 1941, μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς, ο ίλαρχος Άρης Παπαδάκης και η Έρρικα Ρόζενμπεργκ ακολουθούν την ελληνική βασιλική οικογένεια και τον πρωθυπουργό στην Αίγυπτο και κατόπιν στη Νότια Αφρική. Οι άνεμοι του πολέμου, όμως, χωρίζουν το ζευγάρι, φέρνοντας την Έρρικα στην Αγγλία, μπλεγμένη σε μια απίστευτη όσο κι επικίνδυνη ιστορία κατασκοπείας, και τον Άρη στην περήφανη πατρίδα του, την Κρήτη, όπου αυτός και οι σύντροφοί του έρχονται αντιμέτωποι με έναν αδίστακτο Γερμανό επιστήμονα. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η ισοπεδωτική βία και ο όλεθρος του πολέμου, η φρίκη των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και η διεστραμμένη μισαλλοδοξία των ναζί, οι δυο νέοι θα χάσουν ο ένας τα ίχνη του άλλου, θα δουν τις μοίρες τους να διασταυρώνονται με τις μοίρες άλλων ανθρώπων, και θα αγωνιστούν με πάθος για τη ζωή και τις αξίες της. Στις περιπέτειές τους θα τους συνοδεύει πάντοτε άσβηστη η ελπίδα ότι το τέλος του πολέμου θα σημάνει και την αρχή μιας καινούργιας κοινής ζωής. Ένα μυθιστόρημα όπου ζωντανεύει ένας ανελέητος κόσμος από κατασκόπους, πλεκτάνες και αδίστακτους βασανιστές, μα και ένας μεγάλος έρωτας. Ένας έρωτας που αντέχει στις θύελλες και που περιβάλλεται από ένα φωτοστέφανο πίστης σε ό,τι σημαίνει η λέξη άνθρωπος.

Έπαρση της σημαίας!

Κι όμως! Κάθε χρόνο το πρωί της 26ης Οκτωβρίου -γιορτή του Άι Δημήτρη και αρχή του εορταστικού τριημέρου για τη Θεσσαλονίκη- γίνεται επίσημη έναρξη της σημαίας στο Λευκό Πύργο. Δυστυχώς, δεν συμμετέχει σχεδόν κανείς. Όλοι κοιμούνται. Γίνεται και νωρίς, γύρω στις 7.30 αν θυμάμαι καλά. Δίνει και ωραίες εικόνες...

FOTO: @ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Προς την έπαρση", Θεσσαλονίκη - πλατεία Λευκού Πύργου, 26-10-2007

Ας παραδεχτούν την ήττα τους...

Άκουγα πριν λίγο το Στέφανο Μάνο στη "Δεύτερη ανάγνωση" της ΕΤ3 αλλά και τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο σε άλλες εκπομπές τον τελευταίο καιρό να αναλύουν από έδρας την παγκόσμια οικονομική κρίση. Να σας πω τι σκέφτομαι; Μα τόσο η παγκόσμια κρίση μέχρι και η ακατάσχετη ακρίβεια στο ελλαδικό χωριουδάκι μας δεν είναι τίποτε άλλο από τη μεγάλη ήττα των δύο πολιτικών, των απόψεών τους δηλαδή. Αντί να μιλούν λοιπόν από το εδώλιο του "κατηγορουμένου" εξακολουθούν να κρίνουν οι ίδιοι...
Γιατί είναι η ήττα των απόψεων Μάνου - Ανδριανόπουλου; Αυτοί δεν είναι οι υποστηρικτές του άκρατου καπιταλισμού, του καθαρού φιλελευθερισμού, του μηδενικού κρατισμού; Αυτοί δεν υποστήριζαν τα προηγούμενα χρόνια ότι η αγορά θα αυτορυθμιστεί; Ότι φταίνε και οι πολίτες για την ακρίβεια γιατί δεν κάνουν έρευνα αγοράς; Ότι φταίμε κι εμείς διότι δεν έχουμε καταναλωτική συνείδηση; Ότι η κρατική παρέμβαση θα πρέπει να μείνει μακριά από την αγορά;
Αλλά η καταναλωτική συνείδηση μοιάζει με το επιχείρημα των αρνητών στράτευσης ότι αν το έκαναν όλοι στον κόσμο τότε... Τότε δεν θα ζούσαμε, αλλά θα ήμασταν στον παράδεισο. Η καταναλωτική συνείδηση είναι μακροχρόνια παράμετρος που σχετίζεται άμεσα με την εκπαίδευση, είναι μια παράμετρος ουσιαστικά ουτοπική. Θα μου πείτε είσαι υπέρ των εθνικοποιήσεων; Όχι φυσικά. Αλλά εκεί θα φτάσουμε αν συνεχιστεί η αλόγιστη απελευθέρωση της αγοράς που οδηγεί στην ασύδοτη αγορά.
Παν μέτρον άριστον, ισχύει και στη περίπτωση αυτή. Δεν είναι δυνατόν να μην λειτουργεί πραγματικά (με ταχεία επέμβαση) η Επιτροπή Ανταγωνισμού όταν τα καρτέλ κυριαρχούν; Είναι δυνατόν να μην υπάρχει ελεγκτικός μηχανισμός -αγορανομία, ναι, αγορανομία- για να χτυπά καθημερινά την κερδοσκοπία;
Το να υπάρχει η κατάλληλη δόση κρατικής παρέμβασης είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής. Ας παραδεχτούν, λοιπόν, την ήττα τους οι θιασώτες του άκρατου φιλελευθερισμού της αγοράς.

FOTO: @ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Pinguini", Βερολίνο Zoogarden, 2-7-2008