Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2009

Έφαγαν… πόρτα στον Πύργο το Λευκό

Το κορυφαίο πολιτιστικό opening στη Θεσσαλονίκη για το 2008 ήταν αναμφισβήτητα το άνοιγμα του Λευκού Πύργου στο κοινό τον περασμένο Σεπτέμβριο, στις μέρες της Διεθνούς Έκθεσης. Ένας τίτλος που κερδίζει δικαίως το συγκεκριμένο μνημείο, αφού στο πρώτο τρίμηνο λειτουργίας του μουσείου δέχθηκε 32.502 επισκέπτες, δηλαδή 450 κάθε μέρα! Δυστυχώς, όμως, οι γνωστές αγκυλώσεις της κρατικής μηχανής είχαν ως αποτέλεσμα να μείνει κλειστό το σήμα κατατεθέν της πόλης μας για τις πρώτες μέρες του χρόνου, καθώς οι συμβάσεις των ωρομισθίων φυλάκων έληξαν στις 31/12/2008 και δεν ανανεώθηκαν…Κι έτσι πολλοί οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι τις διακοπές των εορτών ήρθαν από μακριά για να επισκεφτούν το μουσείο, έφαγαν κυριολεκτικά πόρτα (ένας Πόντιος άφησε τα χνάρια του στο χαρτί που ενημέρωνε για το κλείσιμο «Ξα κε ντρέπεστε! Ξανά ντροπή σας, κι εμείς τι φταίμε;)!
Το πλέον γνωστό μνημείο της πόλης, το σήμα κατατεθέν, ξανάνοιξε τις πύλες του στο κοινό τον περασμένο Σεπτέμβριο με τη φροντίδα των ανθρώπων του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, λειτουργώντας τόσο ως μουσείο όσο και ως αυτόνομο μνημείο. Οι αρχαιολόγοι Δημήτρης Ναλμπάντης, Γεωργία Παπαζώτου, η μουσειολόγος Κατερίνα Νικολαΐδου, οι αρχιτέκτονες Νίκος Βρανίκας και Σίσσυ Καραδημητρίου, υπό την καθοδήγηση της Αναστασίας Τούρτα εργάστηκαν γι’ αυτό το αποτέλεσμα. Συμβουλευτικό ρόλο είχαν ο Βαγγέλης Λιβιεράτος του ΕΚΕΧΑΚ και ο σύμβουλος πολυμεσικών εφαρμογών Τάσος Μπέλλας. Το κόστος του έργου ανήλθε σε 1.810.000, υλοποιήθηκε σε 4 χρόνια, χρειάστηκε να γίνουν 13 δημόσιοι διαγωνισμοί εκ των οποίων 1 διεθνής, ενώ η ομάδα ερεύνησε 5.000 φωτογραφίες αρχειακού υλικού και εντρύφησε σε 1.013 τίτλους βιβλίων και άρθρων για την πόλη.

