Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Δεν υπάρχουν πετυχημένοι άνθρωποι


ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΕΔΩ http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4546855


Του Θανάση Θ. Νιάρχου


Φαίνεται αδικαιολόγητη, αν όχι παράξενη και ιδιότροπη, η απόφανση πως δεν υπάρχουν πετυχημένοι άνθρωποι, όταν ο κόσμος έχει αποδεχθεί ασυζητητί σχεδόν τον διαχωρισμό σε πλούσιους και φτωχούς, άρρωστους και υγιείς, κατεστημένους και περιθωριακούς, «ορθόδοξους» και «ανορθόδοξους». Πρωτίστως όταν γύρω μας και σε ολόκληρο τον πλανήτη κυκλοφορούν άνθρωποι που όχι μόνον οι άλλοι τους λογαριάζουν πετυχημένους, αλλά και οι ίδιοι θεωρούν τον εαυτό τους κάτι ανάλογο, αν όχι κάτι πολύ περισσότερο. Απόδειξη της μεγάλης, όπως τη θεωρούν οι ίδιοι, επιτυχίας τους, το γεγονός πως επιδιώκουν να επιβάλλονται με τις αποστάσεις που κρατούν από τους άλλους ή με το να παραμένουν δύσκολα προσιτοί. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η «επιτυχία» έχει χωρίσει τον κόσμο τόσο ριζικά πλέον σε δύο στρατόπεδα ώστε να ωχριά μπροστά της ο διαχωρισμός σε κομμουνιστική και καταπιταλιστική κοινωνία. 
Πράγμα που κάνει την έννοια της επιτυχίας όχι μόνο θολή και ύποπτη, αλλά εξαιρετικά καταστροφική για το σύνολο των ανθρώπων, αφού στην προσπάθειά του να την κατακτήσει κανείς φαίνεται να μη γνωρίζει πλέον κανέναν φραγμό. Ενώ το να ήταν ή και να παραμένει κάποιος φανατικά συντηρητικός, νοσηρά θρησκευόμενος ή κεφαλαιοκράτης δημιουργούσε και δημιουργεί τόσες επιφυλάξεις αλλά και κατακραυγή, ώστε οι περιοχές που οριοθετούν οι ιδιότητες αυτές να μπορούν εύκολα ν΄ απομονώνονται. Ενώ το να θέλεις να επιτύχεις δεν παρουσιάζεται μεμπτό για κανέναν, αντίθετα είναι κάτι που συνήθως επιδοκιμάζεται ή και επιβραβεύεται. Άσχετα αν η επιτυχία δεν έρχεται ποτέ από μόνη της σε κανέναν, χρειάζεται να υπάρξει οργάνωση προκειμένου να επιτευχθεί και πάνω στην οργάνωση αυτή μπορεί να παίρνονται ακόμη και κεφάλια. Ή μάλλον η επιτυχία ή η προσδοκία της δημιουργεί τέτοιον εθισμό ώστε μπορεί ν΄ ακούγεται φυσιολογικό το να παίρνονται κεφάλια.
Θα προτείναμε ν΄ αντικατασταθεί η έννοια του πετυχημένου με την έννοια του ευχαριστημένου, γιατί πολύ ευκολότερα ένας άνθρωπος ευχαριστημένος μπορεί να καταγγελθεί ως ανυποψίαστος, βλαξ και γελοίος, σε σχέση μ΄ έναν επιτυχημένο. Ακόμη κι ένα μικρό παιδί θα απορούσε μ΄ έναν άνθρωπο που είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του όταν όχι βέβαια η σύνολη κατάσταση του κόσμου αλλά ακόμη κι αυτή της γειτονιάς του παρουσιάζει συνήθως τόσα προβλήματα που, ακόμη κι όταν το νιώθεις, να ντρέπεσαι να ομολογήσεις ότι αισθάνεσαι ευχαριστημένος. Πρόκειται όμως για μιαν αντικατάσταση τρομερά δύσκολη γιατί, όσον κι αν η έννοια της ευχαρίστησης έχει έναν απερίφραστα ιδιωτικό χαρακτήρα, μπορεί απείρως ευκολότερα να κατηγορηθεί σε σχέση τουλάχιστον με την έννοια της επιτυχίας που κοινωνικά φαίνεται να έχει ριζώσει, μ΄ έναν τρόπο όχι μόνον αξεκούνητο, αλλά να προσβλέπει σ΄ αυτήν η ανθρωπότητα ως πανάκεια, μ΄ έναν τρόπο που δεν το κατόρθωσε καμιά πολιτική, κοινωνική ή θρησκευτική ιδεολογία. Κανείς δεν φαίνεται να υπολογίζει ότι ο πετυχημένος οφείλει να χρησιμοποιεί τον κόσμο ολόκληρο ως ιδιοκτησία του. Αν η ανθρωπότητα ξυπνάει κάθε πρωί με εκατομμύρια προβλήματα, ο πετυχημένος οφείλει να παραμένει, ακόμη και εγκληματικά, συγκεντρωμένος στο δικό του πρόβλημα. Αν τώρα στον πολλαπλασιασμό του το πρόβλημα αυτό θα παρέμενε πρόβλημα μόνο για τον ίδιον και για κανέναν άλλον, δεν φαίνεται να έχει σημασία, αφού η νομιμοποιημένη για όλους έννοια της επιτυχίας χρειάζεται αυτή την εγωιστικότατη αυτοσυγκέντρωση.
Ενώ φαίνεται πως θα έφθανε ν΄ αναρωτηθεί κανείς πώς γίνεται με τόσους πετυχημένους πολιτικούς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, συγγραφείς, η ανθρωπότητα να έχει τα μαύρα της τα χάλια, δεν φαίνεται να μας παραστριμώχνει η αμηχανία να δοθεί μια καίρια απάντηση. Πράγμα που σημαίνει πως αν η επιτυχία ήταν μια πραγματικότητα και λειτουργούσε αυθόρμητα, κάτι θα εισέπραττε και ο δυστυχισμένος που η επιτυχία δεν είναι καν διακοσιοστής πέμπτης σημασίας ανάγκη του. Η επιτυχία είναι μια έννοια που συκοφαντείται εκ των έσω όσο καμιά άλλη. Αν είναι πετυχημένη μια τηλεπαρουσιάστρια, δεν μπορεί να είναι πετυχημένος ένας γιατρός, ένας συγγραφέας ή ένας σκηνοθέτης. Ή αν είναι επιτυχημένος ο γιατρός, ο συγγραφέας ή ο σκηνοθέτης, δεν μπορεί να είναι η τηλεπαρουσιάστρια. Δεν γίνεται να υπάρχει λέξη που να μπορεί να αλλάζει τόσο εύκολα περιεχόμενο, όπως η λέξη επιτυχία και να μην είναι μια λέξη βάναυση και χυδαία.
Αλλά για την κατάντια της λέξης «επιτυχία», ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό τα βραβεία, τοπικά ή παγκόσμια, κρατικά ή ιδιωτικά, γνωστά ή άγνωστα. Γι΄ αυτά όμως την επόμενη εβδομάδα.




Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη». 

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Όταν η ηθικολογία κερδίζει την πολιτική

Η στάση της κυβέρνησης αλλά και πολλών κυβερνητικών στελεχών στο θέμα των συμβασιούχων έργου του Δημοσίου ανέδειξε παθογένειες που αποτελούν τροχοπέδη προόδου.
Δεν θα ήμουν υπέρ της a priori μονιμοποίησης των μέχρι τώρα συμβασιούχων, εάν έστω τώρα το κράτος λειτουργούσε στοιχειωδώς ορθά. Εάν, για παράδειγμα, διώχνοντας τους σημερινούς συμβασιούχους ήταν σε θέση να πληρώσει τις οργανικές θέσεις με διαγωνισμό μέσω ΑΣΕΠ, τότε θα μπορούσαμε να δεχθούμε ότι το κράτος αλλάζει. Η στάση της κυβέρνησης μέχρι σήμερα αναδεικνύει την ασυνέχεια της ελληνικής πολιτείας αφού δείχνει να αντιλαμβάνεται την εκλογική νίκη ως αλλαγή καθεστώτος, με διώκτες και διωκόμενους. Θύμα αυτής της στάσης ο πολίτης, ο πολίτης που εμπιστεύεται το κράτος. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το θέμα της απόσυρσης των παλαιών ΙΧ, όπου οι πολίτες πλήρωσαν τα παιχνίδια των πολιτικών. 
Οι παλινωδίες που παρατηρούνται στο συγκεκριμένο θέμα αναδεικνύουν και ένα τεράστιο έλλειμμα πολιτικής. Πολιτικής ηθικής και πολιτικής ευθύνης. Πριν από ενάμιση μήνα, οι ίδιοι άνθρωποι τότε ως αντιπολίτευση ζητούσαν την άνευ όρων μονιμοποίηση των συμβασιούχων από την κυβέρνηση της ΝΔ. Σήμερα, έχουν αλλάξει στάση, έχουν κάνει στροφή 180 μοιρών και ζητούν… πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων ρωτώντας πεισματικά τους κατά -το δικό τους- τεκμήριο «δεξιούς» μεροκαματιάρηδες «πως μπήκαν στο Δημόσιο»!!!  
Το 2006, στο 29ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, η ΠΑΣΚΕ, η συνδικαλιστική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ, στις Θέσεις της ζητούσε τη «μονιμοποίηση των συμβασιούχων σύμφωνα με την Πρόταση Νόμου της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και την προεκλογική δέσμευση του Πρωθυπουργού»! Πριν λίγες μέρες, στο 30ό Συνέδριο του ΕΚΘ η διοίκηση που πρόσκειται στην πράσινη ΠΑΣΚΕ αρνήθηκε να πάρει το μέρος των εργαζομένων με συμβάσεις έργου που ζητούν μονιμοποίηση, παίρνοντας εμμέσως πλην σαφώς το μέρος του κράτους – εργοδότη!
Από την απαίτηση «σήμερα να σταματήσει ο εμπαιγμός των συμβασιούχων με διάτρητα προεδρικά διατάγματα» της Πρωτομαγιάς του 2006 και για «άμεση ουσιαστική αποκατάσταση των συμβασιούχων δημοσίου – ευρύτερου δημοσίου και ιδιωτικού τομέα τερματίζοντας την ομηρία και την ανασφάλεια χιλιάδων συναδέλφων μας» της Πρωτομαγιάς του 2009, φτάσαμε στην άρνηση των συνδικαλιστών να υπερασπιστούν τους ανυπεράσπιστους μπροστά στην κρατική εργοδοτική ισχύ εργαζόμενους συμβασιούχους.
Αλλά δεν είναι μόνο το ΕΚΘ. Στις 24 Μαρτίου 2004, με κυβέρνηση ΝΔ μόλις δέκα ημερών, ο τότε πρόεδρος της ΓΣΕΕ Χρήστος Πολυζωγόπουλος έστελνε σαφές μήνυμα προς την κυβέρνηση για το θέμα των συμβασιούχων, προειδοποιώντας ότι «είναι εργαζόμενοι-μέλη μας και η όποια ρύθμιση δεν μπορεί να γίνει ερήμην μας».
Στις 9 Νοεμβρίου 2006 ο σημερινός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι οδηγεί σε αδιέξοδο χιλιάδες συμβασιούχους και απειλεί την επιβίωσή τους καλώντας την συνάμα να αναλάβει πολιτική πρωτοβουλία για την επίλυση του προβλήματος!
Σήμερα, οι κυβερνώντες ηθικολογούν και μαζί τους ένα ολόκληρο σύστημα κατώτερων κομματικών στελεχών, δίνοντας την εντύπωση –ή καλύτερα τη βεβαιότητα- ότι δεν αποσκοπούν στην οριστική λύση του προβλήματος αλλά στο πώς θα αντικαταστήσουν τους σημερινούς συμβασιούχους με «δικούς τους». Έχοντας απέναντι μια ανύπαρκτη και κοινωνικά αναίσθητη αντιπολίτευση, είναι σίγουρο ότι η ηθικολογία θα σαρώσει την πολιτική.  


