Ρουσόπουλος κατά ALPHA ή η πολιτική στο εδώλιο

Παρακολουθούμε όλοι τη λυσσαλέα διαμάχη ALPHA - Ρουσόπουλου, ιδιαίτερα μετά την αγωγή που κατέθεσε ο βουλευτής και πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος κατά του τηλεοπτικού καναλιού Αυτιά, Βλάχου και Βερύκιου. Σχεδόν ολόκληρο το κυριακάτικο βραδινό δελτίο ειδήσεων αναλώθηκε στο θέμα με τη συμμετοχή "μαρτύρων" υπέρ των δημοσιογράφων.
Προσωπικά πιστεύω ότι πολιτική δεν ασκείται μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Όταν αποφασίζεις να ασχοληθείς με την πολιτική πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς παντός είδους επιθέσεις. Από την άλλη, βέβαια, αυτό που συμβαίνει τα τελευταία δέκα χρόνια (και ειδικότερα τα πέντε) στην τηλεόραση πόρρω απέχει από τη δημοσιογραφία. Μπορεί η δημοσιογραφική έρευνα να μην έχει όρια, η δημόσια έκφραση όμως έχει. Δυστυχώς, η γλώσσα καφενείου των "ενημερωτικών" πρωινάδικων αλλά και των σκηνοθετημένων ειδησεογραφικών σεναρίων των μεγάλων δελτίων των ιδιωτικών καναλιών πολλές φορές σπιλώνει ανθρώπους, υπολήψεις, επιχειρήσεις, καταστάσεις κλπ. Και σπιλώνει ανεπανόρθωτα.
Άρα, λοιπόν, όταν ούτε αυτό που κάνουν οι δημοσιογράφοι είναι δημοσιογραφία αλλά ούτε και αυτό που κάνουν οι πολιτική είναι πολιτική, τότε δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ο Ρουσόπουλος να μην ασκήσει αγωγή ζητώντας εκατομμύρια ευρώ από αυτούς που θεωρεί ότι τον συκοφαντούν, εφόσον οι εναγόμενοι έχουν από καιρό απεκδυθεί την δημοσιογραφική ιδιότητα με όσα η δεοντολογία συνεπάγεται και λειτουργούν ως κάτι άλλο (π.χ. ως εντολοδόχοι), ενώ ο ενάγων δεν θέλει να κάνει πολιτική αλλά να λειτουργεί ως κάτι άλλο (π.χ. ως μεσίτης);
Όλα αυτά είναι πλήγμα στη Δημοκρατία. Προκαλεί αιμορραγία εσωτερική και εξωτερική. Το αίμα φαίνεται. Το βλέπουν οι πολίτες και, αναζητώντας το λογικό, καταφεύγουν στα "κεκρυμμένα". Στα άκρα. Αλίμονό μας.

Ένα ιστορικό γεγονός στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης

«Σε λίγες ημέρες, πρόκειται να σπάσει ένα ταμπού και να λυθεί μια σημαντική παρεξήγηση», γράφει ο αναλυτής της "Κορριέτε Ντέλλα Σέρα" Αντόνιο Φερράρι σε ανταπόκρισή του από την Αθήνα.

Αμέσως μετά προχωρά σε διεξοδική αναφορά προσεγγίζοντας με αντικειμενικότητα την επέτειο του ελληνικού ΟΧΙ και την εισβολή των στρατευμάτων του Μουσσολίνι, και εξηγεί: "Στην εξέδρα της Θεσσαλονίκης, τη γεμάτη σημαίες για τη στρατιωτική παρέλαση της εθνικής γιορτής του ΟΧΙ, που η Ελλάδα αντέταξε στο τελεσίγραφο του Μουσσολίνι, δίπλα στον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας θα βρίσκεται ο Ιταλός πρέσβης Τζαμπάολο Σκαράντε. Είναι η πρώτη φορά, που συμβαίνει κάτι τέτοιο και συνεπώς, είναι κατανοητό να έχει δημιουργηθεί μεγάλη προσμονή".
Η «Κορριέρε» τονίζει ότι με τον τρόπο αυτό, ύστερα από 68 χρόνια, θα μπει τέλος σε μια «κατά φαντασίαν κρίση», για την οποία, όμως, δεν ευθύνεται η Ελλάδα, αλλά το γεγονός ότι «πολλοί, στην Ιταλία, από φόβο ή από ραθυμία, προτιμούσαν να μη βλέπουν και να μη γνωρίζουν».
Η εφημερίδα του Μιλάνου υπενθυμίζει, μεταξύ άλλων, ότι ο Ιταλός υπουργός «λαϊκού πολιτισμού», Παβολίνι, δυο ημέρες πριν το φασιστικό τελεσίγραφο, είχε στείλει στην Αθήνα το θίασο της Όπερας της Ρώμης για να παρουσιάσει την «Μαντάμ Μπάτερφλαϊ», του Τζάκομο Πουτσίνι. Τη βραδιά της δεξίωσης στην ιταλική πρεσβεία, έφτασε το ελληνικό ΟΧΙ.
«Για το λόγο αυτό, η ημέρα του ΟΧΙ ήταν και θα παραμείνει η μαρτυρία της εξέγερσης εναντίον μιας αδικίας. Και η Ιταλία, θα έπρεπε να είναι ευγνώμων για αυτό το ΟΧΙ. Διότι, όπως έγραψε ο πρέσβης Γκράτσι στα απομνημονεύματά του, η άρνησή αυτή στο φασισμό, σήμανε την αρχή του τέλους του».