Μόνο 70 μέσα…
Οι ουρές είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο, όμως δεν οφείλονται μόνο στον σημαντικό αριθμό επισκεπτών. Οφείλεται και στο όριο των 70 ατόμων που μπορούν ταυτόχρονα να εισέλθουν στο εσωτερικού του κτιρίου. «Σύμφωνα με ειδική μελέτη, ο αριθμός επισκεπτών που θα βρίσκονται ταυτόχρονα στο μνημείο δεν μπορεί να υπερβαίνει τους 70, προκειμένου να διατηρούνται οι κατάλληλες συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας» αναφέρουν στο «Κεντρί» οι άνθρωποι του Μουσείου.
Η μετατροπή του Λευκού Πύργου, που το 1988 κέρδισε το ευρωπαϊκό βραβείο Europa Nostra για την αποκαστάστασή του, σε χώρο επισκέψιμο δεν ήταν εύκολο εγχείρημα. Η ιδιαιτερότητα του κτιρίου, που στο παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί ως φυλακή, αλλά και ως οχυρό (μετά δε την απελευθέρωση το 1912 ως κτίριο αεράμυνας, χώρος λειτουργίας του τμήματος μετεωρολογίας του ΑΠΘ κ.ά.), γεννούσε τη μια δυσκολία πίσω από την άλλη. Η έκθεση δεν διαθέτει κλιματισμό, τουαλέτες για τους επισκέπτες, αναψυκτήριο ή βεστιάριο. Επιπροσθέτως, είναι αδύνατη η πρόσβαση σε όλο το χώρο για τα άτομα με κινητικά προβλήματα, λόγω της στενότητας του διαδρόμου που οδηγεί στην οροφή αλλά και λόγω της αδυναμίας εγκατάστασης ανελκυστήρα. Έτσι, επινοήθηκε η εικονική περιήγηση μέσω τεχνολογίας που υλοποιείται στο ισόγειο του κτιρίου.
Άλλο μεγάλο πρόβλημα ήταν η έλλειψη χώρου για την παρουσίαση 23 αιώνων ιστορίας σε έναν συνολικό χώρο μόλις 450 τετραγωνικών μέτρων. Τη λύση έδωσαν οι νέες τεχνολογίες αφού οι πληροφορίες παρουσιάζονται κατά κύριο λόγο μέσα από ένα εντυπωσιακό σύνολο εφαρμογών εικόνας και ήχου, με τη μορφή προβολών, παρουσιάσεων βίντεο και διαφανειών, ηχητικών ντοκουμέντων και πολυμεσικών εφαρμογών σε οθόνες αφής, που συνδυάζονται αρμονικά με τον περιορισμένο αριθμό αρχαίων αντικειμένων που εκτίθενται.
Πέρα από την έκθεση στο μνημείο, άλλωστε, το εκθεσιακό σενάριο αναπτύσσεται σε δύο ακόμη συμπληρωματικά και αλληλένδετα επίπεδα πληροφόρησης: έναν οπτικό δίσκο DVD-ROM και την ιστοσελίδα www.lpth.org. Το DVD-ROM, το οποίο περιέχει το σύνολο του υλικού και των εφαρμογών, δίδεται στα σχολεία. Οι επισκέπτες της ιστοσελίδας θα βρουν πρωτότυπες εφαρμογές όπως ψηφιακό χάρτη της πόλης, όπου μπορεί κανείς να εντοπίσει μνημεία, μουσεία και χώρους πολιτισμού και να έχει χρήσιμες πληροφορίες για αυτά, χρονογραμμή γεγονότων που αφορούν άμεσα ή έμμεσα στην ιστορία της Θεσσαλονίκης, επιστημονικά κείμενα καταξιωμένων ιστορικών και αρχαιολόγων, βιβλιογραφία για την πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και συνταγές εδεσμάτων που φανερώνουν τη γευστική ποικιλία που χαρακτηρίζει τη διατροφική ταυτότητα της πόλης.

*Η έκθεση στο Λευκό Πύργο είναι ανοιχτή από Τρίτη έως και Κυριακή, με ωράριο λειτουργίας 8.30-15.00.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Κεντρί" στις 10/1/2009.

Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2009

Εμείς οι σκανδαλιάρηδες

Αν κάτι σταθερά χαρακτηρίζει τις μέρες της διακυβέρνησης Καραμανλή, από το 2004 και δω, είναι η απαξίωση της Θεσσαλονίκης. Μπορεί τα λεγόμενα «μεγάλα έργα» να ξεκίνησαν –καθυστερημένα και εν πολλοίς ξεπερασμένα- ωστόσο αυτά είναι χρωστούμενα τριών και πλέον δεκαετιών για να νοιώσουμε ως πολίτες ευγνωμοσύνη προς το κράτος.
Τα περισσότερα σκάνδαλα, εντός ή εκτός εισαγωγικών, τα οποία «βγήκαν» επί κυβέρνησης ΝΔ έχουν τουλάχιστον ένα πρόσωπο από τη Θεσσαλονίκη στο σενάριό τους. Τσιτουρίδης 1, Τσιτουρίδης 2, Ζαχόπουλος, Κουκοδήμος, ακόμη και στο σκάνδαλο του καρτέλ γάλακτος τα μεγαθήρια και οι πρωταγωνιστές κρύφτηκαν πίσω από τη μακεδονική ΜΕΒΓΑΛ! Μέχρι και στην υπόθεση Βατοπαιδίου, ο Ρουσόπουλος και ο Βουλγαράκης ξεχάστηκαν νωρίς και… τηλεοπτική δίωξη ασκήθηκε μόνο στον Σαλονικιό Ψωμιάδη, επειδή υπήρξαν… αποχρώσες εντυπώσεις! Κι αν στη Θεσσαλονίκη προσπαθήσαμε επί χρόνια και ξεπεράσαμε το σύνδρομο της Αθήνας, τη στείρα αντιπαλότητα με το κέντρο, παρά τα ουσιαστικά προβλήματα μοναδικού διεθνώς συγκεντρωτισμού σε βασικές λειτουργίες που υπάρχουν από καταβολής του νεοελληνικού κράτους και από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912, στην Αθήνα καλά κρατεί η «πιπίλα» για τη «συντηρητική Θεσσαλονίκη του Παπαγεωργόπουλου, του Ψωμιάδη και του Άνθιμου» -πάω στοίχημα ότι όποιος κι αν ήταν τοπικός άρχων το ίδιο θα λέγανε. Την «πιπίλισαν» κορυφαίοι «τηλεδημοσιογράφοι» στις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές με ειδικά «αφιερώματα» σε μεγάλα κανάλια… Εσχάτως δε βγήκε ο εκπρόσωπος ολόκληρου ΠΑΣΟΚ, του πράσινου κόμματος που φιλοδοξεί να κυβερνήσει τη χώρα και χρέωσε παρακράτος (!!!) στη Θεσσαλονίκη, ενώ από την άλλη πλευρά κανένας αντίλογος δεν υπήρξε, πλην κάποιων «γραφικών» (έτσι τους θέλει ο στενός πυρήνας του συστήματος), όπως ο Π. Ψωμιάδης και ο Μ. Τζίμας. Οι μπλε; Συμφώνησαν διά της σιωπής…