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κεντρί" της 21/11/2009.

Καταπληκτική ιδέα οι ζωντανές αποθήκες!


FOTO: ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Στον τοίχο των μουσείων Φωτογραφίας και Κινηματογράφου", 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Νοέμβριος 2009

Στο περίπτερο του ΕΚΚ οι ταινίες που απέχουν...


Αυτές που συμμετέχουν πουθενά... Γιατί;

Μέρες Φεστιβάλ Κινηματογράφου


FOTO: ΓΙΑΝΝΗΣ Θ. ΚΕΣΣΟΠΟΥΛΟΣ / "Λιμάνι καρέ καρέ", 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου, Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2009

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Τ' ακούς mr George Opengov?


Αληθεύει ότι η υφυπουργός κυρία Τζάκρη έκλεισε την πόρτα του Διοικητηρίου στους συμβασιούχους έργου της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης και άλλων της βόρειας Ελλάδας αφού πρώτα επί δύο μέρες αρνήθηκε πεισματικά να τους δεχθεί στο γραφείο της;

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Κινητοποιήσεις Συμβασιούχων Ν.Α.Θ.

Σε διόρθωση προηγούμενου εγγράφου, σας ενημερώνουμε πως οι επόμενες κινητοποιήσεις του Συλλόγου μας είναι οι παρακάτω :

-Τετάρτη   11 Νοέμβρη   και ώρα 10:00 π.μ.  συγκέντρωση στο Άγαλμα Βενιζέλου και πορεία προς το Υπουργείο (πρώην Μακεδονίας-Θράκης).

-Πέμπτη 12 Νοέμβρη αποχή και συγκέντρωση στο Άγαλμα του Βενιζέλου στις 8:30 π.μ. και μετά συγκέντρωση στο Βελλίδειο στις 13:00 μ.μ.

-Παρασκευή 13 Νοέμβρη αποχή και συγκέντρωση στη Νομαρχία 8:00 π.μ.

Στις κινητοποιήσεις αυτές καλούνται να συμμετέχουν όλοι οι συμβασιούχοι Β. Ελλάδας, τους οποίους  και έχουμε, όσο το δυνατόν περισσότερο, ενημερώσει.



Η Διοικούσα Επιτροπή του Συλλόγου

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Έφυγε ο Νότης Περγιάλης



Ο Νότης Περγιάλης (γεννήθηκε στα Ανώγεια Λακωνίας το 1920) σπούδασε στο  Θεατρικό Σπουδαστήρι του Βασίλη Ρώτα. Από το 1949 εργάστηκε σεμνά κι΄αθόρυβα  ως ηθοποιός και συγγραφέας στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο. Έγραψε πολλά θεατρικά έργα όπως «Το κορίτσι με το κορδελλάκι», «Χρυσό χάπι» και «Αντιγόνη της Κατοχής» (Λαϊκό θέατρο Μάνου Κατράκη 1954, 1958 και 1960 αντίστοιχα), «Μάσκες για Αγγέλους» (θίασος Έλσας Βεργή 1959), «Τρελλό φεγγάρι» (Άρμα Θεάτρου 1965), «Αυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονή» (θίασος Χατζίσκου Νικηφοράκη 1974-5) κά.
Είναι στιχουργός πολλών τραγουδιών, όπως του  Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι, σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Επίσης των τραγουδιών  Ο λεβέντης, Τι να την κάνω τη χαρά, Το μπλόκο της Καισαριανής που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, του  Γκρεμισμένα σπίτια με μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, Νυφιάτικο τραγούδι κ.ά. Έγραψε το σενάριο και συμμετείχε ως αφηγητής στην τηλεοπτική σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1975)  στη τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου έργου του Νίκου Καζαντζάκη  σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.


Συμβασιούχοι έργου: ένα πολιτικό πρόβλημα

Παρόλο που κάποιες πολιτικές αναλύσεις προέβλεπαν ότι θα άνοιγε προεκλογικά το μέγα ζήτημα των συμβασιούχων έργου που εργάζονται στο Δημόσιο, από τις ευρωεκλογές ακόμη, κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Σα να υπήρξε μία συνωμοσία κορυφής, το θέμα δεν άνοιξε ούτε στις συνεντεύξεις Τύπου των Καραμανλή – Παπανδρέου στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Ο πρόεδρος της ΝΔ δεν ρωτήθηκε καν (!) για ένα θέμα που αφορά σήμερα περίπου 250.000 εργαζομένους και τις οικογένειές τους (δηλαδή περίπου 1 εκατ. κόσμο) ενώ ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ρωτήθηκε αλλά απέφυγε να απαντήσει συγκεκριμένα. Αν σκεφτεί κανείς ότι η κυβέρνηση Καραμανλή μονιμοποίησε μερικές χιλιάδες συμβασιούχους με το προεδρικό διάταγμα Παυλόπουλου, το 2004, είχε κάθε λόγο να θέλει να ανοίξει το θέμα για λόγους επικοινωνιακούς, ενώ παράλληλα θα έφερνε σε δύσκολη θέση τον αντίπαλο που θα ήταν υποχρεωμένος να δεσμευτεί συγκεκριμένα έναντι εξαιρετικά μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων. Επιπροσθέτως, το ΠΑΣΟΚ θα ερχόταν στη δυσάρεστη θέση να απολογηθεί γιατί δεν συναίνεσε κατά τη συνταγματική αναθεώρηση, ώστε να εξαλειφθεί το θέμα διά παντός. Κοντολογίς, διαψεύστηκαν όσοι περίμεναν ότι θα άνοιγε πολιτικά το θέμα.
Παρόλ’ αυτά, μία από τις πρώτες πρωτοβουλίες της νέας κυβέρνησης αφορούσε τους συμβασιούχους έργου του Δημοσίου (και τους εργαζομένους με προγράμματα stage). Το θέμα προκάλεσε και μία από τις πρώτες αντιπολιτευτικές αντιδράσεις από πλευράς της αποσυντεθειμένης ΝΔ –άργησαν λίγο αφού άφησαν εκτεθειμένους όσους «τόλμησαν» να δουλέψουν επί κυβέρνησης Καραμανλή!
Η κυβέρνηση φάνηκε απόλυτα απροετοίμαστη να λύσει το θέμα και έδωσε την εντύπωση της ρεβανσιστικής διάθεσης. Ευτυχώς, όπως φαίνεται η κυβέρνηση δείχνει να πλησιάζει τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Αλλά έχουμε πολύ δρόμο ακόμη για να διαπιστώσουμε αν τελικά το μόνο που ενδιαφέρει τους κυβερνώντες είναι να ελέγξουν τα πολιτικά φρονήματα των συμβασιούχων έργου.
Οι συζητήσεις πλέον πολλές. Και το ερώτημα μείζον: μπορεί να υπάρξει λύση; Ή η νομοθεσία δεσμεύει την Πολιτεία; Είναι τελικά πρόβλημα νομικό ή πολιτικό; Μήπως ο προϋπολογισμός δε μπορεί να σηκώσει το βάρος της απορρόφησης τόσων εργαζομένων στο Δημόσιο;
Η απάντηση είναι εύκολη: είναι θέμα πρωτίστως πολιτικό με εντονότατες κοινωνικές προεκτάσεις. Στο κάτω κάτω την «παρατυπία» την κάνει εδώ και χρόνια το κράτος – εργοδότης, όχι ο πολίτης – εργαζόμενος. Ο πρώτος έχει συνταγματική υποχρέωση και ο δεύτερος συνταγματικό δικαίωμα στην εργασία. Θα συνυπογράφαμε το τέλος της πολιτικής εάν αποδεχόμασταν ότι η πολιτική σταματά σε οικονομικά μεγέθη ή νομικές διατάξεις. Εξάλλου, κανένας νόμος δεν είναι ισχυρός εάν δεν εκφράζει την κοινωνία. Όλα τα άλλα είναι υπεκφυγές. Η Πολιτεία οφείλει να σταματήσει την ομηρία, να σταματήσει σταδιακά τη σύναψη συμβάσεων έργου, αποκαθιστώντας όμως τους μέχρι σήμερα ομήρους. Αλλιώς, σε λίγο καιρό θα μιλάμε για διώκτες και διωκόμενους αλλά και μια νέα γενιά εξαρτημένων από τους πολιτικάντηδες.  


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κεντρί" στις 7/11/2009. 