Μπλάνκο στη αφίσα του Φεστιβάλ (2)

Φίλη καλή με πληροφόρησε ότι τελικά "δεν τρέχει τίποτε" αφού μόνο εκ παραδρομής αναγράφηκε αρχικά το όνομα του Σίμου Σαλτιέλ ως δημιουργού της αφίσας του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Η αφίσα είναι προϊόν συλλογικής εργασίας του team της Red Creative. Και πάλι εύγε.

Για τον ανδριάντα του Καραμανλή

Μεταξύ του Ολύμπιον και τους ξενοδοχείου Ηλέκτρα θέλει να τοποθετήσει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης ανδριάντα του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και όπως είναι πλέον αναμενόμενο οι ντόπιοι αντιπολιτευόμενοι αντιδρούν. Και "επιχειρηματολογούν" ορισμένοι ότι δεν συνέβη το ίδιο με τον Ανδρέα Παπανδρέου...
Έλεος μη συντηρητικοί αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί Θεσσαλονικείς! Έλεος! Αυτό είναι το πρόβλημά σας; Γιατί όχι και τον Ανδρέα; Δεν έχει νόημα να πω εδώ γιατί οι δύο πολιτικοί δεν μπορεί να συγκριθούν, θα επισημάνω μόνο ότι ειδικά η Θεσσαλονίκη πολλά οφείλει στον Καραμανλή, αφού τα τελευταία μεγάλα έργα έγιναν επί των ημερών του. Αλλά και κάτι ακόμη. Δε νομίζω ότι υπάρχει πιο κομβικό σημείο στην εξέλιξη της σύγχρονης Ελλάδας από την ένταξή της στην τότε ΕΟΚ. Ήταν η εξέλιξη, το πολιτικό επίτευγμα που άλλαξε τα δεδομένα θετικά για τη χώρα μας. Αλλά τόσο μίσος ρε παιδιά; Μέχρι εξόντωσης; Στο τέλος θα καταλήξετε πάλι οι γενναίοι αλλά μικροί...
Προσωπικά έχω υποστηρίξει πολλές φορές -και αυτό ισχύει και για τη συγκεκριμένη περίπτωση, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα δημόσιο στοιχείο που θα επηρεάσει την όψη της πλατείας- ότι η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη από έναν συνολικό σχεδιασμό, όχι αποσπασματικές ενέργειες. Κατά τα λοιπά, όχι άλλο κόμπλεξ κατωτερότητας. Γιατί βγαίνει προς τα έξω και δεν θα σας βγει σε καλό...

"Μπράβο" στη "νέα" Καθημερινή...

Μια βδομάδα πριν την αποκάλυψη του Έθνους της Κυριακής του Γ. Χαρβαλιά και του Μ. Ιγνατίου για το προκάτ σχέδιο που κατέθεσε ο Μάθιου Νίμιτς, ο λαδωμένος δικηγόρος της Νέας Υόρκης, για την ονομασία των Σκοπίων, η Καθημερινή της Κυριακής του Αλ. Παπαχελά και του Αθ. Έλλις δημοσίευε μεγάλη συνέντευξη του βοηθού ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Νταν (προσοχή στο υποκοριστικό του Ντάνιελ!) Φριντ με πηχιαίο τίτλο τι; "ΔΕΧΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΝΙΜΙΤΣ"!!! [http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_12/10/2008_288139]
Ούτε κρατική διαφήμιση από τους αμερικανούς να είχαν πάρει...
Το βέβαιο που μπορεί κανείς να συμπεράνει, ακόμη κι αν δεν γνωρίζει παρασκήνια, είναι ότι παίζονται πολλά παιχνίδια εντός κι εκτός. Διαφορετικά μεταξύ τους συμφέροντα, εντός κι εκτός Ελλάδας, επιθυμούν διακαώς να "λυθεί" το θέμα ακόμη και με παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας, αδιαφορώντας ή παραβλέποντας τις πραγματικές σκοπιμότητες ΗΠΑ και Σκοπίων. Όμως, τόσο η Ιστορία όσο και η σημερινή πραγματικότητα στα Βαλκάνια, επιβάλλουν την αποκάλυψη των ακραίων σχεδίων των "πιτσιρικάδων" της γείτονος που συνεπικουρούνται από τους Αμερικανούς. Επιβάλλουν την διαφύλαξη του ονόματος της Μακεδονίας, αν δεν θέλουμε να βρεθούμε μπροστά στα χειρότερα για τον τόπο.