Μπορεί, λοιπόν, στην Αθήνα να κάψανε 13 φορές το βιβλιοπωλείο του Άδωνι Γεωργιάδη (και άλλα τέσσερα βιβλιοπωλεία τον τελευταίο χρόνο), όμως η Θεσσαλονίκη χαρακτηρίστηκε διά παντός σχεδόν από το σύνολο των μεγαλοδημοσιογράφων των καναλιών ως «η πόλη όπου καίνε τα βιβλία» επειδή κάποιος έκαψε το βιβλίο του Μ. Ανδρουλάκη. Μπορεί οι Χρυσαυγίτες να παίζουν προνομιακά στην Ομόνοια εδώ και χρόνια, ωστόσο η Θεσσαλονίκη χαρακτηρίζεται ομοίως ως «εθνικιστική». Μπορεί στην Αθήνα κάθε μέρα να τα σπάνε οι γνωστοί άγνωστοι, όμως η Θεσσαλονίκη που σπάνια φεύγει καμιά βόμβα από τη Θεολογική, έχει το παρατσούκλι «συντηρητική». Μπορεί οι Ολυμπιακοί να τα σπάνε κάθε τρεις και λίγο, όμως τα πρόστιμα τα τρώνε ο ΠΑΟΚ, ο Άρης και ο Ηρακλής.

Η απαξίωση, λοιπόν, της Θεσσαλονίκης εντάθηκε ιδιαίτερα, μετά το 2004. Για ποιο λόγο; Ίσως για τον ίδιο που δεν προχώρησε –και μάλλον θα αργήσει να προχωρήσει- η διοικητική μεταρρύθμιση. Η πλέον θεμελιώδης μεταρρύθμιση απ’ όσες εξαγγέλθηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια, η οποία μπορεί να βγάλει όχι μόνο τη Θεσσαλονίκη αλλά ιδίως την ελληνική περιφέρεια (θυμάμαι τον ταξιτζή στην κοσμοπολίτικη Ρόδο να βρίζει την Αθήνα για τον άθλιο δρόμο που συνδέει αεροδρόμιο - πόλη, θυμάμαι τον Πατρινό να βρίζει την Αθήνα για την δήθεν ολυμπιακή πόλη χωρίς επισκέπτες, θυμάμαι τους Λαμιώτες μετά το δυστύχημα με τα παιδιά της Φαρκαδόνας να αναρωτιούνται για τον Μαλιακό στα τοπικά ραδιόφωνα "αν η Ελλάδα σταματά στην Αττική Οδό να μας το πουν") από την απομόνωση, από τη γωνία. Ο φόβος και ο τρόμος των μεγάλων συμφερόντων. Όπως μου είχε πει το 2005 πρώην κυβερνητικό στέλεχος των κυβερνήσεων Σημίτη, λυσσαλέα είναι από χρόνια η αντίδραση κομματικών κύκλων του "κλειστού κυκλώματος", πράσινων και μπλε και λοιπών χρωμάτων, προφανώς σχετιζόμενων με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, στη δημιουργία «υπερπεριφερειών» ή «υπερνομαρχιών», των μεγάλων τέλος πάντων περιφερειών που θα είναι συμβατές με τις χρηματοδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο μεγάλες περιφέρειες θα πληρούν τις προϋποθέσεις για απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, άρα μόνο τέτοιες θα κατορθώσουν να αναπτυχθούν. Μόνο εκείνες θα μπορούν να αποκτήσουν την τεχνογνωσία για την απορρόφηση και αξιοποίηση ευρωκονδυλίων. Όμως, η μείωση της ψαλίδας κέντρου – επαρχίας δεν συμφέρει τα μεγάλα συμφέροντα των Αθηνών. Κι ας λέει ο Καραμανλής ότι το 80% των κονδυλίων του ΕΣΠΑ θα κατευθυνθεί στην περιφέρεια. Το θέμα είναι η περιφέρεια έχει οπλιστεί επαρκώς για να απορροφήσει το 80%; Μάλλον, όχι. Εξάλλου, πώς να γίνει αυτό όταν... ανθούν οι Τσιτουρίδηδες, οι ΜΕΒΓΑΛ, οι Πανάγοι, οι Ζαχόπουλοι, οι Τσέκου, οι Κουκοδήμοι ή το εθνικιστικό τρίο δήμαρχου, νομάρχη, μητροπολίτη; Ποιος θα διαχειριστεί τα τρελά κονδύλια; Αυτοί οι… σκανδαλιάρηδες;