Η μικρή συμμετοχή και η επόμενη μέρα

Αν δεν λέγανε τίποτε για τις προθέσεις τους, οι σχολιαστές θα υποστήριζαν ότι ήταν ένα συνέδριο κενό περιεχομένου. Τώρα που μίλησαν και περιέγραψαν τι πιστεύει ο καθένας και διαφάνηκε τι εκπροσωπεί, ορισμένοι βλέπουν μαχαιριές.
Στο Έκτακτο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας το κλίμα μεταξύ των τριών υποψηφίων ήταν πολιτισμένο. Ακόμη και οι αντιδράσεις των συνέδρων δεν ξέφυγαν από τα όρια. Από πίσω, στο παρασκήνιο, είχαμε κάποια μικροεπεισόδια μεταξύ στελεχών που πρόσκεινται στη μία ή την άλλη πλευρά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με όσα ακούστηκαν στην αντίστοιχη διαδικασία του ΠΑΣΟΚ, πριν από δύο χρόνια όπου είχαμε αντιπαραθέσεις γηπεδικού τύπου.
Ένα αξιοσημείωτο (έστω κι αν πέρασε στα ψιλά) είναι το γεγονός της μικρής συμμετοχής των συνέδρων καθώς από τους 5.500 που έπρεπε να βρίσκονται στο ΣΕΦ, μετρήσαμε μόνο περίπου 3.500. Είναι προφανής η απροθυμία των νεοδημοκρατών να συμμετάσχουν, παρά το γεγονός ότι μιλάμε για στρατευμένα μέλη.
Το μεγάλο στοίχημα και η αγωνία των διοργανωτών είναι πόσοι πολίτες θα πάνε τελικά στην κάλπη για να ψηφίσουν. Η Νέα Δημοκρατία αυτή τη στιγμή διαθέτει 450.000 μέλη, όμως οι κατάλογοι δεν είναι εκκαθαρισμένοι. Ορισμένα στελέχη τοποθετούν τον πήχυ της επιτυχίας στις 300.000 μέλη όμως κάτι τέτοιο δεν φαντάζει καθόλου εύκολο.
Ο φόβος για αποχή ήταν διάχυτος τις δύο προηγούμενες μέρες στις παρασκηνιακές συζητήσεις μεταξύ των κορυφαίων. Ακόμη και οι τρεις υποψήφιοι, στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις με τους δημοσιογράφους, εξέφραζαν την αγωνία τους για την προσέλευση στις κάλπες. Καθένας από αυτούς θεωρεί ότι ευνοείται από την αυξημένη συμμετοχή. Γι’ αυτό βέβαια ισχύει η λαϊκή ρήση «Κυριακή κοντή γιορτή».
Όμως, στην επικείμενη προεδρική εκλογή στη ΝΔ, είναι όντως πολύ σημαντικό να μην φάει η παράταξη ένα ακόμη χαστούκι από την κοινωνία. Γι’ αυτό και η παρουσία των Μπακογιάννη, Σαμαρά, Ψωμιάδη στο συνέδριο είχε έναν κοινό στόχο: να μην απογοητεύσουν περαιτέρω τους νεοδημοκράτες και να καταφέρουν να τους οδηγήσουν στις κάλπες, ώστε να μην αμφισβητηθεί πολιτικά ο νέος πρόεδρος, αλλά κυρίως η παράταξη. Γιατί, όπως μας έλεγε ένα από τα κορυφαία στελέχη σε δημοσιογραφικό πηγαδάκι, εάν η συμμετοχή είναι μικρή, τότε η επόμενη μέρα στη ΝΔ ίσως αποδειχθεί περισσότερο δύσκολη απ’ όσο σήμερα φανταζόμαστε. 


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Καρφίτσα" της 9/11/2009.

Τώρα θα κάνουν ερώτηση στη Βουλή;

Πληροφορήθηκα από το χθεσινό φύλλο της εφημερίδας μας, την απίστευτη περιπέτεια του συναδέλφου Μπάμπη Τζιομπάνογλου. Μπροστά της, ακόμη και η απίστευτη ιστορία του… Μπέντζαμιν Μπάτον –ξέρετε, η γνωστή ταινία με τον Μπραντ Πιτ- φαντάζει φυσιολογική.
Όπως, λοιπόν, λέει το ρεπορτάζ, στην ΕΤ3 ξέχασαν να ειδοποιήσουν τον συνάδελφο ότι έληξε η συνεργασία μαζί του, παρόλο που τον είχαν ενημερώσει πριν ένα ενάμιση μήνα από το γραφείο της γενικής διευθύντριας ότι η σύμβασή του θα ανανεωθεί. Σήμερα, λέει το ρεπορτάζ, δεν του αναγνωρίζουν τα δεδουλευμένα του Σεπτεμβρίου και δεν του καταβάλλουν το μισθό! Επίσης, παρόλο που του αναγνωρίζεται δίκιο δεν μπορεί να το βρει, ενώ επί ένα μήνα το όνομά του έμπαινε στο πρόγραμμα βάρδια του καναλιού…
Καλά, έχουμε διαπιστώσει πολλές φορές ότι είμαστε ένα κράτος στρεβλώσεων. Γι’ αυτό ακόμη κι αν κάποιος κάνει κάτι σωστό, δύσκολα αυτό θα φανεί και δύσκολα θα αποδώσει διότι απλά όλοι είναι κυκλωμένοι στο φαύλο κύκλο των στρεβλώσεων.
Θα περίμενε κανείς βέβαια μεγαλύτερη ευαισθησία σε εργασιακά θέματα από κρατικούς φορείς, ιδιαίτερα όταν είναι προφανές και αυταπόδεικτο ότι έχουν άδικο. Θα μου πείτε, οι συμβάσεις έργου και η εργασία μέσω προγραμμάτων stage τι είναι… Είναι «νόμιμες»; Είναι παράτυπες; Είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων; Είναι προς το συμφέρον του κράτους – εργοδότη; Είναι νορμάλ ή αποτελούν μια ακόμη στρεβλωτική κατάσταση στην πλάτη απλών ανθρώπων που βρήκαν μια δουλίτσα (όχι δουλειά) για να καλύπτουν τα πάγια έξοδά τους; Προφανώς ισχύουν όλες οι παραπάνω αρνητικές κρίσεις.    
Για να ξαναγυρίσω στην ιστορία που διάβασα μόνο –κι έχει σημασία αυτό- στην Karfitsa. Αναρωτιέμαι αν θα δούμε να γίνεται ερώτηση στη Βουλή για το θέμα από ευαίσθητους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ. Το είχαν κάνει κάποιοι και σε παλαιότερες περιπτώσεις όταν η διοίκηση της ΕΤ3 -καλώς ή κακώς, διοίκηση ήταν- είχε θεωρήσει ότι κάποιες εκπομπές πρέπει να σταματήσουν για να μπουν στη θέση τους κάποιες άλλες χωρίς να θίγονται μισθολογικά συνάδελφοι. Για να δούμε, λοιπόν: ήταν καθαρά τα κίνητρα ή μιλάμε για θολές προθέσεις;


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Καρφίτσα" στις 6/11/2009. 

Πες αλήθεια, θα τον ξαναψήφιζες;

«Θα δημιουργήσουμε και πάλι Αστυνομία στην υπηρεσία του πολίτη. Αλλά μια Αστυνομία δημοκρατική και φιλική. Όποιος αστυνομικός ακουμπήσει πολίτη παρανόμως, όποιος αστυνομικός παραβιάσει το Σύνταγμα θα φεύγει αμέσως με δική μου εντολή. Έχω φίλους αντιεξουσιαστές και αναρχικούς. Δεν ενοχοποιούμε ούτε χώρους, ούτε ιδέες. Είμαστε απέναντι σε φαινόμενα βανδαλισμών και χουλιγκανισμού. Σας λέω, λοιπόν, ότι θα παταχθεί άμεσα και η αστυνομική βία και ο χουλιγκανισμός. Είναι αδιανόητο αστυνομικός να συνεργάζεται με χρυσαυγίτες τους οποίους ο Άρειος Πάγος θα έπρεπε να είχε θέσει εκτός νομικού πλαισίου». Τάδε έφη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης τέσσερις μέρες μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου. «Καταργούνται σταδιακά οι σκοπιές έξω από τα αστυνομικά τμήματα. Τα Αστυνομικά Τμήματα είναι κέντρα εξυπηρέτησης των πολιτών και δεν πρόκειται να μετατραπούν σε φρούρια» Τάδε έφη ο ίδιος μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο ΑΤ Αγίας Παρασκευής.
Εάν, λοιπόν, ήσουν τρομοκράτης και τέσσερις μέρες μετά τις εκλογές άκουγες το νέο υπουργό Δημόσιας Τάξης –που φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς και βάφτισε το υπουργείο του Προστασίας του Πολίτη- να «διαφημίζει» την Ελληνική Αστυνομία μιλώντας για το χάλι της δεν θα χάιδευες τον σαρανταπεντάρι σου, δεν θα σνίφαρες το μπαρουτάκι σου, δεν θα γκάζωνες το κλεμμένο μοτοσακό σου;
Εάν ήσουν τρομοκράτης και άκουγες τον υπουργό να λέει ότι καταργεί σταδιακά τις σκοπιές έξω από τα αστυνομικά τμήματα γιατί αυτά είναι κέντρα εξυπηρέτησης των πολιτών και δεν πρόκειται να μετατραπούν σε φρούρια, δεν θα σου ερχόταν ο κόσμος ανάποδα;  
Εάν ήσουν τρομοκράτης και άκουγες τον αρμόδιο υπουργό λέει ότι έχει φίλους «αντιεξουσιαστές» δεν θα τσατιζόσουν με τους φίλους σου που κάνουν παρέα με την εξουσία;
Εάν ήσουν τρομοκράτης δεν έπεφτες κάτω από τα γέλια που ο υπουργός εντεταλμένος να σε καταδιώκει με τους αστυνομικούς του υπόσχεται όλο… παρρησία και τόλμη ότι θα παταχθεί άμεσα η αστυνομική βία;
Εάν ήσουν τρομοκράτης, ρε φίλε -πες αλήθεια- δεν θα ένοιωθες αδικημένος που ο υπουργός δεν είπε λέξη για σένα; Θα τον ξαναψήφιζες;


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Καρφίτσα" στις 4/11/2009.

«Γκρεμίστε το τείχος που χωρίζει την Κύπρο στα δύο»


ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΕΔΩ http://greece-salonika.blogspot.com/2009/11/blog-post_1697.html


Δηλώσεις Παπανδρέου από το Βερολίνο.