"Σημασία έχει να μπορείς να γίνεις μέγας ηθοποιός"!

Πολύ ενδιαφέρον το αφιέρωμα του περιοδικού Highlights στη θεατρική εκπαίδευση. Ανθολογώ:
-Ο Βίκτωρ Αρδίττης, κάποτε καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ και τώρα πια διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, δεν διστάζει να πει: "Η σχολή είναι μια παρένθεση στη ζωή ενός νέου καλλιτέχνη. Μπορεί να δραστηριποιηθεί επαγγελματικά και κανείς δεν του επιβάλλει να πάει σε σχολή. Στην Ευρώπη οι παλιές σχολές μετατρέπονται σε πανεπιστήμια ενώ ταυτόχρονα ανθούν υψηλού επιπέδου masterclasses και εργαστήρια. Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι ιδεωδώς ένας νέος θα μπορούσε να φτιάξει ελεύθερα το δικό του πρόγραμμα σπουδών επιλέγοντας ανάμεσα σε αξιόλογες εκπαιδευτικές δράσεις". Επίσης, μας πληροφορεί ότι κάθε χρόνο δίνουν εξετάσεις στη Δραματική του Εθνικού περίπου 600 άτομα και περνούν 15...
-Ο Τάσος Ράτζος, κατ' ουσίαν διευθύνων της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του ΚΘΒΕ, μας πληροφορεί ότι κάθε χρόνο δίνουν εξετάσεις 250 άτομα και περνούν 10-12...
-Η Ρούλα Πατεράκη ανεβάζει τον πήχυ εκεί που πρέπει να είναι (όχι μόνο στο θέατρο): "Ηθοποιός μπορεί να γίνει ο κάθε άνθρωπος και μάλιστα σχεδόν καλός ηθοποιός. Αυτό είναι και το παράδοξο. Σημασία έχει να μπορείς να γίνεις μέγας ηθοποιός. Γιατί μόνο μεγάλοι ηθοποιοί μπορούν να επηρεάζουν την τέχνη: δημιουργούν τέχνη, αναιρούν τέχνη, πάντως κάνουν τέχνη" λέει κάπου...

Να τι εστί τέχνη!

Μια πολύ ενδιαφέρουσα απάντηση σε όσους ισχυρίζονται ότι κάνοντας "σύγχρονη τέχνη" καταξιώνονται ως εικαστικοί δημιουργοί, δίνει ο Ιταλός ζωγράφος Λεονάρντο Κρεμονίνι σε μίνι συνέντευξή του στη σημερινή "Ελευθεροτυπία" (21-10-2008) και τον Γιώργο Καρουζάκη (να που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να πεις τα χρήσιμα και τα κρίσιμα). "Η ζωγραφική θέλει χέρι και μυαλό" λέει, μιλώντας παράλληλα για "ευκολία των Νέων Μέσων". Δηλώνει ότι δεν τον ενοχλεί κάτι ιδιαίτερα στη σύγχρονη τέχνη τονίζοντας ότι "η μοντερνιστική έκρηξη διατάραξε απλώς τη σχέση του χεριού με το μυαλό" με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται σιγά σιγά η μοναδικότητα του έργου τέχνης.
Στην ουσία ο Κρεμονίνι καθορίζει ένα ποιοτικό κριτήριο για το τι είναι πραγματικά τέχνη, απαιτώντας σωρευτικά "χέρι και μυαλό". Εξοβελίζει έτσι όσους αρνούνται τις κλασικές εκδοχές εκμεταλλευόμενοι τα Νέα Μέσα. Όσους καλύπτουν δηλαδή την απαιδευσιά του χεριού τους με κόλπα του μυαλού τους...