Έτσι, λοιπόν, μετά τις αναθεωρήσεις το χρήμα πάλι θα καταλήξει πού; Στο κλεινόν άστυ, εκεί που «ξέρουν», εκεί που έχουν το know how, εκεί που έχουν τις επιτροπές και τους μάνατζερς και μαζί 4,5 εκατομμύρια μαντρωμένους επαρχιώτες για άλλοθι έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης…

FOTO: @ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Εμείς οι σκανδαλιάρηδες", Θεσσαλονίκη, 2008

Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2009

SYRISA

Μια από τις σημαντικότερες πολιτικές συνέπειες των γεγονότων του τελευταίου μήνα του 2008, ήταν ότι εκτέθηκε ανεπανόρθωτα (για εκείνον) ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η Αλέκα Παπαρήγα πρώτη είπε την μεγάλη αλήθεια, αυτήν που δεν τολμά να πει η υποτιθέμενη «αντίπαλη ιδεολογία»: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των βανδάλων. Στη συνέχεια ο Γιώργος Καρατζαφέρης έριξε τα βέλη του στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο πιο χρήσιμος αθυρόστομος της ελληνικής πολιτικής σκηνής, ο Θόδωρος Πάγκαλος, ολοκλήρωσε τη διακομματική –πλην επίσημης ΝΔ- συμφωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, είναι δαίμονας; Όχι. Απλώς ποντάρει όλα τα τελευταία χρόνια, εκμεταλλεύεται και αξιοποιεί –αν όχι οργανώνει σε κάποιο επίπεδο- όλες εκείνες τις εξωκοινοβουλευτικές ομάδες (αναρχικούς, κουκουλοφόρους, αντιεξουσιαστές κ.ά.) που αμφισβητούν θεμελιώδεις αξίες της αστικής δημοκρατίας. Υποδαυλίζει, αν μην τι άλλο, εκείνους που χρησιμοποιούν τις μεθόδους του αντάρτικου πόλεων προσαρμοσμένες στις νέες τεχνολογίες προκειμένου να εμφανίζουν την ιδιοτέλεια της οργάνωσής τους ως γενικευμένη εξέγερση.
Τα ίδια έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και πριν δύο χρόνια με το περίφημο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Χωρίς κανένα σεβασμό όχι μόνο στην άποψη της πλειοψηφίας, αλλά ούτε στους επιστημονικούς κανόνες της ιστοριογραφίας και της ανάδειξης ενός βιβλίου σε σχολικό εγχειρίδιο, επιχείρησαν στελέχη του όχι να επιβάλλουν την νηφάλια προσέγγιση αλλά να παραχαράξουν την ίδια την Ιστορία.
Η υποκρισία, φυσικά, τεράστια. Ο μακράν πλουσιότερος πολιτικός της χώρας συνεπικουρούμενος από έναν καθαρόαιμο παιδιόθεν τρόφιμο του κομματικού σωλήνα, θέλουν να πείσουν την ελληνική κοινωνία ότι αγωνίζονται για τη γενιά των 700 ευρώ κ.ά. Γι’ αυτό και το 2004, όταν το ΚΚΕ είχε αναρτήσει πανό στην Ακρόπολη η «Αυγή» έγραφε ότι «το θέμα είναι η χρησιμοποίηση ενός χώρου για εντυπωσιοθηρία. Κάτι ανάλογο έκανε και ο χορηγός των Ολυμπιακών Αγώνων, το αμερικανικό κανάλι NBC»! Πριν από δύο εβδομάδες, όταν νέοι του ΣΥΡΙΖΑ ανήρτησαν το πανώ της… επανάστασης στον Ιερό Βράχο, η ίδια εφημερίδα θυμήθηκε τον Γλέζο και τον Σάντα ισχυριζόμενη ότι οι νεολαίοι του ΣΥΝ «άφησαν το δικό τους στίγμα στην πορεία της ιστορίας»...

Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Κεντρί" στις 3/1/2009.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 2008: Είμαστ’ ακόμα ζωντανοί!

Τα πρόσωπα, τα γεγονότα, τα προβλήματα, οι προσδοκίες των φορέων της Θεσσαλονίκης

Το 2008 για τα πολιτιστικά πράγματα της Θεσσαλονίκης σημαδεύτηκαν από ένα γεγονός που ερχόταν με… φόρα από το 2007: το άλμα του γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟ στο κενό, που σήμανε… αλματώδη αδιαφορία για τις ανάγκες των πολιτιστικών φορέων της πόλης.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι επί Ζαχόπουλου δεν υπήρχαν παράπονα και ενστάσεις, ωστόσο όσο ο καθηγητής από το Κορδελιό επί τέσσερα χρόνια αιμοδότησε τους φορείς της πόλης. Μιας Θεσσαλονίκης που ευτύχησε τα τελευταία έντεκα χρόνια να έχει ανθρώπους «δικούς της» στα ηγετικά κλιμάκια του ΥΠΠΟ: ο Ευ. Βενιζέλος ως υπουργός, ο Ρ. Μασλίας ως γ.γ., πάλι ο Βενιζέλος, μετά ο Ζαχόπουλος. Η θητεία του Μιχάλη Λιάπη θύμισε τις άχρωμες μέρες του 1999, όταν στο τιμόνι του ΥΠΠΟ βρέθηκε η Ελισάβετ Παπαζώη. Τα μπάτζετς κόπηκαν, οι θεατρικές επιχορηγήσεις είναι ένα χρόνο πίσω, περικοπές παντού χωρίς καμία άλλη μέριμνα, χωρίς καμία πολιτική για πέρασμα από την μια όχθη στην άλλη. Ο Μ. Λιάπης επέδειξε μια εκπληκτική «συνέπεια» στην πρώτη εξαγγελία που έκανε από τη Θεσσαλονίκη. «Όλοι μου ζητάνε λεφτά» είχε πει, «κι εγώ δεν έχω να δώσω». Και καθάρισε. Οι υποσχέσεις του κράτους, των προκατόχων του κ. Λιάπη, έμειναν στα λόγια για να φτάσει κορυφαίο στέλεχος πολιτιστικού οργανισμού να λέει το περασμένο καλοκαίρι ότι «Η απόπειρα αυτοκτονίας του Ζαχόπουλου μας αυτοκτόνησε» ενώ οκτώ δήμοι να ασκήσουν αγωγή (!) κατά του ΥΠΠΟ για αθέτηση των προγραμματικών συμβάσεων. Εξέφραζε απλώς το κοινότοπο ότι τα τελευταία 15 χρόνια κάθε φορά που η Θεσσαλονίκη δεν είχε «δικό της παιδί» στο ΥΠΠΟ, υπέφερε. Υπέφερε όχι από αλλαγή πολιτικής αλλά από την αδιαφορία.
Παρ’ όλ’ αυτά, όπως η ίδια η φύση των πραγμάτων επιτάσσει, πολλά ενδιαφέροντα –σε θεσμικό επίπεδο- συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη. Η πόλη έμεινε ζωντανή και δεν θα αναφερθώ σε μεμονωμένα γεγονότα, δεδομένου ότι τα καλά είναι πολλά αλλά είναι και αντικείμενο των κριτικών τέχνης.
Έτσι, η Photobienalle του Μουσείου Φωτογραφίας γέμισε εικόνες την πόλη, οι «Θεατρικές Συναντήσεις» του δήμου Καλαμαριάς έφεραν ποιοτικές θεατρικές παραστάσεις του αθηναϊκού χειμώνα στη Θεσσαλονίκη, οι «Προτάσεις» της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης αποτέλεσαν το νεανικό υποκατάστατο της «Θεατρικής Άνοιξης», η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου (με τις όποιες ενστάσεις) και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου (το καλύτερο της Δ. Μουζάκη) μας έβγαλαν προς τα έξω, ακόμη και τα Δημήτρια (με σαφώς δυνατότερο πρόσωπο από τα προηγούμενα χρόνια) εμφανίστηκαν βελτιωμένα, ομοίως και το Φεστιβάλ Τραγουδιού (που όμως μπορεί να βρήκε Ζουγανέλη αλλά δεν έχει βρει ακόμη το λόγο ύπαρξής του).
Αποχαιρετώντας το 2009 αξίζει να κρατήσουμε το θεατρικό του Άκη Δήμου «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» που ανέβασε η Πειραματική Σκηνή με πρωταγωνίστρια την Έφη Σταμούλη.