Μήνυμα να τερματιστεί η διχοτόμηση της Κύπρου, έστειλε από το Βερολίνο στη διεθνή κοινότητα ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου.Ο πρωθυπουργός βρίσκεται στο Βερολίνο για τους εορτασμούς των 20 χρόνων από την πτώση του τείχους.«Ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι πρέπει να φωνάξουμε:.. 'Γκρεμίστε και το τελευταίο τείχος, αυτό που χωρίζει την Κύπρο στα δύο, δεν μπορεί να υπάρχει μία Ευρώπη με τείχη και με στρατεύματα κατοχής».
Πρόσθεσε ότι «η Ευρώπη της Ελευθερίας, η Ενωμένη Ευρώπη δεν σηκώνει ούτε τείχη, ούτε στρατεύματα κατοχής» και συμπλήρωσε πως «αυτή την Ευρώπη επιθυμούμε και αποτελεί όχι μόνο πρόθεσή μας, αλλά και δέσμευσή μας να παλέψουμε γι' αυτήν την Ευρώπη και γι' αυτήν την Κύπρο, που οραματιζόμαστε».
Ο κ. Παπανδρέου είπε ότι η πτώση του Τείχους του Βερολίνου συμβολίζει την πτώση των απολυταρχισμών, των αυταρχισμών, των ιδεοληψιών και των προκαταλήψεων, ενώ υπογράμμισε ότι αυτές οι ηρωικές πράξεις και ηρωικές στιγμές δείχνουν «το διακύβευμα της Δημοκρατίας, το οποίο είναι να γκρεμίζουμε καθημερινά τα τείχη, που κρατούν μακριά από την πολιτική τον πολίτη και δεν τον βάζουν στο επίκεντρο της πολιτικής».

Οι YOUR HAND IN MINE στις συναυλίες του Yann Tiersen (Good Bye Lenin - Τείχος του Βερολίνου κλπ) σε Πάτρα, Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Τις συναυλίες  του Yann Tiersen, του λυρικού συνθέτη της κινηματογραφικής Amelie, θα «ανοίξουν» μουσικά στην Ελλάδα οι Your Hand In Mine. Το μουσικό δίδυμο από τη Θεσσαλονίκη, με την ορχηστρική μουσική και την ιδιαίτερη αισθητική, θα εμφανιστεί ως support συγκρότημα στην Αθήνα (14/11, Fuzz Club), στην Πάτρα (15/11, Ακτή Δυμαίων) και στη Θεσσαλονίκη (16/11, Principal Club Theatre), παίζοντας για τους φίλους τους κομμάτια από το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, το "Every Night Dreams", που αποτέλεσε το μοναδικό soundtrack της βωβής ταινίας του Ιάπωνα σκηνοθέτη Mikio Naruse "Yogoto No Yume" (Every night dreams).
Με αγάπη  για τα ακουστικά όργανα, τη νορμανδική φολκ και τους πλανόδιους μουσικούς, οι Your Hand in Mine θα ξεδιπλώσουν επί σκηνής τη μοναδική συλλογή τους από παιδικά, αυτοσχέδια όργανα και συσκευές, παρουσιάζοντας μια νεο-ρομαντική, έντονα προσωπική μουσική δωματίου. Έπειτα από αρκετά επιτυχημένα live (48o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Springfesten, Synch Festival 2008, MTV Music Week 2008) και εμφανίσεις με γνωστούς καλλιτέχνες (Max Richter, Tuxedomoon, Manyfingers), το μουσικό ντουέτο από τη Θεσσαλονίκη δίνει ένα ακόμη ζωντανό ραντεβού με τις λυρικές μελωδίες και την ορχηστρική dream pop, που υπόσχεται να κουρδίσει δυνατά τα πιάνα και τα μαντολίνα της μεγάλης συγκίνησης.
Οι συναυλίες  του Yann Tiersen με τους Your Hand in Mine θα γίνουν:
  • Στην Αθήνα (14/11/2009, Fuzz Club)
  • Στην Πάτρα (15/11/2009, Ακτή Δυμαίων)
  • Στη Θεσσαλονίκη (16/11/2009, Principal Club Theatre)
Your Hand in Mine: «Πλανόδιοι μουσικοί προβάρουν σε παιδικό δωμάτιο»
Οι Your Hand in Mine είναι δύο 26χρονοι Θεσσαλονικείς: Ο Μάνος  Μυλωνάκης (wurlitzer piano, melodica, toy piano, ukulele, accordion, programming και ο Γιώργος Παπαδόπουλος (toy synth, mandolin, glockenspiel, zither, rythms). Το ντουέτο των Your Hand in Mine δημιουργήθηκε στα τέλη του 2006 από την παρέα των Shortcat (post-rock/thessaloniki). Με μια συλλογή από παιδικά –και όχι μόνο- όργανα και συσκευές, που συνεχώς μεγαλώνει, οι Your Hand in Mine χρησιμοποιούν τεχνικές live-looping και ενεργούν ως ντουέτο, παρουσιάζοντας μια πολύ ξεχωριστή μουσική δωματίου.
Τον Ιανουάριο του 2007, οι Your Hand in Mine κυκλοφόρησαν σε 100 χειροποίητα αντίτυπα τις 4 πρώτες ηχογραφήσεις τους σε μορφή cd. Το ομώνυμο “Υour hand in mine EP”, έχοντας αφετηρίες στη σύγχρονη δυτικοευρωπαική folk αλλά και στον πειραματισμό, επισφραγίζει την ταυτότητα και την αισθητική του γκρουπ.
Το καλοκαίρι του 2007, μετά από ανάθεση από τις «Μέρες Ανεξαρτησίας» του 48ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, οι Your Hand in Mine συνέθεσαν πρωτότυπη μουσική για τo βουβό αριστούργημα του Mikio Naruse "Every Night Dreams" (1933). Η ζωντανή παρουσίαση του soundtrack έγινε με ταυτόχρονη προβολή της ταινίας στο 48o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ τον Μάιο του 2008, την κυκλοφορία της μουσικής ανέλαβε η Πατρινή ανεξάρτητη εταιρεία Inner Ear.
Έγραψαν γι’ αυτούς
  • ATHENS VOICE (Γ. Τσιτσόπουλος – Β.Ματζάρογλου –Ν. Καρδαράς, 13.11.2008)
«Your Hand In Mine: Avanti, maestri
Support στον Max Richter και τους Tuxedomoon, ζωντανές εμφανίσεις  στο Synch και το Springfesten, αλλά η  απογείωση ήρθε με το σάουντρακ  για τη βουβή ασπρόμαυρη ταινία  του Mikio Naruse “Υogoto Νo Υume” (“Every Night Dreams”). Ο Μάνος Μυλωνάκης κι ο Γιώργος Παπαδόπουλος έπαψαν πλέον να είναι το καλύτερα κρυμμένο μυστικό της Θεσσαλονίκης από εκείνη τη βραδιά στο “De Facto”, που εξαιτίας του live τους έκλεισε όλο το πεζοδρόμιο της Παύλου Μελά. Μπορεί να βρεις στοιχεία του Comelade ή του Χατζιδάκι, του Ρότα, των πρώιμων Plaid ή της Warp Records, όμως θα είναι πάντα ένα ντουέτο που ξέρει να κουρδίζει τα πιάνα και τα μαντολίνα της μεγάλης συγκίνησης».
  • LIFO (M. Hulot, Ιούνιος 2008)
(Δισκοκριτική για το soundtrack της βωβής ταινίας “Every night’s dreams”)
«Επιτέλους και σε κανονική κυκλοφορία η μουσική που συνόδευσε ζωντανά την προβολή της βουβής ταινίας του Mikio Naruse από το 1933 Yogoto No Yume στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Χατζιδακικές ατμόσφαιρες, λιτές συνθέσεις φτιαγμένες από ένα σωρό ακουστικά όργανα και synth που στέκονται κι αυτόνομα σαν ένα υψηλής αισθητικής ηχητικό κομψοτέχνημα που θα μπορούσε να κυκλοφορήσει η Type ή η Kranky. Με επίσης εξαιρετικό αφαιρετικό packaging».
  • ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (Ιούνιος 2008)
«Η μουσική αυτή δεν ξέρουμε από πού ξεκινάει και δεν βιαζόμαστε να μάθουμε πού μπορεί να καταλήξει. Θέλουμε μόνο να βάλουμε χέρι στο υποσυνείδητό μας να βγάλουμε κάτι από κει μέσα, να εξωτερικεύσουμε κάτι από μας, ένα συναίσθημα μεταμφιεσμένο σε μελωδία».
  • ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (Δημήτρης Αναστασόπουλος, 20/11/2007)
Έδωσαν το χέρι τους σε βουβή, μελαγχολική Γιαπωνέζα

«Ενα  μίγμα ποπ και φολκ, ένας ήχος με τη δική μας αισθητική, μια σύγχρονη ματιά σε μια ταινία του '30» Ετσι εξηγούν ο Μάνος Μυλωνάκης και ο Γιώργος Παπαδόπουλος, οι Your Hand In Mine, το μελωδικό τείχος που χτίζουν για τη βουβή ταινία του Ιάπωνα σκηνοθέτη Μίκιο Ναρούσε “Every Night’s Dream”». 



Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους Your Hand in Mine, επισκεφθείτε:

Τα... αγνά κίνητρα των ομιχλωδών κινηματογραφιστών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΕΔΩ http://taxalia.blogspot.com/2009/11/blog-post_4131.html

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Εκπομπή Φυντανίδη: Η επέλαση του Ίντερνετ, τα Μπλόγκς και το μέλλον των εφημερίδων -ΒΙΝΤΕΟ

ΤΟ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΟ http://www.foreignpress-gr.com/2009/11/blog-post_7948.html

Όπως λέμε Θεόδωρος Αγγελόπουλος;

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=46528
Η μοιραία γυναίκα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Του Αγγέλου Θεοδώρου
Το ταξί που ανέβαινε αγχωμένο τη λεωφόρο Αλεξάνδρας σταμάτησε κάπου δεξιά σύμφωνα με την επιθυμία της όμορφης σαρανταπεντάρας επιβάτιδος. Ο οδηγός γνώριζε τη γενναιοδωρία της κυρίας Δέσποινας, της διευθύντριας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Η Δέσποινα Μουζάκη θα ανέβαινε για καμιά ωρίτσα στα γραφεία του Φεστιβάλ στην Αθήνα και θα συνέχιζε με το ίδιο ταξί στο αεροδρόμιο για Θεσσαλονίκη. Ας έγραφε το ταξίμετρο…

Έφτασε κι αυτή αγχωμένη στον προσωπικό της χώρο, για να τακτοποιήσει κάποιες τελευταίες εκκρεμότητες. Κλείστηκε στο γραφείο της, για να σκεφτεί τι θα έπρεπε να κάνει με το επερχόμενο Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη, που θα γιόρταζε και τα 50ά γενέθλιά του. Είχε έναν πιστό και καλοπληρωμένο στρατό, έτοιμο να εκτελέσει οποιαδήποτε επιθυμία της. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να την έβριζαν, αλλά με τα λεφτά όλα τακτοποιούνται. 
Κοίταξε έξω από το παράθυρο και σκέφτηκε πως άνοιξε πολλές πόρτες με την προσωπική οικονομική άνεσή της, αλλά και με αυτήν που της χάριζε η σχεδόν παράλογη οικονομική ευμάρεια του φορέα τον οποίο διηύθυνε. Εννέα εκατομμύρια ευρώ το χρόνο ξόδευε το Φεστιβάλ, αλλά παρ’ όλα αυτά βρέθηκε να χρωστά κι από πάνω ουκ ολίγα. Αλλά ας είναι καλά οι πολιτικές γνωριμίες της -θα της τακτοποιούσαν κι αυτό το χρέος. Ήξερε ότι οι υπουργοί θα σκοτώνονταν να πουν μερικά λογάκια στα εγκαίνια, φυσικά με το αζημίωτο.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΤΟΥΛΗ ΣΤΟΝ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟ
 Όλα είχαν ξεκινήσει με τον Πέτρο τον Τατούλη. Την είχε συστήσει σε αυτόν ο διευθυντής άλλου Φεστιβάλ, της Δράμας, ο τότε φίλος της Αντώνης Παπαδόπουλος. Στην πορεία όμως τον ξεφορτώθηκε κι αυτόν, της ήταν πλέον άχρηστος. Ο Πέτρος τής έκανε όλα τα χατίρια. Αν ήταν ακόμη στο υπουργείο, θα είχε κάνει το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Κάνες κι αυτή θα καμάρωνε στο κέντρο του κόκκινου χαλιού. Αν είχε καταφέρει να περάσει το νομοσχέδιο που του είχε υπαγορεύσει, όλα θα είχαν λυθεί τώρα. Αλλά, βλέπεις, τον έφαγε «εκείνος ο κρετίνος ο γενικός» -έτσι αποκαλούσε ο Πέτρος τον ευτραφή γενικό γραμματέα του, τον Χρήστο Ζαχόπουλο.
Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τη Δέσποινα να αποκτήσει τις καλύτερες σχέσεις με το γενικό στη συνέχεια. Το όφειλε στην κοινή τους φίλη, τη Δήμητρα Αργυρού, που, ενώ ο Πέτρος ήθελε να τη διώξει, αυτή γλίτωσε χάρη στο «χοντρό», για να γίνει κουμανταδόρισσα στα κινηματογραφικά πράγματα. Μία αρχαιολόγος που έγινε κάτι σαν σύμβουλος κινηματογραφίας. «Τι κυβέρνηση κι αυτή!», σκέφτηκε η Δέσποινα, που είχε προλάβει να «υπηρετήσει» το σινεμά και επί πρωθυπουργίας Σημίτη.

ΔΥΣΚΟΛΕΥΤΗΚΕ ΜΕ ΛΙΑΠΗ
Η σιδηρά κυρία του Φεστιβάλ δεν θορυβήθηκε ούτε μετά την έξοδο του Τατούλη από την Μπουμπουλίνας κατόπιν απαίτησης του Ζαχόπουλου. Σε χρόνο μηδέν «γοήτευσε» και τον Γιώργο Βουλγαράκη, ο οποίος σκέφτηκε προφανώς πόσο χρήσιμη θα του ήταν μία εύρωστη οικονομική γνωριμία στην Α’ Αθηνών.
Με το μόνο με τον οποίο δυσκολεύτηκε λίγο ήταν ο Μιχάλης Λιάπης, επειδή αρχικά επιχείρησε να της «βάλει χέρι» με το νομοσχέδιο που ετοίμαζε για τον κινηματογράφο, αλλά τον έφαγε κι αυτόν η μαρμάγκα. «Αλήθεια τι Επιτροπή κι αυτή! Με χολόσκασε», είπε μέσα της, κατεβάζοντας μια γερή γουλιά καφέ. «Ο Γαβράς, ο Δοξιάδης και η παρέα τους πήγαν να με κάνουν ΔΕΚΟ, για να ελέγχει το κράτος την οικονομική διαχείρισή μου», συνέχισε τη σκέψη της. «Αλλά θα μου το πληρώσει ο Παπαλιός, ο πρόεδρος του Κέντρου Κινηματογράφου, ο συγγενής του Δοξιάδη, που μου ξαμόλησε όλους τους απίθανους, που με μισούν. Είμαι σίγουρη ότι αυτοί κρύβονται και πίσω από τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», κατέληξε με τους προβληματισμούς της.

ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΓΙΟΡΤΗ
Σηκώθηκε αποφασισμένη και πήγε προς το παράθυρο. Θα τους έσβηνε όλους. Θα καταψήφιζε στη γενική συνέλευση του Κέντρου τον Παπαλιό και την ομίχλη του. Στη λέξη «ομίχλη» θυμήθηκε και τον Αγγελόπουλο, που τον είχαν φάει παρέα με τον Τατούλη από την προεδρία του Φεστιβάλ. Με τον Χωραφά πρόεδρο, μονίμως στο Παρίσι, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Στα 50ά γενέθλια του Φεστιβάλ θα γινόταν το έλα να δεις. Θα τα θυμόταν η Θεσσαλονίκη για μια ζωή. Θα οργάνωνε εντυπωσιακά ολογράμματα στην πρόσοψη του «Ολύμπιον», θα έβαζε τους πάντες να χορέψουν στο ρυθμό της. «Τους πάντες;», αναλογίστηκε θλιμμένα. «Πρέπει να τελειώνω με αυτό το αγκάθι, τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη! Θέλουν να απέχουν από το Φεστιβάλ και να μου χαλάσουν τη γιορτή. Δεν γίνεται θρίαμβος χωρίς το ελληνικό σινεμά».
Ξανακάθισε στην καρέκλα της. «Θα βάλω τον Σαμαρά να τους πιέσει. Θα τον πείσω ότι σε διαφορετική περίπτωση θα εκτεθεί και ο ίδιος», αποφάσισε. Άνοιξε την τηλεόραση ανακουφισμένη. Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής στεκόταν έτοιμος για δηλώσεις. Θυμήθηκε για λίγο ότι είχε πάντα κοντά τη φίλη της, τη Ζωή Βυζοβίτη, στα υπόγεια του Μαξίμου, που τον συμβούλευε για τα πολιτιστικά. Είχε συμβάλει τα μέγιστα στην παντοδυναμία της. Για να δούμε τι θα έλεγε ο πρόεδρος. Κοίταξε για λίγο αφηρημένα και μετά κοκκίνισε: «Εκλογές;», αναρωτήθηκε βουλιάζοντας απελπισμένα στην καρέκλα της.


Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2009

«Θα έχει να κάνει μαζί μου…»

Η εκτός προγράμματος Κεντρικής Επιτροπής αποστροφή του Κώστα Καραμανλή ότι «όποιος δεν στηρίξει το νέο πρόεδρο θα έχει να κάνει μαζί μου» προκάλεσε απορίες. Προφανώς δεν ήταν τυχαία.
Σταθερό ερώτημα τον τελευταίο καιρό είναι αν θα αντέξει η Ντόρα κάτω από τον Σαμαρά ή ο Σαμαράς κάτω από τη Ντόρα. Εάν δηλαδή την επομένη του Συνεδρίου που βγάζει πρόεδρο, θα μείνει το κόμμα ενωμένο ή όχι. Ντόρα και Σαμαράς έχουν δηλώσει δημόσια ότι μπορούν να συνυπάρξουν. Τότε προς τι άραγε η αποστροφή Καραμανλή;
Με βάση τις μαρτυρίες ανθρώπων που κινούνται πολύ κοντά στο περιβάλλον και αισθάνονται την ανάσα των δύο πολιτικών, αλλά και από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπως διαφάνηκε και στην Κεντρική Επιτροπή, δικαιούται και μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα.
Στο στρατόπεδο της Ντόρας Μπακογιάννη σκέφτονται με τον αέρα του νικητή. Κανείς δεν πιστεύει ότι η Ντόρα μπορεί να χάσει, ακόμη και τώρα που η εκλογή θα γίνει από ανεξέλεγκτη βάση. Ούτως ή άλλως, η Ντόρα έχει πλήρη συνείδηση ότι είναι καλύτερα δεύτερος και κορυφαίος παρά πρώτος αλλά εκτός. Εξάλλου, είκοσι και πλέον χρόνια αφού ο Κ. Μητσοτάκης μπήκε στη ΝΔ, η οικογένειά της έχει πια πολύ ισχυρούς δεσμούς με την παράταξη. 
Στο στρατόπεδο του Αντώνη Σαμαρά, οι πολιτικές εξελίξεις έδωσαν τη μεγάλη ευκαιρία στο «χρυσό παιδί του ’90» να πετύχει αυτό που κατά πολλούς «κλώτσησε» το 1993. Κάποιοι λένε ότι αν δεν το πετύχει είναι έτοιμος να φύγει ξανά με όχημα, αυτή τη φορά, την έκφραση του Καραμανλισμού με το δικαίωμα που του δίνει όχι ο Κώστας αλλά ο θείος του, ο Αχιλλέας. Δύσκολα, πιστεύω, θα έφευγε. Όχι μόνο γιατί το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού» αλλά κυρίως γιατί και αυτός γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν θα είχε μέλλον μια τέτοια κίνηση.
Μετά απ’ όλα αυτά, το ερώτημα επανέρχεται δριμύτερο: προς τι το ζοριλίκι του Κώστα Καραμανλή; 