Κατά τα λοιπά...
· Στην Όπερα Θεσσαλονίκης είχαμε αλλαγή στο τιμόνι που ανέλαβε ο Γιάννης Γιαννίσης στη θέση της Λίζας Ξανθοπούλου, φιλότιμες προσπάθειες αλλά έτερον ουδέν.
· Το Μουσείο Κινηματογράφου δεν άνοιξε το Νοέμβριο όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός, παρόλ’ αυτά το περιμένουμε ανακαινισμένο κάπου στον προσεχή Μάρτιο καινούριο και όντως μουσείο για το σινεμά και δη το ελληνικό.
· Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, από κοντά και τον Αρχαιολογικό, κράτησαν σταθερή πορεία παρά τα εμπόδια που τους έθεσε η αναταραχή στο ΥΠΠΟ.
· Το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Κέντρο του, έδειξαν στη διάρκεια και αυτής της χρονιάς ότι είναι ένας φορέας «δρομολογημένος» πια, ένας φορέας που παράγει έργο με διεθνείς ρυθμούς –ακόμη κι αν το ΥΠΠΟ του στερεί επί εξάμηνο το διοικητικό σχήμα. Και το 2009 είναι η χρονιά της Μπιενάλε Εικαστικών για τη Θεσσαλονίκη…
· Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας κρατήθηκε σε ένα επίπεδο καλό, όπως είναι τα τελευταία χρόνια επί Τσακίρογλου, όμως τα οικονομικά προβλήματα και η έλλειψη ενίσχυσης από το ΥΠΠΟ μείωσαν τις παραγωγές και έκοψαν τα φτερά.
· Η Κρατική Ορχήστρα έχοντας απολαύσει την εποχή Ζαχόπουλου, όντας η ορχήστρα που για τα έτη 2004 – 2008 συνολικά 7.900.816 ευρώ, περισσότερα από κάθε άλλη ορχήστρα της χώρας (ακόμη και από την ΚΟΑ!), το 2008 έδρεψε καρπούς προσπαθειών ετών: ηχογράφησε τρία cd με διεθνούς φήμης και κύρους εταιρίες (π.χ. ΝΑΧΟS) ενώ θεωρείται πλέον ως ίσως η καλύτερη ορχήστρα της χώρας.
· Στον κινηματογράφο η Θεσσαλονίκη «καίγεται» γιατί έχει το Φεστιβάλ και το Μουσείο, γενικώς είναι προνομιακό πεδίο στον πολιτισμό. Το περίφημο νομοσχέδιο για το σινεμά –η «κινηματογραφική μεταρρύθμιση»- ακόμη παραμένει νομοσχέδιο. Μεγάλη συζήτηση άνοιξε με το περίφημο πόρισμα της Επιτροπής Γαβρά κάπου στο Σεπτέμβριο. Μεταξύ άλλων πρότεινε ανεξαρτητοποίηση των δύο φορέων, ουσιαστικά αλλαγή τόπου απονομής των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας («θέλουν τα πάρουν στην Αθήνα»…), ανατροπή των ισορροπιών στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου αφού αφήνει σε ρόλο δεύτερο τους συνδικαλιστές προτάσσοντας τον κρατικό χαρακτήρα. Τέλος, συζητήσεις προκάλεσε η πρόβλεψη για μετατροπή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου από ΝΠΙΔ σε ΔΕΚΟ, γεγονός που θα έχει ως συνέπεια τον ασφυκτικότερο οικονομικό έλεγχο που από κάποιους θεωρείται ασύμβατος με το σκοπό του φορέα.
· Στα αξιοσημείωτα της αρχαιολογίας –εκτός του ότι οι αρχαιολογικοί χώροι έμεινα κλειστοί, ακούρευτοι και ακλάδευτοι για μισό καλοκαίρι πανελλαδικώς) οφείλουμε να μνημονεύσουμε την κόντρα που ξέσπασε με την κατασκευάστρια εταιρεία του μετρό, σχετικά με τη διαχείριση των ευρημάτων. Ένα θέμα που θα ‘πρεπε να έχει λυθεί πριν ξεκινήσουν τα έργα, η Θεσσαλονίκη το βρίσκει πάλι μπροστά της…

Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Κεντρί" στις 3/1/2009.

Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2008

Καλή χρονιά!