Αλλο «εσωτερική» και άλλο «εξωτερική» ευελιξία εργασίας

ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1/11/2009 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix_2_01/11/2009_335534
Υπεύθυνος συνομιλητής -όπως πάντα- η Κομισιόν με τους Ευρωπαίους κοινωνικούς εταίρους ξεκαθάρισε εγκαίρως και με σχεδόν «δασκαλίστικη» σαφήνεια τι ακριβώς σημαίνει flexicurity ή καλύτερα τι πρέπει να σημαίνει «ευελιξία και ασφάλεια στην εργασία» για την Ε.E. και για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Μοντέλο. Ετσι, στη «Γνώμη» που ανακοίνωσε στις αρχές αυτού του μήνα η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (EOKE) ανταποκρινόμενη σε μια ιδιαιτέρως έγκαιρη (18 Δεκεμβρίου 2008) σχετική αίτηση της Σουηδίας ενόψει της τρέχουσας ευρωπαϊκής προεδρίας της - ο ορισμός και το περιεχόμενο που έχει δώσει η Κομισιόν στα δύο συστατικά του όρου flexicurity έγινε η βάση στη διαμόρφωση της Γνώμης της ΕΟΚΕ. Αυτό που λέει λοιπόν η Κομισιόν είναι ότι «ευελιξία» σημαίνει επιτυχείς «μεταβάσεις» ανάλογα με τη φάση του κύκλου ζωής του ατόμου. Δηλαδή, από το σχολείο στην εργασία, από μια θέση εργασίας σε άλλη, από την ανεργία είτε από την αδράνεια στην απασχόληση και από την εργασία στη συνταξιοδότηση. Δεν σημαίνει μεγαλύτερη ελευθερία για τις εταιρείες «να προσλαμβάνουν και να απολύουν». Ούτε υπαινίσσεται ότι τα συμβόλαια αορίστου χρόνου είναι ξεπερασμένα. Σημαίνει, δηλαδή, πρόοδο των εργαζομένων σε καλύτερες θέσεις εργασίας, ανοδική κινητικότητα και την καλύτερη δυνατή ανάπτυξη του ταλέντου τους. Σημαίνει, επίσης, οργάνωση ευέλικτης εργασίας έτσι ώστε να αντιμετωπίζονται γρήγορα και αποτελεσματικά οι νέες παραγωγικές ανάγκες και δεξιότητες, όπως και να διευκολύνεται ο συνδυασμός της εργασίας με τις ευθύνες της ιδιωτικής ζωής του καθενός. Από την άλλη πλευρά, «ασφάλεια» σημαίνει κάτι περισσότερο από την ασφάλεια για τη διατήρηση, απλώς, μιας θέσης εργασίας.
Από την πλευρά της η «Γνώμη» της ΕΟΚΕ υπογράμμισε τη σοβαρότητα των επιπτώσεων από την κρίση «τη χειρότερη των τελευταίων 80 ετών που συμπίπτει και με τις δύο άλλες κρίσεις, την κλιματική αλλαγή και το δημογραφικό», και κάνει σαφή διαστολή ανάμεσα στην «εξωτερική ευελιξία» χαρακτηρίζοντας επικίνδυνα τα μέτρα εκείνα για την αναμόρφωση της αγοράς εργασίας που ευνοούν την ανάπτυξή της και την «εσωτερική ευελιξία». Την οποία ταυτίζει με τη σύνεση και ένα χρήσιμο «εργαλείο» για την καταπολέμηση της ανεργίας γιατί μπορεί να προσφέρει πολλές επιλογές μέσα από την οργάνωση του χρόνου εργασίας έτσι ώστε οι εταιρείες να μπορούν να ανταποκρίνονται σε περιόδους αυξημένων απαιτήσεών τους, χωρίς να προβαίνουν σε αυξομειώσεις προσωπικού.

Υ.Γ.

Ξέρεις γιατί ο Αβραμόπουλος ανακοίνωσε σήμερα ότι αποσύρει την υποψηφιότητά του; Γιατί η κυβέρνηση είπε "αύριο τέλος η απόσυρση"!!!

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2009

Διαχρονικός οδηγός πορείας


«Το μέγα θέμα της εποχής μας είναι η δημοκρατία. Όλοι μιλούν περί δημοκρατίας, ολίγοι όμως την καταλαβαίνουν˙ και ολιγότεροι έχουν τη θέληση και την ικανότητα να την εφαρμόζουν.
...Η Νέα Δημοκρατία στηρίζεται στη διαπίστωση - πικρά βιωμένη από τους παλαιότερους και έντονα αισθητή από τους νεώτερους - ότι μια καινούργια πολιτική ζωή είναι αναγκαία για την επιβίωση, την πρόοδο και την ευτυχία της Ελλάδος. Έχει για βάση την πείρα του παρελθόντος και σαν όραμα ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον.
Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξις του ταυτίζει το Έθνος με τον Λαόν, την Πατρίδα με τους Ανθρώπους της˙ την Πολιτεία με τους Πολίτες της˙ την Εθνική Ανεξαρτησία με την Λαϊκή Κυριαρχία˙ την Πρόοδο με το Κοινό Αγαθό˙ την Πολιτική Ελευθερία με την Έννομη Τάξη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη.
Νέα Δημοκρατία είναι το σύστημα με το οποίο οι ολιγώτεροι και οι επώνυμοι καθοδηγούν αντί να καταδημαγωγούν, εκπροσωπούν αντί να καταδυναστεύουν - και σε τελική ανάλυση υπηρετούν - και περισσότερους και ανωνύμους.
Η παράταξις της Νέας Δημοκρατίας... υπόσχεται:
-Ότι θα υπηρετεί πάντα και μόνο τα αληθινά συμφέροντα του έθνους, που βρίσκονται πέρα και πάνω από τις παραπλανητικές ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς.
…-Ότι η ελεύθερη οικονομία στην οποία πιστεύει η Νέα Δημοκρατία δεν ημπορεί να αποκλείσει την διεύρυνση του οικονομικού τομέως τον οποίο ελέγχει το κράτος. Και η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν ημπορεί να βρει την δικαίωσή της χωρίς παράλληλη συμμετοχή των ευρυτέρων λαϊκών τάξεων στην κατανομή του εθνικού προϊόντος. Κάθε πολίτης της χώρας αυτής πρέπει να γίνει εργάτης μαζί και νομεύς της οικονομικής ευημερίας˙ και να αισθάνεται ήσυχος για το μέλλον του και για το μέλλον των παιδιών του.
-Ότι θα επενδύσει όχι μόνον από το περίσσευμα αλλά και από το υστέρημα του εθνικού πλούτου στην παιδεία, την επιμόρφωση και την επιστημονική έρευνα, γιατί πιστεύει ότι οι πνευματικές και πολιτιστικές αξίες είναι αυτές που προσδιορίζουν μονιμώτερα την μοίρα του Ελληνικού Έθνους.
…Ανεξάρτητα από το μέγεθος της. Η Ελλάς με την πνευματική κληρονομιά της, την ακτινοβολία του Ελληνισμού, αλλά και την ζωντάνια του λαού της ημπορεί να συμβάλει πολιτικά, ηθικά και πολιτιστικά στην πραγματοποίηση της ιδέας μιας ενωμένης Ευρώπης.
Βασική όμως προϋπόθεσις για όλα αυτά είναι η θεμελίωσις στον τόπο μας της αληθινής και συγχρόνου δημοκρατίας. Σ’ αυτήν αφιερώνεται, ολόκληρη και ομόθυμη, η μεγάλη παράταξις της Νέας Δημοκρατίας.
Καλώ όλους εκείνους που συμμερίζονται την αγωνία και τις ελπίδες μου για το μέλλον˙ όλους εκείνους που διακαίονται από το πόθο μιας πολιτικής αναγεννήσεως, να συστρατευθούν μαζί μας. Και απευθυνόμενος ιδιαίτερα προς τους νέους, τους καλώ να αποτελέσουν την πρωτοπορία σε αυτήν την εξόρμηση της εθνικής δημιουργίας. Για μια υπερήφανη και ευτυχισμένη Ελλάδα!»
Κωνσταντίνος Καραμανλής, 4 Οκτωβρίου 1974

Από την συγκλονιστική ιδρυτική διακήρυξη της ΝΔ, έναν διαχρονικό οδηγό πορείας για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μακράν την καλύτερη αυτοκριτική για τα 5,5 χρόνια που χάθηκαν (παρέμβαση αειμνήστου στην Κ.Ε. και στο Συνέδριο). Καλό θα είναι να τη ρίξουν μια ματιά υποψήφιοι και μη ώστε να αντιληφθούν πού πατούν και πού βρίσκονται. Γιατί στην πραγματική πολιτική δεν είναι καλό να ξεχνάμε.


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 31/10/2009 στο "Κεντρί". 

Οι… «Ομιχλώδεις Κινηματογραφιστές»

Η ιστορία με τους «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» που απειλούν ακόμη ότι 23 ελληνικές ταινίες θα απέχουν φέτος από το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και από τα Κρατικά Βραβεία του ΥΠΠΟ, με το αιτιολογικό ότι δεν έχει ψηφιστεί ακόμη ο νέος νόμος για τον κινηματογράφο, είναι το λιγότερο ύποπτη.
Κατανοητή αρχικά η αντίδραση απέναντι σε μια κυβέρνηση που «δεσμεύτηκε» ότι θα έφερνε το νόμο περί κινηματογράφου τον Σεπτέμβριο του 2004, όμως τελικά επί πεντέμισι χρόνια τον περιέφερε από συρτάρι σε συρτάρι κάθε νέου υπουργού –με ό,τι… απολιτιστίκ αυτό συνεπάγεται.
Κατανοητό, επίσης, το φθινόπωρο του 2009 να πιέζουν μια απερχόμενη κυβέρνηση και λίγο μετά να μην αρκούνται στη ρητή δέσμευση του νέου υπουργού Πολιτισμού, αν το εκλάβουμε ως αντίδραση στην απραξία της πολιτείας. Κατανοητό αλλά όχι εύλογο και αποδεκτό αυτή τη φορά.
Κι ας έχουν επί της ουσίας δίκιο. Πολύ περισσότερο που όλο αυτό το παιχνίδι γίνεται στην πλάτη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που φέτος γιορτάζει τα 50 του χρόνια και θα όφειλε σύμπασα η κινηματογραφική κοινότητα να στηρίξει όχι απλώς τον φετινό εορτασμό αλλά και την πορεία του στην έκτη δεκαετία της ζωής του.  
Τελικά, όμως, φαίνεται ότι οι «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη» δεν είναι παρά… «ομιχλώδεις κινηματογραφιστές» και τα κίνητρά τους είναι κι αυτά ομιχλώδη. Φαίνεται ότι πίσω από το πρώτο πλάνο της αντίδρασής τους υπάρχει και δεύτερο, πιο ενδιαφέρον, που έχει να κάνει με το πως θα πληγεί το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μέχρι και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος πήρε σαφείς αποστάσεις το περασμένο Σάββατο, με δηλώσεις του σε αθηναϊκή εφημερίδα, ζητώντας από την ομάδα να πάει στο Φεστιβάλ, αλλά να μην μετάσχει στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας. Κι ας είχε δώσει αρχικά τις ευλογίες του.  
Εάν πρόκειται περί αγαρμποσύνης, οι σκηνοθέτες οφείλουν να κάνουν πίσω άμεσα. Αν πρόκειται περί ιδιοτέλειας, απλώς εκτίθενται συνεχώς διότι δείχνουν ότι στόχος τους είναι η υποβάθμιση του Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Αφού το σύστημα πήρε σχεδόν όλες τις θέσεις εργασίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, αφού το Φεστιβάλ διοικείται από την πρωτεύουσα, τώρα είναι ώρα για το επόμενο βήμα. Τα προηγούμενα χρόνια, συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι στη Θεσσαλονίκη διαμαρτύρονταν έντονα για τη συνέντευξη Τύπου η οποία εδώ και 5-6 χρόνια «διολίσθησε» στην Αθήνα. Δυστυχώς, η στάση των κινηματογραφιστών τους δικαιώνει.
Αν οι προθέσεις ήταν αγαθές, τότε οι «Ομιχλώδεις Κινηματογραφιστές» θα αρνούνταν –τουλάχιστον- να προβάλλουν τις ταινίες τους σε όλα τα ελληνικά φεστιβάλ –και αυτά που διοργανώνονται στην Αθήνα ή άλλες πόλεις και είναι πλέον ευθέως ανταγωνιστικά στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Όσα λάθη κι αν χρεώνουν ορισμένοι από αυτούς στη διευθύντρια του ΦΚΘ Δ. Μουζάκη (δικαίωμά τους είναι να έχουν δική τους άποψη), το κοινό καλό που εν προκειμένω είναι το καλό του σινεμά δεν δικαιολογεί τη στάση τους. Ακόμη κι αν έχουν δίκιο για το θέμα της κατανομής των κονδυλίων από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, δεν μπορούν να παίζουν με τον κορυφαίο διεθνή θεσμό της Θεσσαλονίκης. Στο κάτω κάτω το Φεστιβάλ τι φταίει;  
Αν θυμηθούμε και τις μεγάλες αντιδράσεις, γνωστές από το ρεπορτάζ, για να φύγει η καθόλα επιτυχημένη Διεθνής Έκθεση Βιβλίου από τη Θεσσαλονίκη και να πάει στην Αθήνα, ή την άδοξη αυλαία του Φεστιβάλ Τραγουδιού που αντί να βρει το δικό του λόγο ύπαρξης εξαφανίστηκε εν μία νυκτί, τότε είναι εύλογο για τον καθένα να υποθέσει τα κίνητρα των «Ομιχλώδών Κινηματογραφιστών». Εξάλλου, το έγραψε την περασμένη Κυριακή ο Νίκος Ξυδάκης στην «Καθημερινή» ότι «Αυτή τη στιγμή, η Θεσσαλονίκη είναι καλλιτεχνικός προορισμός», αναφερόμενος στις εικαστικές δράσεις των πέντε «συνασπισμένων» μουσείων και ιδιαιτέρως της Μπιενάλλε Εικαστικών. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει και… «αγαπημένος προορισμός».
Οι «Ομιχλώδεις Κινηματογραφιστές» έχουν μια τελευταία ευκαιρία να διορθώσουν το λάθος τους, να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν ιδιοτελείς συνδικαλιστές που λειτουργούν εκβιαστικά κατά το δοκούν. Στις 14 μέρες που απομένουν μέχρι την πρεμιέρα του 50ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η εμμονή και η επιμονή τους δεν θα είναι άλλο παρά σημάδια ενοχής και ιδιοτέλειας.


Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις 31/10/2009 στο "Κεντρί". 

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

-Ναι, είμαι εργάτρια, μέλισσα εργάτρια, ξέρεις… Με stage; Όχι, όχι… με σύμβαση έργου, αλλά ξέρεις δουλεύουμε όλη μέρα! Μόνο το 50% στο μελίσσι είναι κηφήνες, δηλαδή μόνιμοι… Λένε ότι θα μας διώξουν, αλλά τι θα κάνουν χωρίς εμάς;
-Ο νέος ΥΠΠΟ έχει γοητεύσει πολύ κόσμο, με τον πολιτισμό να δούμε όμως τι θα κάνει. Καλά όσα είπε ο Παύλος στις προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, πρώτο δείγμα γραφής, αλλά αν μπω στη θέση ενός ανθρώπου από το χώρο του πολιτισμού…
-Πάλι θα πω «μια απ’ τα ίδια»… Σταθείτε, όμως, ρε παιδιά. Είναι νωρίς ακόμη για απογοητεύσεις. Επειδή μίλησε ο άνθρωπος για μηχανοργάνωση; Άδικο έχει;
-Υποσχέθηκε και προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ, μιας και το ΥΠΠΟ είναι το πιο «αρρωστημένο» υπουργείο με 50% των υπαλλήλων να είναι συμβασιούχοι ή stage-men. Με τι λεφτά βρε παιδιά; Μπας και βρέθηκαν σε ανασκαφή;
-Στον Αλβανό συγγραφέα, Ισμαήλ Κανταρέ, απονεμήθηκε το ισπανικό λογοτεχνικό βραβείο «Πρίγκιπας των Αστούριας». Οι μέλισσες δεν ξεχνούν ότι είναι από τους «πνευματικούς» εκείνους της Αλβανίας που ονειρεύονται τη… Μεγάλη Αλβανία. Αλίμονό μας Ισμαήλ…
-«Παρά τις ρητές υπουργικές υποσχέσεις, δεν έχει καταβληθεί ούτε ένα μέρος από την επιχορήγηση της προηγούμενης χρονιάς, ενώ για την τρέχουσα θεατρική περίοδο δεν έχουν καν ανακοινωθεί οι σχετικές αποφάσεις. Ξεκινάμε τη σεζόν μέσα στην αβεβαιότητα, αλλά αποφασίσαμε να αντιμετωπίσουμε τη δύσκολη συγκυρία δυναμικά και πολυφωνικά» είπε ο θαρραλέος του θεάτρου Νικηφόρος Παπανδρέου. Ούτε αυτό το εύκολο δεν κατάφεραν οι προηγούμενοι «διαχειριστές» της πολυκατοικίας… Ούτε πώς να μοιράσουν το αποθεματικό. Που να τους ζητούσαμε να βάλουν και πετρέλαιο!
-Κουίζ: Ποιο στέλεχος του πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη δήλωσε σε ομήγυρη ότι αν η ιστορία της κυβέρνησης με τα βιογραφικά είναι αληθινή, τότε θα πρέπει να μείνει στη θέση του γιατί είναι επιτυχημένος;
-Τα προβλήματα, οι αγωνίες και τα όνειρα των κοινωνικά αποκλεισμένων ανθρώπων αναδεικνύονται μέσα από τριήμερο κινηματογραφικό αφιέρωμα με τίτλο «Σινεμά στο δρόμο», που από χθες μέχρι και αύριο στο Μουσείο Κινηματογράφου. Για τους stagers έχει τίποτα ρε παιδιά;
-Κι ενώ οι άλλοι φωνάζουν για ονόματα, εθνικότητες, γλώσσες κι οι δικοί μας είναι έτοιμοι να τα δώσουν όλα, κάπου εδώ στη Θεσσαλονίκη γίνεται δουλειά. Η ΕΜΣ με το Νίκο Μέρτζο μπροστά εξέδωσε το βιβλίο «Αφανείς γηγενείς Μακεδονομάχοι (1903-1913)», ίσως για να μας θυμίσει ότι έχουμε Ιστορία που την αγνοούμε συστηματικά. Την έκδοση υπογράφουν οι Ιάκωβος Μιχαηλίδης και Κωνσταντίνος Παπανικολάου.
-Στην Unesco οργανώνουν διεθνείς διασκέψεις για τις νέες πολιτισμικές και πολιτιστικές μορφές που δημιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος μέσα από την επαφή του με δύο διαφορετικούς κόσμους, την Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή. Την ίδια ώρα εμείς τον αντιμετωπίζουμε με δύο διαφορετικούς τρόπους: οι άνδρες Αθηναίοι τον αγνοούν «εξεπίτηδες» θαρρείς, οι άντρες οι Θεσσαλονικείς τον αντιμετωπίζουν σαν «τους ξέσκισε όλους». Συνεπώς η Ελλάς τον χαραμίζει…
-Και δεν είναι κακό να έχουμε Ιστορία. Π.χ. ο πατέρας του Παύλου Γερουλάνου ήταν υπασπιστής του βασιλιά στη δεκαετία του ’60 και στη δεκαετία του ’70 ήταν γενικός γραμματέας του υπουργείου Συντονισμού με υπουργό Μητσοτάκη στην κυβέρνηση Καραμανλή!
-Είδες ότι ο Γιώργος δεν τα κοιτά αυτά; Και μετά μου λες τζάμπα το βιογραφικό που υπέβαλα στο διαδίκτυο. Εντάξει, ο μπαμπάς μου δεν ήταν υπασπιστής του βασιλιά αλλά κι εγώ δεν είμαι κηφήνας… Μπιιιιζ!

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 31/10/2009 στο "Κεντρί".