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ. ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ, ΑΡΩΜΑΤΑ, ΓΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΗΧΟΥΣ. ΔΗΛΑΔΗ, ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΖΩΗ...

FOTO: @ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Λαχείο", Πλ. Αριστοτέλους - Θεσσαλονίκη, 31-12-2008

Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2008

American dream

Η εταιρία κατασκευής παιχνιδιών Mattel «συμφώνησε» να καταβάλει αποζημίωση ύψους 12 εκατομμυρίων δολαρίων επειδή έριξε στην αγορά παιχνίδια με τοξικές ουσίες, κατασκευασμένα στην Κίνα, όπως ανακοίνωσαν οι δικαστικές αρχές της Μασαχουσέτης. Το γεγονός αυτό είναι είδηση προφανώς παγκοσμίου βεληνεκούς, δεδομένου ότι παιχνίδια της συγκεκριμένης εταιρίας κυκλοφορούν σε όλες τις αγορές της υφηλίου, αλλά και από την άποψη ότι τα κινέζικα παιχνίδια έχουν επίσης κατακλύσει τα παιχνιδάδικα όλου του κόσμου.
Ένα στοιχείο, όμως, που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ελλάδα πέρασε στα ψιλά. «Το ποσό της αποζημίωσης θα μοιραστεί σε 39 αμερικανικές Πολιτείες» ανέφερε το τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου.
Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει στην «Αμερική», όμως η αναγωγή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Για φανταστείτε στην Ελλάδα οι ιδιώτες να χρηματοδοτούν το Δημόσιο, την τοπική αυτοδιοίκηση, μέσα από διοικητικές ποινές και πρόστιμα που καλούνται να πληρώσουν.
Για φανταστείτε την Επιτροπή Ανταγωνισμού, το θεματοφύλακα της ελεύθερης αγοράς στις σοβαρές χώρες, να τολμά να επιβάλει πρόστιμα στα ποικιλώνυμα καρτέλ που έχουν κατακλύσει την ελληνική αγορά. Και τα πρόστιμα, όπως αυτά που «έπεσαν» στο καρτέλ του γάλακτος και συνολικά άγγιξαν τα 47,6 εκατ. ευρώ σε 7 μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες και επιπλέον 28,5 εκατομμύρια ευρώ, σε 6 επιχειρήσεις σούπερ μάρκετ και 4 γαλακτοβιομηχανίες, να μοιράζοντας σε «39 νομούς». Σε όλη την ελληνική περιφέρεια δηλαδή.
Πόσα σχολεία φτιάχνεις με 76 εκατομμύρια ευρώ; Πόσα δημαρχεία; Πόσα μουσεία; Πόσα αστικά λεωφορεία αγοράζεις; Πόσες αναπλάσεις κάνει; Πόσες υπηρεσίες μηχανογραφείς; Πόσα επιδόματα πρόνοιας προσφέρεις; Πόσους δρόμους φτιάχνεις;
Πως λέγαμε παλιά «american dream»;

Υ.Γ. Για το χρόνο που τάχα μου αλλάζει, μια ευχή. Με υγεία και με αγάπη. Κι ας λείπει η γαλοπούλα. Αγάπη χωρίς γαλοπούλα γίνεται. Το αντίθετο όχι. Καλή χρονιά.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κεντρί" στις 27/12/2008.