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

  • «Μεγαλειοτάτη» έλεγαν και γέμιζε το στόμα τους στα εγκαίνια της έκθεσης Μιρό στο Τελλόγλειο παρουσία της βασίλισσας της Ισπανίας Σοφίας, της Ρέινα Σοφία, που έχει και μουσείο στο όνομά της στη Μαδρίτη. Θα μου πεις δεν είναι όλοι οι βασιλιάδες ίδιοι…
  • Τη διέκρινε πάντως μια απλότητα, βαθιά γνώση και πραγματικό ενδιαφέρον για την τέχνη, μιλούσε ελληνικά άκουγε με προσοχή την πολύ καλή ξενάγηση της κ. Βουτυρά (χαίρεσαι να την ακούς), είχε ρε παιδί μου το πρωτόκολλό της αλλά δεν το έβγαζε άσχημα.
  • «Το να είμαι εγγονός του Χουάν Μιρό, μοιάζει λίγο με… γκιλοτίνα, γιατί όλοι νομίζουν ότι θα έχω κληρονομήσει το ταλέντο του. Εγώ όμως πραγματικά δεν σκέφτηκα ποτέ να ζωγραφίσω». Εκπληκτική δήλωση; Απλή αλήθεια. Το πρόβλημα των γόνων να φέρουν ως βαρύ φορτίο το όνομα του προγόνου. Το είπε ο εγγονός του Καταλανού ζωγράφου Χουάν Μιρό, ο Πουνιέτ Μιρό που ήρθε Θεσσαλονίκη για την έκθεση.
  • Πάντως, για μία ακόμη φορά το Τελλόγλειο έδειξε ότι είναι ένα κορυφαίο ίδρυμα, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, ενώ και τα «Δημήτρια», στο πλαίσιο των οποίων γίνεται η έκθεση (800 επισκέπτες καθημερινά στις πρώτες μέρες!), φαίνεται ξανά ότι κρύβουν διαμάντια στο πρόγραμμά τους.
  • Γιατί οι 3.000 συμβασιούχοι του ΥΠΠΟ είναι απογοητευμένοι; Μα, μόλις πριν δέκα μέρες ψήφισαν τη νέα κυβέρνηση…
  • Σκύβαμε από δω, σκύβαμε από κει, κοιτάγαμε πέρα, κοιτάγαμε δώθε, πουθενά η Μαρία, μου έλεγε εργαζόμενος στη Μπουμπουλίνας. Όλοι περίμεναν τη Μαρία Δαμανάκη, σκιώδη υπουργό Πολιτισμού μέχρι σήμερα και με πολύ πρέσινγκ στην κυβέρνηση, να αναλάβει το υπουργείο Πολιτισμού, όμως τελικά έμεινε και εκτός κυβέρνησης!
  • Αντ’ αυτής ο ξάδελφος του Αντώνη, ναι! Ο ξάδελφος του Αντώνη και στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου από τα χρόνια του υπουργείου Εξωτερικών, ο Παύλος Γερουλάνος. «Παύλο, καλώς ήρθες στον πολιτισμό, σ' αυτό τον κόσμο, τον μικρό, το μέγα, την ελληνική παγκόσμια δύναμη» του είπε ο Αντ. Σαμαράς, χωρίς το 10% της ήττας να κλονίζει τη λογιοσύνη του.
  • Πάντως η σύνδεση Πολιτισμού – Τουρισμού, της πράσινης διακυβέρνησης, είναι σαφώς πιο εύστοχη από εκείνη Πολιτισμού – Παιδείας, της γαλάζιας διακυβέρνησης. Πιο αναπτυξιακή. Και λιγότερο αυτονόητη (Παιδεία – Πολιτισμός είναι εκ φύσεως αλληλένδετα). Και πιο φιλελεύθερη, έναντι της άλλης που είναι πιο σοσιαλιστική.
  • Κουίζ: Ποιο κορυφαίο στέλεχος του Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη διατείνεται ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί από την καρέκλα εάν δεν του ζητηθεί από τη νέα ηγεσία του ΥΠΠΟ;
  • «Με την πυκνότητα της ποίησής της και με την ειλικρίνεια της πρόζας της σκιαγραφεί το σύμπαν των στερημένων» αναφέρει το σκεπτικό της επιτροπής των βραβείων Νόμπελ για τη Χέρτα Μίλερ, που τιμήθηκε με το φετινό βραβείο Νόμπελ, γράφοντας για τη ζωή κάτω από τη βαριά σκιά της δικτατορίας του Τσαουσέσκου.
  • Πάντως, την αρχική ευφορία του Παύλου Γερουλάνου προφανώς θα διαδεχθεί η κατήφεια λόγω των τεράστιων προβλημάτων που θα κληθεί να αντιμετωπίσει. Κι ας έχει στο πλευρό του την Άντζελα Γκερέκου –δεν χρειαζόμαστε πια «δημιουργικό» στις αφίσες τουριστικής προβολής της Ελλάδας.
  • Το κινηματογραφικό νομοσχέδιο, οι θεατρικές επιχορηγήσεις, το μοντέλο χρηματοδότησης των πολιτιστικών φορέων, η προώθηση του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, η ανάδειξη με σύγχρονο τρόπο της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η αναδιοργάνωση του πολυδαίδαλου ΥΠΠΟ. Αυτά σε γενικό πλαίσιο.
  • Ελπίζουμε, αν μη τι άλλο, να προλάβει να έρθει στη Θεσσαλονίκη. Μπιιιιζ!

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στις 17/10/2009 στο "Κεντρί".

…ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

-Μπορεί να απαγορεύτηκαν οι δημοσκοπήσεις, μπορεί σήμερα να απαγορεύεται στους υποψηφίους να εμφανίζονται σε τηλεοπτικά κανάλια, όμως οι «μέλισσες» μπορούν να… την κάτσουν σε όποιοι μπουμπούκι θέλουν!
-Εξαφανισμένος ο πολιτισμός από τα «προγράμματα» των κομμάτων αυτή τη φορά. Που είναι εκείνα τα «παιδεία και πολιτισμός» πάνε μαζί, που είναι οι Ακαδημίες Τεχνών, οι συμβουλές από τους επιφανείς της Τέχνης για ν’ αλλάξουμε τον τόπο;
-Όλα στο βρόντο, όλα κουτουρού. Εκείνο που έμεινε είναι ένα σκονισμένο νομοσχέδιο για το σινεμά στα συρτάρια, παρόλο που ο τότε… Γενικώς Ζαχόπουλος και ο κακομοίρης ο Τατούλης υποσχόταν ότι αμέσως μετά τα πυροτεχνήματα της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων θα το φέρνανε στη Βουλή.
-Το νομοσχέδιο αυτό και οι θεατρικές… υποχορηγήσεις θα μείνουν για να μας θυμίζουν τι μπορεί να πετύχει ένα υπουργείο όταν έχει υπουργό τον πρωθυπουργό!
-Όχι ότι οι άλλοι που περάσανε ήταν καλύτεροι… Ο Βουλγαράκης, για παράδειγμα, είδε το ΥΠΠΟ σαν ένα νησί που πήγε για να κρυφτεί από όσους τον κυνηγούσαν για τις τηλεφωνικές υποκλοπές…
-Ο Λιάπης είδε το ΥΠΠΟ σαν μια σάλα με τρελούς που δεν έχουν να φάνε και ζητιανεύουν από τον μπον βιβέρ τα αποφάγια του. Για πολιτισμό, κουβέντα…
-Ο δε Σαμαράς θα θυμάται το ΥΠΠΟ σαν το υπουργείο που τον ξανάβγαλε στην κεντρική πολιτική σκηνή, σαν το υπουργείο που είχε τόση δουλειά -και δεν το περίμενε- που δεν βρήκε χρόνο ν’ ανεβεί έστω ένα Σ-Κ στη Θεσσαλονίκη. Κι όταν ανέβηκε Χαλκιδική πήγε…
-Επιβεβαιώθηκε, λοιπόν, ότι ο καλύτερος όλων για τη Θεσσαλονίκη ήταν ο Ζαχό, χωρίς να διατηρώ συμπάθεια για το πρόσωπό του… Από και μετά το χάος. Μόνο οι Θεσσαλονικείς ενδιαφέρονται για τη Θεσσαλονίκη. Οι άλλοι βλέπουν μόνο τα μπουζούκια, τα μπαράκια και τις ταβέρνες…
-Γι’ αυτό και αδιαφόρησαν –το’ χαμε γράψει ότι το ‘χουμε μπροστά μας- για τα εκκρεμή εργασιακά αιτήματα των τεχνικών και του προσωπικού του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας. Και τώρα εκείνοι φωνάζουν για αδιαφορία, προειδοποιούν για κινητοποιήσεις, ο διευθυντής Χατζάκης λέει «τα βρήκα» (το ξέρουμε φίλε…) και ο πρόεδρος Γαρούφας σκέφτηκε τις εκλογές ως πρόσχημα (παλεύει κι αυτός με την αδιαφορία του ΥΠΠΟ).
-Γιατί βρε σας πειράζει που η Μαρίνα Τσιντικίδου δεν τσίμπησε στο καμάκι του ΛΑΟΣ και κατεβαίνει υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές με τη ΝΔ; Αν κατέβαινε με το ΠΑΣΟΚ καλά θα ήταν;
-Ένα «ντιμπέιτ» που έγινε πριν λίγες μέρες στον Ιανό της Αθήνας αποκάλυψε τον εμφύλιο των σκηνοθετών. Ο Γ. Παπαλιός, πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, λογομάχησε με τον Χάρη Παπαδόπουλο, πρόεδρο της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών, έχοντας στο πλευρό του πεντ’ έξι δεκάδες σκηνοθέτες…
-Τελικά, για τα λεφτά τα κάνεις όλα, που λέει κι ο φίλος μου ο Αλέξης, κι έχει και δίκιο. Όπως δίκιο έχουν και οι δημιουργοί που ζητούν περισσότερα από τα κονδύλια που διατίθενται για το σινεμά να πηγαίνουν στην παραγωγή.
-Έχει γέλιο και δάκρυ μαζί. Ρωτήθηκαν στο «ντιμπέιτ» του Ιανού οι παριστάμενοι ποια ταινία είδαν τελευταία, προφανώς προβοκατόρικα για να διαπιστωθεί η σχέση των συμμετεχόντων με το αντικείμενο. Έξυπνη ερώτηση. Τι απάντησε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου; Κάποια, κάπου κάποτε… Δεν θυμόταν ούτε τι είδε ούτε πότε το είδε. Κατά τα άλλα, είναι υπεύθυνος για τις τέχνες και τον πολιτισμό. Και τρομάρα μας και μπιιιιιιιζ…  


Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 10/10/2009 στην εφημερίδα "Κεντρί".