Η Λίζα και… οι άλλοι

Ένας από τους κορυφαίους Έλληνες βαρύτονους, ο Γιάννης Γιαννίσης είναι ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της Όπερας Θεσσαλονίκης. Παρόλ’ αυτά, το θέμα που συζητιέται ακόμη στα καλλιτεχνικά στέκια είναι η μη ανανέωση της θητείας της απερχόμενης καλλιτεχνικής διευθύντριας, της Θεσσαλονικιάς μαέστρου Λίζας Ξανθοπούλου, η θητεία της οποίας έληξε τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Προσγειώθηκε στη Θεσσαλονίκη εν χορδαίς και οργάνοις, ως επιλογή του τότε γενικού γραμματέα του ΥΠΠΟ Χρ. Ζαχόπουλου αλλά με τις ευλογίες του υφυπουργού Π. Τατούλη, για να αναλάβει τα ηνία της Όπερας Θεσσαλονίκης. Η θητεία της Λ. Ξανθοπούλου στο Βερολίνο όπου ζει εδώ και πολλά χρόνια, η ιδιότητα της μαέστρου και η νεαρή (σχετικά) ηλικία της εκτιμήθηκαν ως ιδιαίτερα ελπιδοφόρα για να διαδεχθεί ανθρώπους που είχαν κάνει σημαντικό έργο αντιμετωπίζοντας πλείστα όσα προβλήματα. Η προς τα έξω μαρτυρία της ήταν καλή στα χρόνια της θητείας της, αν και καλλιτεχνικά δεν κατάφερε να αλλάξει τη μοίρα της Όπερας. Η παραγωγή δεν αυξήθηκε, η αυτονόμηση από το ΚΘΒΕ δεν επετεύχθη, ενώ υπήρχαν και προβλήματα στέγης –είναι χαρακτηριστικό ότι τον περασμένο Απρίλιο η «Τραβιάτα» του Βέρντι ανέβηκε σε… κινηματοθέατρο! Φαίνεται όμως ότι στο εσωτερικό τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα. Όπως έλεγε άνθρωπος που βρίσκεται πολύ κοντά στην Όπερα, «εργαζόμενοι χόρευαν όταν ανακοινώθηκε το όνομα του νέου καλλιτεχνικού διευθυντή Γιάννη Γιαννίση». Συνεργάτες του φορέα σχολιάζουν αρνητικά την συμπεριφορά της προς τους καλλιτέχνες, για την οποία βέβαια άλλοι τη δικαιολογούν μιλώντας για «στυλ διοίκησης». Είναι γνωστό ότι οι σχέσεις της με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ Νικήτα Τσακίρογλου ήταν διαταραγμένες (εκεί αποδίδουν ορισμένοι το… κινηματοθέατρο). Ήδη τον τελευταίο χρόνο είχαν αρχίσει οι γκρίνιες μεταξύ των μελών της διοίκησης για τις επιλογές της. Το κερασάκι στην τούρτα αποτέλεσε η ιδιαίτερα στενή συνεργασία της με 1-2 συγκεκριμένα στελέχη, γεγονός που είχε ως συνέπεια παράπονα άλλων για παραγκωνισμό. Μάλιστα, ένα από αυτά παραιτήθηκε αμέσως μόλις ανακοινώθηκε το όνομα του νέου διευθυντή δίνοντας τέλος σε ένα… σήριαλ από τα πρώτα του κιόλας επεισόδια.
Στέλεχος της διοίκησης, πάντως, έλεγε στο «Κεντρί» ότι «η Λίζα έφυγε ως επιτυχημένη παρά τις εσωτερικές γκρίνιες, επειδή απλώς έληξε η θητεία της», αποδίδοντας τα παράπονα στο γεγονός ότι «ήταν μια διευθύντρια που τα ‘λεγε έξω από τα δόντια ακόμη και μπροστά στους υπουργούς». Για παράδειγμα, στη συνέντευξη Τύπου για την «Τραβιάτα», όταν ο πρόεδρος του «Χώρου Τεχνών» της Βέροιας πρότεινε να μεταφερθεί εκεί η έδρα της Όπερας, εκείνη δεν δίστασε να «καρφώσει» την κωλυσιεργία του ΥΠΠΟ για αυτονόμηση του φορέα από το ΚΘΒΕ λέογντας χαρακτηριστικά ότι «Το μισό χρόνο θα ονομαζόμαστε Όπερα Βεροίας και τον υπόλοιπο Όπερα Θεσσαλονίκης»!

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
Ο Γιάννης Γιαννίσης είναι γνωστός στο κοινό της πόλης, από τις συμμετοχές του σε παραστάσεις της Όπερας Θεσσαλονίκης. Καλλιτεχνικά αποδεκτός, ήρθε αντιμέτωπος με αναμενόμενες επιφυλάξεις, οι οποίες είναι βέβαια φυσιολογικές και έχουν να κάνει με τις διοικητικές ικανότητες που θα επιδείξει. Τα πρώτα δείγματα είναι θετικά και οι διαφορές με το Κρατικό Θέατρο γεφυρώνονται, στοιχείο ιδιαίτερα αναγκαίο για την Όπερα, η οποία εξαρτάται όσον αφορά στην υλικοτεχνική υποδομή και το προσωπικό που χρειάζεται μια παράσταση.
Έρχεται από την Αθήνα, όπου γεννήθηκε και διαμένει με τη σύζυγό του, τη σοπράνο Τζίνα Πούλου, δημοτική σύμβουλο της ΝΔ σε δήμο της Αθήνας. Οι φίλοι της όπερας στη Θεσσαλονίκης θα τον θυμούνται στην ερμηνεία του «Ρέκβιεμ» του Βέρντι με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και βεβαίως στην «Μποέμ» που είχε ανεβάσει η Όπερα Θεσσαλονίκης.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κεντρί" στις 20/12/2008.